เกินร้อย..ใจในค่ายจิตอาสา : รวมผู้ใหญ่ใจดีจัดให้ที่วิทยสัมพันธ์ (๑)

 

เกินร้อย..ใจคนคิดริเริ่ม        

เกินร้อย..ใจคนเพิ่มค่าความฝัน

เกินร้อย..ใจคนสู้หนทางชัน

เกินร้อย..ใจคนปันรอยยิ้มพราย.

 

เกินร้อย..ใจครูสู่ศิษย์รัก

เกินร้อย..ใจครูหนักดั่งหินผา

เกินร้อย..ใจครูงามเกินพรรณนา

เกินร้อย..ใจครูผู้นำพามวลความดี.

 

เกินร้อย..ใจเด็กน้อยที่พร้อมพรัก

เกินร้อย..ใจเด็กน้อยช่างน่ารักเป็นนักหนา

เกินร้อย..ใจเด็กน้อยพร้อมจิตคิดพัฒนา

เกินร้อย..ทั้งวาจา อีกคารวะธรรม.

line 

 

 เกินร้อย..ใจคนคิดริเริ่ม        

          เกินร้อยจริงๆ กับความคิดของชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ที่ใช่เพียงดูดีเฉพาะภายนอกเท่านั้น แต่จิตใจผนวกกับความรู้สึกนึกคิด  น้ำจิตน้ำใจ ที่ผู้เขียนได้สัมผัสเพียงไม่กี่เดือนใน Gotoknow เหมือนหลายปีผ่านก็ไม่ปาน   คิดจัดค่ายสร้างนักปราชญ์น้อยเลยทีเดียว ด้วยการเจาะถึงแก่นของหัวใจ   สุ  จิ  ปุ  ลิ    ที่อยากให้เกิดกับเด็กๆไทย  เหมือนทะลุทะลวงพระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติให้ครูไทยได้เห็นทาง   จัดการเรียนรู้โดยเน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ   เรียนรู้ด้วยการฟัง  คิด  ถาม  เขียน  Child center โดยแท้    แม้ไม่ใช่ครูโดยอาชีพ แต่เป็นครูโดยจิตวิญญาณ  ขอบคุณแทนเด็กๆชาววิทยสัมพันธ์ที่น่ารักทุกคนที่ได้รับโอกาสอันงดงามเช่นนี้    

                          กอบดวงดาวพราวพร่างกลางเวหา

                          หอบสายลมจากแผ่นหล้ามาอุ้มขวัญ

                          มอบคนดี(น้องหนานเกียรติ)คนนี้ที่ปลุกชีวัน

                          ให้โลกนั้นบรรเจิดสวยเพริศพราว.

              

                            

 

เกินร้อย..ใจคนเพิ่มค่าความฝัน    

          โลกเสมือนใบใหญ่ใบนี้ ใช่เพียงเป็นแหล่งการเรียนรู้ของผู้คนเท่านั้น..   มากกว่านั้น คือ เป็นโลกแห่งการให้และการแบ่งปัน  “ให้”  ทั้งที่ไม่รู้จักหน้าค่าตากันมาก่อนเลย    “แบ่งปัน”  โดยไม่ลังเลใจแม้แต่น้อยว่าผลของการแบ่งปันนั้นจะเป็นไปตามเจตนารมณ์หรือไม่    ..ให้ความเป็นเพื่อน  ให้กำลังใจ  ให้คำปรึกษา  ให้คำปลอบโยน   ให้กำลังใจ  ให้ความห่วงหาอาทร   ให้การยอมรับ   ให้เวลา   ให้อภัย ...อีกสารพัน   แบ่งปันสิ่งของ  แบ่งปันเวลา  แบ่งปันทรัพย์  แบ่งปันน้ำใจ           

