วราภรณ์
นางสาว วราภรณ์ (ดอกไผ่) ธรรมทิพย์สกุล

ผัดกะเพรามื้อสุดท้าย


และแล้วฝันร้ายที่สุดก็เกิดขึ้นกับครอบครัวอันมีสุขของผม


        
       "
าจารย์ครับ   พ่อผมบอกว่าให้อาจารย์ช่วยแต่งกลอนให้แม่ผมด้วยครับ”   ลูกศิษย์ชั้น ม.๖/๓ ผู้ซึ่งเพิ่งสูญเสียแม่จากอุบัติเหตุเพียงไม่นาน   เดินมากระซิบบอก

“เธอจะนำไปใช้ในโอกาสใดคะ ? ก็งานศพแม่เธอก็เผาเรียบร้อยแล้วมิใช่หรือคะ ?

“พ่อผมจะนำไปติดที่กรอบรูปแม่ครับ   พ่อบอกว่าถ้าคุณครูไม่ช่วย    พวกเราก็คงไม่มีปัญญา...”

“ว่าง ๆ ครูค่อยแต่งให้นะคะ....”

ผู้เขียนรับปากนักเรียนด้วยความรู้สึกสะเทือนใจไม่น้อย   ในชีวิตบ่อยครั้งที่ถูกขอร้องให้ช่วยแต่งกลอนในโอกาสต่าง ๆ มากมายหลายงาน   โดยเฉพาะวันคล้ายวันเกิด   แต่วันนี้ต้องมาแต่งให้คนที่จากไป   ทิ้งไว้แต่ความอาลัยของครอบครัวที่โศกเศร้า    แล้วครูจะแต่งอย่างไร ? แต่งให้คนอ่านเศร้าไปกว่าเดิม  หรือจะคอยปลุกปลอบใจ   

อนิจจาลำธารชีวิตที่เรื่อยไหล    แต่ละชีวิตไยต้องพลัดพรากเจ็บปวดรวดร้าว  ก่อนวัยอันควรด้วยเล่า
             
คืนนี้มานั่งอ่านเรียงความของเด็กคนเดิมที่ครูมอบหมายให้นักเรียนทุกคนเขียน  เนื่องในโอกาสวันแม่  และนำไปให้คุณแม่อ่านเขียนแสดงความรู้สึกก่อนส่งครู  ขอตัดตอนข้อความบางส่วนที่เขียนถึงแม่...ดังนี้

      

        “...แม่ผมเป็นคนใจเย็น  อารมณ์ดี  ยิ้มง่าย  มีนิสัยคือ ขี้เหนียวสุด ๆ  ใช้เงินไม่เกินวันละ ๕ บาท  จนถูกขนานนามว่า “ทะเล”  ... แม่เคยสอนไว้ว่า “ คนต้องมีศักดิ์ศรี  ศักดิ์ศรีซื้อหาไม่ได้แต่สร้างมาได้”  เช่นแม่ค้าทอนเงินเกินต้องนำไปคืนเพราะมันบาป  นี่คือสิ่งที่แม่สอน   และในตอนเย็นหลังทำกับข้าวกับปลาเสร็จจะมานั่งคุยกันในครอบครัว   หัวเราะกันอย่างมีความสุข   ภายในจิตใจผมคิดเสมอว่า  ผมคือคนที่โชคดีที่มีแม่เป็นร่มโพธิ์ต้นใหญ่ที่ให้ที่กับลูกนกได้อาศัยใบบุญ  แม่จึงยิ่งใหญ่มากสำหรับผม

         และแล้วฝันร้ายที่สุดก็เกิดขึ้นกับครอบครัวอันมีสุขของผม  และอยากจะคิดว่านี่คือความฝันไม่ใช่ความจริง วันที่แม่จากผมไปไม่มีวันกลับ เช่น สายน้ำที่ไหลย้อนคืนมาไม่ได้  ผมเห็นภาพเก่า ๆ ที่แม่ทำงาน แม่นั่งคุย แม่นั่งยิ้ม หัวเราะกัน... เหตุเพราะแม่เดินทางไปบ้านยายแล้วเกิดอุบัติเหตุจนถึงแก่ชีวิต  มันยากเกินที่ผมจะทำใจ   ผมนอนร้องไห้คิดถึงแม่ผมเหลือเกิน  ตอนที่ทราบข่าวว่าแม่เกิดอุบัติเหตุ  ผมเหมือนถูกฟ้าผ่าตรงกลางใจ   ยืนแทบจะไม่ไหว ทุกวันผมจะนึกถึงอาหารที่แม่ทำไว้ให้มื้อสุดท้าย คือผัดกะเพราที่อร่อยที่สุดที่เคยได้กินมา

