ผมคิดอยู่นานว่าผมจะเขียนบันทึกเรื่องนี้ดีหรือไม่ มันเป็นเรื่องของผมกับเจ้าต้นน้ำ เป็นเรื่องแห่งความสุขที่จะอยู่ในความทรงจำอีกยาวนานเท่าชีวิตของผมจะมีอยู่ เป็นเรื่องที่ผมตั้งใจว่าจะต้องจดจำทุกวินาทีแห่งความสุขเหล่านี้ไว้ให้ได้แม่นยำที่สุดเท่าที่กำลังผมจะทำได้

หลังจากคิดอยู่หลายวัน ผมคิดว่าเรื่องนี้ควรค่าแก่การแบ่งปัน ความสุขที่เกิดขึ้นในความทุกข์มีแง่คิดมากมาย แน่นอนว่าจะมีประโยชน์ต่อผู้อ่าน และจะช่วยให้ผมได้จดจำช่วงเวลานี้ได้ดีขึ้นตลอดไป

อ.หมอแป๊ะ นัด อ.จัน ไปทำแท้งวันอังคารที่ผ่านมา เราไปถึงประมาณเก้าโมงเช้าตามเวลานัด อ.หมอแป๊ะใช้วิธีดูดด้วยหลอดสูญญากาศที่จะทำให้ผู้ป่วยไม่เสียเลือดและเจ็บปวดมาก อ.หมอแป๊ะบอกว่าเป็นการทำที่ปลอดภัยกว่าการขูดมดลูกอย่างมากและสามารถทำที่ห้องตรวจได้เลยไม่ต้องเข้าห้องผ่าตัด

การดูดด้วยหลอดสูญญากาศใช้เวลาไม่นาน ผมนั่งคอยอยู่ในห้องด้านหน้า ไม่ได้รู้สึกเสียใจ ไม่ได้รู้สึกอะไรทั้งนั้น เหมือนเป็นช่วงเวลาที่สมองไม่ทำงานตัดขาดจากความรู้สึกทุกอย่าง

อ.หมอแป๊ะ กับ อ.จัน เดินเข้ามาหลังจากนั้น เราสามคนคุยกันอยู่สักครู่ ผมเห็น อ.หมอแป๊ะ วางกระปุกพลาสติกใสขนาดฝ่ามือไว้บนโต๊ะ กระปุกนี้อยู่ในถุงพลาสติกใสอีกทีหนึ่ง ในกระปุกมีน้ำสีเลือดคล้ำและเห็นว่ามีชิ้นเนื้อลอยอยู่

ผมมองที่กระปุก สมองไม่ได้คิดอะไร แล้วก็เริ่มคิดถึงแฟลตที่ผมอยู่ แฟลตนี้อยู่ติดเขาคอหงส์ด้านหลังเป็นป่าที่ยังสมบูรณ์ ผมคิดว่าถ้า อ.หมอแป๊ะให้เอากระปุกนี้กลับบ้าน ผมจะเอาไปฝังใต้ต้นกระท้อนบนภูเขา

สักพัก อ.หมอแป๊ะบอกให้ผมเอากระปุกไปส่งตรวจเชื้อ ตอนนั้นผมเริ่มรู้สึกแล้ว ไม่รู้ว่ารู้สึกดีใจหรือเสียใจ ผมอธิบายไม่ได้เมื่อตอนกระปุกมาอยู่ในมือ ผมรับกระปุกมาแล้วก็เดินตามที่พยาบาลชี้ให้ไป

ผมนั่งคอยพยาบาลอีกคนเรียกเพื่อบอกว่าจะให้ผมไปทำอะไรต่อบ้าง

ผมเริ่มสังเกตว่าคนไข้คนอื่นที่นั่งคอยอยู่ก่อนมองมาที่กระปุกที่ผมถืออยู่ ตอนนั้นผมถือกระปุกโดยให้สี่นิ้วรองอยู่ด้านล่างแล้วนิ้วโป้งกดอยู่บนฝา ผมเปลี่ยนมือมากำกระปุกไว้ให้มิดชิด

ผมคิดว่าเจ้าต้นน้ำคงไม่อยากให้ใครมาเห็นตัวเองในสภาพเช่นนี้

ผมกำกระปุกแน่นขึ้นเพื่อไม่ให้ใครมองเห็น

ผมไม่รู้ว่าผมนั่งอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหน แต่สิ่งที่ผมรู้สึกคือความอบอุ่นที่ผมสัมผัสได้มีมาจากกระปุก

เหมือนผมได้อุ้มลูกครั้งแรก

ผมคิดว่าผมคงกำลังเสียใจ แต่ในช่วงเวลานั้นไม่ใช่เป็นความรู้สึกเสียใจ เป็นความรู้สึกของพ่อที่กำลังอุ้มลูก