          “สวัสดีค่ะ พี่อ้วนยุ่งหรือเปล่าคะ  น้องอิงค่ะ”    “ใครนะคะ”  “น้องอิงค่ะ..น้องชาดาค่ะ(ชาดา ~natadee )”   “น้องอยากฝากของไปให้เด็กๆที่โรงเรียนวิทยสัมพันธ์ค่ะ”  “เสื้อผ้าอยู่หลังรถค่ะ..”    “แต่สมุดกับเครื่องเขียนอยู่บ้านน้าอึ่ง(น้าอึ่งอ๊อบ คนสวย แซ่เฮ)ค่ะ”  “น้องจะเอาไปให้ได้ที่ไหนคะ”  “ที่บ้านน้าอึ่งดีไหมคะ  ขอเป็นหลังเวลาเลิกงานนะคะ  เราไปทานอาหารบ้านน้าอึ่งด้วยนะคะ  น้าอึ่งจะทำและทานด้วยกันค่ะ..” เป็นเสียงโทรศัพท์ที่น้องชาดาติดต่อมาหลังจากผู้เขียนได้โทรชวนน้องก้อย (♡*.:｡ KiTTyJuMPﾟ･♡ﾟﾟ･~ Natadee)  แต่เนื่องจากน้องก้อยติดภาระงานจึงไม่สามารถเดินทางมาด้วยได้ แต่ก็ได้มอบสิ่งของต่างๆ ร่วมกับคณะมาในครั้งนี้  พร้อมเพื่อน blogger ในเชียงใหม่อีกหลายๆท่าน 

เฮ้อ ! มหัศจรรย์จริง... ท่านผู้อ่านว่าจริงไหมคะ  

แม้ว่าเราจะอยู่เชียงใหม่เหมือนกัน แต่ไม่รู้จักบ้านของกันและกันหรอกค่ะ

แฮ่ๆ..เรารู้จักกัน เพราะ GotoKnow ค่ะ..

                        มหัศจรรย์ GotoKnow  โอ้โฮ! แจ่ม

                        ช่างแอร่มอร่ามจริงแถมยิ่งใหญ่

                        ช่วยต่อเติมความฝันอันวิไล

                        ด้วยน้ำใจของผู้คนบนโลกโก..(GotoKnow)

           

                               

เกินร้อย..ใจคนสู้หนทางชัน 

              ด้วยความเป็นห่วงในอาการไม่สบายของครูพี่เหมียว(เมียวดี) ที่เป็นไข้หวัดมาหลายวันก่อนการเดินทาง   จึงไม่อยากให้ขับรถ    “พี่เหมียวขา..เอารถของน้องไปนะคะ  น้องจะขับเอง”     “ช่วงไหนพี่เหมียวไม่ไว้ใจก็เปลี่ยนมาเป็นโชเฟอร์ นะคะ”   “ไม่ตกลง ! (น้ำเสียงหนักแน่นมาก)  ศน.อ้วนขับรถหวาดเสียว   ถอยรถยังไม่ตรงเล้ยยย  พี่เหมียวไม่ใช่ไม่ไว้ใจนะ   เอารถพี่เหมียวไปดีกว่า”   เป็นการต่อรองทางโทรศัพท์ที่กว่าจะตกลงกันได้ใช้เวลาหลายคืนหลายวันทีเดียว     เนื่องด้วยความเกรงใจที่เป็นต้นคิดสำหรับการเดินทางครั้งนี้   เพราะอยากพบครูพี่คิม   อยากช่วยน้องหนาน   อยากพบวอญ่า   อยากพบคุณครูนิน    คุณครูโบตั๋น    ท่านผอ.   น้องนัท   คุณครูและนักเรียนวิทยสัมพันธ์  และเพื่อนๆกัลยาณมิตรจาก Gotoknow ที่จะไปเยี่ยมเยียน  ..อีกนิด  อยากพบครูมนัสนันท์ค่ะ (อิอิ..เผาครูแมวละ  เรื่องนี้ยาวค่ะ ทำเอาครูแมวคนสวยขำกลิ้งไปเลย)   

             “พี่เหมียวขับรถมานานกว่าศน.อ้วน  ให้พี่เหมียวขับนะคะ   เพียงแต่การเดินทางไปนครไทย พี่เหมียวยังไม่คุ้นเคยกับเส้นทางนี้  ขอดู  Google Map ก่อนเท่านั้นเอง”  แล้วพี่เหมียวก็ได้คำตอบและเส้นทางที่แสนอัศจรรย์  ตามไป..ตามไป  บนเส้นทางหมายเลข  ๑๑   หมายเลข ๑๒ และ หมายเลข ๒๐๑๓  เมื่อจะแยกเข้าห้วยเฮี้ย เท่านั้น  หนทางแม้ไกล  แต่ไม่สูงชันดั่งกังวล 

 ..ขอบคุณสวยๆค่ะ  คนใจสู้..          

 

 

 

เกินร้อย..ใจคนปันรอยยิ้มพราย

           ตักๆ ตบๆ  เข่าๆ  ขวา ซ้าย ขวา

           ตักๆ ตบๆ  เข่าๆ  ศอกๆ ศอกๆ

           ตักๆ ตบๆ  เข่าๆ  หมุนๆ ....