          ในวันแม่ปีนี้ผมไม่มีแม่ให้กอดแล้ว  ผมคิดเสมอว่าอยากกอดแม่สักครั้งก็ยังดี   อยากอยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่นของแม่อีกสักครั้ง  แต่มันเป็นเพียงสิ่งที่คิดไว้ในใจเท่านั้น  ผมเฝ้ามองแม่หมดลมหายใจไปต่อหน้าต่อตา  มันยังฝังติดอยู่ในใจ  และเจ็บปวดทรมานอยู่จนทุกวันนี้  รูปถ่ายของแม่ที่ถ่ายคู่กับผมมันมีน้อยเหลือเกิน แต่นั่นคือความทรงจำที่ดี  และผมจะเก็บไว้ในใจ ผมรู้สึกภาคภูมิใจมากที่ได้เกิดเป็นลูกแม่ที่ชื่อว่า สอางค์ สามบุญเที่ยง ชาติหน้าผมขอเกิดเป็นลูกแม่อยู่ร่ำไป ..."
(นายพรภวิษย์  สามบุญเที่ยง  ผู้เขียน
)

           ข้างหลังเรียงความของเพื่อนๆ จะมีแม่แสดงความคิดเห็นหลังจากอ่านงานเขียนของลูกด้วยความปลื้มใจ แม้เรียงความฉบับนี้จะไม่มีลายมือแม่ให้ครูเห็น แต่ครูเชื่อแน่ว่าคุณแม่สอางค์  คงเฝ้ามองลูก ๆ และอ่านเรียงความฉบับนี้จากสรวงสวรรค์ด้วยความซาบซึ้งและภูมิใจในตัวลูกชายไม่น้อย

      จงเข้มแข็งและก้าวเดินบนถนนชีวิตที่เต็มไปด้วยขวากหนาม  อย่างอดทน  มุ่งมั่น  อนาคตเธอยังต้องพบกับความทุกข์อันเกิดจากความพลัดพรากสูญเสียจากสิ่งที่รักโดยไม่มีที่สิ้นสุดเฉกเช่นเดียวกับทุกชีวิตที่เกิดมาซึ่งครูเองก็เคยเผชิญมาแล้ว   ขอเพียงเรียนรู้ด้วยความเข้าใจ  รู้จักแปรเปลี่ยนความหมองหม่นโศกเศร้าให้เป็นพลังสร้างสรรค์เพื่อประโยชน์ต่อผู้อื่นสืบไปเถิดนะศิษย์รัก.

      


"การพลัดพรากจากสิ่งรักย่อมเป็นทุกข์"

หมายเลขบันทึก: 290465เขียนเมื่อ 24 สิงหาคม 2009 07:33 น. ()แก้ไขเมื่อ 22 สิงหาคม 2012 21:48 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกันจำนวนที่อ่านจำนวนที่อ่าน:


ความเห็น (70)
  • ทุกอย่าง อยู่ที่ใจค่ะ
  • มีทุกสิ่ง ก็ทุกข์ได้
  • ขาดทุกอย่าง ก็สุขได้นะคะ

ครูอ้อย เชื่อ อย่างนี้ค่ะ

วงจรของชีวิตขอรับคุณครู..

แต่ละชีวิตไยต้องพลัดพราก

เจ็บปวดรวดร้าว  ก่อนวัยอันควรด้วยเล่า

วัยที่สมควรในการจากไปที่ว่านะวัยไหนละขอรับ..

ทุกวัยสมควรที่จะจากไปทั้งนั้นแหละพี่ครู

เมื่อเหตุปัจจัยเอื้ออำนวย

พี่ครูสบายดีนะขอรับ..

  • สวัสดีค่ะ ครูอ้อย
    P
  • ขอบพระคุณที่มาเยี่ยมพร้อมความคิดเห็นดี ๆ ค่ะ
  • "สุขทุกข์ล้วนอยู่ที่ใจ"  จริง ๆ ค่ะ
  • กราบนมัสการพระอาจารย์ธรรมฐิต
    P
  • กราบขอบพระคุณที่ให้ข้อคิดทางธรรมค่ะ
  • จริงดังท่านว่าเจ้าค่ะ   มัจจุราชไม่
    ละเว้นผู้ใดทั้งสิ้น  ไม่ว่าเด็ก หนุ่มสาว  คนชรา  ล้วนเดินบ่ายหน้าเข้าหาความตายทั้งสิ้น

สวัสดีค่ะ...คุณครู "ธรรมทิพย์"

เกิด แก่ เจ็บ ตาย >> เวียนว่าย

มนุษย์ย่อมเจ็บปวดเสมอ...เมื่อต้องพลัดพราก

การเข้าถึงธรรมชาติของมนุษย์...ทำให้เราไม่เจ็บปวดค่ะ

-------------

ขอบคุณมากค่ะ

"การพลัดพรากจากสิ่งรักย่อมเป็นทุกข์"

  •  แต่แล้วทุกอย่างก็จากเราไปจริง  ๆ ค่ะ อาจารย์
  • ขอบคุณค่ะสำหรับเรื่องเล่า อ่านพร้อมน้ำตามด้วยว่ารับรู้ความรู้สึกได้ค่ะ
  • อีกคนกับความรู้สึกที่สูญเสีย

สวัสดีครับ

การพลัดพรากสิ่งที่รักเป็นทุกข์ การแสดงความรัก ไม่ใช่การแสดงในวันที่ท่านไม่มีโอกาสได้รับรู้