ผมไม่รู้ว่าช่วงเวลานั้นนานแค่ไหน ผมจำได้ว่าผมลุกขึ้นเดินไปมาด้วย

แล้วพยาบาลก็เรียกผมให้ผมไปจ่ายเงิน ส่งตรวจเชื้อ และรับยา

ผมเดินจากห้องตรวจไปห้องจ่ายเงิน โดยแนบกระปุกไว้บริเวณหน้าอก พยายามเดินถือไม่ให้ใครสังเกต

ผมจ่ายเงินโดยใช้เวลาไม่นาน ผมจำไม่ได้ว่าผมล้วงเงินจากกระเป๋าเงินออกมาได้อย่างไร แต่ผมจำได้ว่าผมไม่ได้ปล่อยกระปุกแม้แต่นิดเดียว

หลังจากจ่ายเงินผมมายืนอยู่ข้างระเบียงด้านในของโรงพยาบาล กลางโรงพยาบาลเป็นสนามหญ้ากว้างมีต้นไม้ แต่ลงไปเดินไม่ได้

มีแดดส่องมาโดนผมด้วยที่ระเบียง กระปุกยังอุ่น ผมยืนอยู่ตรงนั้น เรายืนอยู่ตรงนั้น ไม่รู้ว่านานแค่ไหน

ผมพยายามเยื้อเวลาที่ผมจะมีกับเจ้าต้นน้ำไว้ให้นานอีกสักนิด แต่รู้ว่าคงได้ไม่นาน

ช่วงเวลานี้คือเวลาของเราสองคนที่จะไม่มีใครพรากออกไปจากเราได้อีกแล้ว

แล้วผมหันหลังเดินไปยื่นกระปุกให้แก่ห้องทำแผลฉีดยา เขาบอกว่าผมยื่นผิดห้อง ให้เดินตรงไปเพื่อยื่นที่ห้องเจาะเลือด

ผมกลับมายืนที่ระเบียงอีกครั้ง นานกว่าเดิม หายใจลึกๆ หลายครั้ง

แล้วผมก็เดินตรงไปที่ห้องเจาะเลือด มีเจ้าหน้าที่นั่งอยู่สามคน ผมเดินเข้าไปที่ช่องตรงกลางแล้วยื่นกระปุกให้เธอ

เธอพลิกกระปุกดูป้ายแล้วพิมพ์ข้อมูลเข้าไปในเครื่องคอมพิวเตอร์ ผมยืนอยู่ตรงนั้นจนเธอบอกว่าเรียบร้อยแล้ว

ผมบอกขอบคุณ ยิ้มให้เธอ มองไปที่กระปุกครั้งสุดท้าย แล้วหันหลังเดินออกมา

ตั้งแต่ผมได้สัมผัสกระปุกจนถึงผมยื่นกระปุกไปจากมือผมคิดว่าน่าจะประมาณ 18 นาที อาจมากกว่าหรือน้อยกว่า ตอนผมกลับมาถึงห้องตรวจ อ.จัน นอนพักอยู่บนเตียงแล้ว ผมไม่ได้ถามว่าผมไปนานแค่ไหน

ถ้าเจ้าต้นน้ำไม่ไปเสียก่อน ผมคงมีเวลาอยู่กับเขาประมาณ 18 ปี ก่อนที่เขาจะไปเรียนต่อและมีชีวิตเป็นของตัวเอง หลังจากนั้นผมคงได้เพียงรับรู้เรื่องราวเขาผ่านโทรศัพท์หรืออุปกรณ์สื่อสารอื่นๆ ในอนาคต

เหมือนที่ผมไม่เคยได้อยู่กับพ่อเกิน 3-4 วันในช่วงตลอด 20 ปีที่ผ่านมา

วันอังคารที่ผ่านมาผมได้อยู่กับเจ้าต้นน้ำประมาณ 18 นาที เป็นเวลาสั้นๆ แต่เป็นเวลาของเราสองคนที่ไม่มีใครอื่น

เป็น 18 นาทีที่เราได้สื่อสารถึงกันผ่านความอบอุ่น

ขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่างที่ให้โอกาสผมมี 18 นาทีนั้น

วันนี้ผ่านมาแล้วเกือบสัปดาห์ ผมยังจำความรู้สึกนั้นได้ดี

ผมจำได้แม่นยำถึงความอบอุ่นในมือ ไม่น่าเชื่อว่ามนุษย์เราจะมีความทรงจำกับอุณหภูมิได้ และจำได้ชัดเจนมากกว่าสิ่งอื่นๆ

ผมเชื่อว่าผมคงไม่ลืมความรู้สึกนี้ได้ง่ายๆ ผมเชื่อว่าผมจะจำไปได้ตลอดชีวิต

บางทีคนเรามีชีวิตอยู่ในโลกหลายสิบปีเพียงเพื่อรับรู้และเรียนรู้ในช่วงเวลาไม่กี่นาที

การมีชีวิตคือการเรียนรู้ การเรียนรู้คือการมีชีวิต

ขอบคุณทุกชีวิตที่สอนให้รู้จักคุณค่าของชีวิต

ผมจะมีชีวิตต่อไป