การงานและหน้าที่แยกกันไม่ออก  แต่ละคนก็จัดการเรื่องของตนเองไปในแต่ละวัน  เพื่ออะไรนั้นก็ด้วยเหตุผลที่ไม่อาจรู้ได้  บางคนอาจจะอยู่กับบ้านไม่ต้องทำงานมากมายก็ไม่เดือดร้อน  บางคนทำงานใกล้บ้าน บางคนไปทำงานห่างจากบ้านซึ่งต้องเดินทางประจำวัน ประจำสัปดาห์หรือมากกว่านั้น 

           ฉันต้องขับรถขึ้นเขาในตอนเช้าของทุกวัน  ไปทางทิศตะวันออก  มีปัญหาเรื่องแสงแดดส่องหน้า  บางฤดูจะส่องตรงเมื่อขับรถไปถึงทางโค้งอันตรายพอดี  จำเป็นต้องหลีกเลี่ยงให้ไปเร็วขึ้นจะได้ไม่ต้องเจอแสงแดด  หมอกหนาในฤดูหนาว  ส่วนตอนเย็นแทบจะหลีกเลี่ยงไม่ได้จะต้องเจอแสงแดดส่องทางทิศตะวันตก  แต่เป็นการขับรถลงเขา  หากจะหลีกเลี่ยงแสงแดดต้องกลับบ้านก่อนเลิกเรียนประมาณบ่าย ๒ โมง

         นอกจากนั้น  จะพบเหตุการณ์ไฟป่า  น้ำป่าท่วมถนน  ต้นไม้หักโค่นขวางถนน  หรือการเกิดเหตุอื่น ๆ ทำให้พวกเราต้องติดอยู่บนถนนไปก็ไม่ได้และจะถอยก็ไม่ได้   วันดีคืนดีหยุดทำหน้าที่พลเมืองดีไปด้วย ช่วยกดหา ๑๙๑ กดหาหมายเลขด่วนต่าง ๆ แต่ไม่หยุดรับคนขึ้นรถ  เพราะครั้งหนึ่งได้รับคนบ้าแต่งกายดีขึ้นรถแต่พูดกันไม่รู้เรื่องตลอดทาง

       เมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมาออกจากโรงเรียนเกิน ๖ โมงเย็น  พบบรรยากาศที่ไม่แปลก  เพราะเราคุ้นเคยและชินมานานแล้ว  เพียงแต่วันนี้อยากนึกสนุกถ่ายภาพมาดูเล่นในบล็อกบ้าง  เป็นบรรยากาศบนทางหลวงหมายเลขที่ ๑๒ ถนนมิตรภาพ

ประมาณ ๒๐ กม.จะถึงบ้าน

ฝีมือน้องนัท...ถ่ายภาพ

ถ่ายจากในรถค่ะ