เป็นเสียงแรกของวิทยากรที่ได้ยินในค่ำคืนแรก  คืนวันที่ ๙ ธันวาคม ๒๕๕๒   เมื่อกิจกรรมภาคค่ำได้เริ่มขึ้น   ประสานกับเสียงหัวเราะของเด็กๆ อย่างมีความสุข    ฟังไปรู้สึกฉุกใจคิดคลับคล้ายคลับคลาว่าครั้งหนึ่งเราก็เคยได้เล่นกิจกรรมนี้เช่นกัน  รู้สึกคุ้นๆหน้าวิทยากร  ตัวเล็กๆป้อมๆ  ผิวคล้ำๆ ท่าทางใจดีคนนี้   เอ! รู้จักเขาที่ไหนนะ..     สักพักก็คิดออก   จึงถามน้องหนานเกียรติ  ก็ถึงบางอ้อ...  โลกช่างกลมจริงๆ เคยอบรมการเป็นวิทยากรการจัดค่ายสำหรับเด็ก  ของ สพฐ.  กระทรวงศึกษาธิการ กับครูบ๊อบบี้มาก่อน  ที่โรงแรมชลพฤกษ์  นครนายก มาเมื่อต้นปีนี้เอง   ยิ่งได้ฟังน้องหนานเกียรติเล่าที่มาของการมาช่วยงานครั้งนี้ โดยไม่คิดค่าใช้จ่ายใดๆทั้งสิ้น   ยิ่งทึ่งและซาบซึ้งในน้ำใจของวิทยากรหนุ่มทั้งพี่และน้อง(บ๊อบบี้และเป๊บซี่)   เทคนิคและลูกเล่นแพรวพราวมาก สมเป็นวิทยากรระดับชาติจริงๆ   เด็กๆได้เรียนรู้ด้วยความสนุกสนานอย่างไม่รู้ตัว   จากเรื่องยากกลายเป็นเรื่องง่าย   จากเรื่องไกลตัวเป็นเรื่องใกล้ตัว   จากเรื่องไม่น่าเรียนรู้ก็น่าเรียนรู้    จากเรื่องไม่สนุกก็ทำให้สนุกได้    แต่ละกิจกรรมแฝงด้วยหลากมุมมองที่ฝึกให้นักเรียนได้คิดอย่างหลากหลาย    หากคุณครูทั่วไปได้มีโอกาสเห็นแนวทางและนำเทคนิคครูบ๊อบบี้ไปใช้ในการจัดกิจกรรมการเรียนรู้กลุ่มสาระต่างๆได้เช่นนี้ ไม่แคล้วครูชำนาญการพิเศษ  ครูเชี่ยวชาญกันเต็มบ้านเต็มเมือง  เด็กๆก็อยากมาเรียน อยากวิ่งเข้าห้อง  อยากร่วมกิจกรรมกับคุณครูแน่นอน

 

..เกินร้อยจริงๆ..ใจคนแบ่งปันรอยยิ้ม ให้กับเด็กๆ ..น้องบ๊อบบี้และเป๊บซี่

ช่างเป็นอานิสงส์ที่ใหญ่ยิ่งจริงๆค่ะ..ขอคารวะในน้ำใจ

 

         

 

 ..ชื่นใจกับรอยยิ้มของครูบ๊อบบี้..ผู้ให้ที่น่ารัก   และรอยยิ้มแห่งมิตรภาพอันบริสุทธิ์

 

 

พบกับความประทับใจใน   “ใจครู-ใจศิษย์”  ได้ในตอน ๒ ต่อนะคะ

เกินร้อย..ใจครูสู่ศิษย์รัก

เกินร้อย..ใจครูหนักดั่งหินผา

เกินร้อย..ใจครูงามเกินพรรณนา

เกินร้อย..ใจครูผู้นำพามวลความดี

 

เกินร้อย..ใจเด็กน้อยที่พร้อมพรัก

เกินร้อย..ใจเด็กน้อยช่างน่ารักเป็นนักหนา

เกินร้อย..ใจเด็กน้อยพร้อมจิตคิดพัฒนา

เกินร้อย…ทั้งวาจา อีกคารวะธรรม

 

อยากบอกเล่าถึงความประทับใจกับความดีงามที่ได้พบเห็นอีกค่ะ

สวัสดีค่ะ