มาชม

วิถีชีวิตคนเราก็เท่านี้แหละหนา

ล้วนอยู่ใต้กฎแห่งไตรลักษณ์นะครับ

  • สวัสดีค่ะ คุณ. Vij
    P
  • ขอบคุณสำหรับความคิดเห็นดี ๆ ค่ะ
    "ธรรมะ คือ ธรรมชาติ" นะคะ
  • สวัสดีค่ะ  คุณ ส.ศรัณP
  • ขอบคุณที่แวะมาทักทายค่ะ
  • "ความทุกข์ที่เกินทน  จะสอนคนให้ทนทาน" ค่ะ

ชะตาชีวิต ใครหนอเป็นผู้ลิขิต

การสูญเสียแม่ คงเป็นการสูญเสียที่แสนสาหัสสำหรับลูก

  • สวัสดีค่ะ คุณฤทธิชัย P
  • บ่อยครั้งที่เราสำนึกถึงคุณค่าสิ่งต่าง ๆ ก็ต่อเมื่อสูญเสีย
    เสียดาย..  เมื่อสายเกินไป
  • ขอบคุณที่ให้เกียรติมาทักทายค่ะ
  • สวัสดีคะ  อาจารย์ยูมิ P
  • "อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา"  จริง ๆ ค่ะ อาจารย์
  • ขอบพระคุณค่ะที่เข้ามาทักทาย
  • สวัสดีค่ะ  คุณครูป.1 P
  • "ชะตาชีวิต  ใครหนอเป็นผู้ลิขิต"
    ก็คงตอบว่า  "เป็นผลกรรมของแต่ละคน  ที่ขีดเส้นชะตากรรม
    ให้ตนเองนะคะ.."
  • ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมค่ะ

เด็กแต่งได้เพราะความรักที่มีต่อแม่จริงนะคะ...

  • สวัสดีค่ะ คุณอ้อยเล็ก
    P
  • ความรักเป็นพลังสร้างสรรค์
    ที่จรรโลงโลกใบนี้นะคะ
  • ขอบคุณที่มาเยี่ยมค่ะ

ถ้าจำไม่ผิด มีผู้หลักผู้ใหญ่ท่านหนึ่ง เอ่ยถึงเรียงความเรื่องผัดกระเพราของแม่ เป็นเรื่องที่ซึ้งใจมาก ไม่ทราบว่าใช่เรื่องนี้หรือเปล่า

  • สวัสดีค่ะ คุณsmall man
    P
  • ขอบคุณที่ให้เกียรติมาทักทายค่ะ
  • คงไม่ใช่เรื่องเดียวกันหรอกค่ะ
    เพราะเรื่องนี้เพิ่งเกิดขึ้นไม่กี่วันนี้เองค่ะ

สวัสดีค่ะ

  • ชีวิตครูส่วนมาก  ย่อมผูกพันกันเรื่องราวของนักเรียนเสมอนะคะ
  • ขอเป็นกำลังใจค่ะ
  • สวัสดีค่ะ  พี่คิม
    P
  • ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมและทักทาย
  • ขอบคุณกำลังใจดี ๆ ที่มีให้ค่ะ
  • พระคุ้มครอง  บุญรักษานะคะ

ขอบคุณค่ะ คุณธรรมทิพย์ ที่ไปชมบัวงามด้วยกัน ...หลายหลากมุมมองของธรรมชาติที่สวยงามนะคะ...ขอมาเก็บบัวงามกลางบึงของคุณธรรมทิพย์มาไว้ blog นะคะ....

                              A-g 

  • สวัสดีค่ะ  คุณ นงนาท สนธิสุวรรณ
  • ขอบคุณค่ะที่แวะมาทักทาย
  • บุญรักษานะคะ
  • สวัสดี  คุณครูอ้อยเล็ก P
  • ขอบคุณค่ะที่มาเยี่ยม  ยังไม่กล้ายกมือค่ะ
    เพราะยังไม่ได้อ่าน
  • โชคดีนะคะ

ฝากชื่นชม พรถวิษย์  สามบุญเที่ยง  ด้วยนะครับ โตขึ้นเขาต้องเป็นคนดีแน่นอน  การที่ใครสักคนจะเขียนเรียงความได้อย่างซาบซึ้งกินใจขนาดนี้ได้ย่อมแสดงถึงความรักความกัญญูกตเวที ความอบอุ่นจากแม่ จากใจสู่ใจของกันและกัน สำหรับคนที่ไม่มีแม่แล้วเหมือนกันแบบผมต้องน้ำตาคลอ ขอบพระคุณ

  • สวัสดีค่ะ ผอ.ประจักษ์
    P
  • กราบขอบพระคุณแทนพรถวิษย์  สามบุญเที่ยงด้วยค่ะ
    ที่ยังมีผู้ใหญ่คอยให้กำลังใจ   ปลอบโยนให้ก้าวเดินอย่าง
    เข้มแข็งในวันที่อ่อนแรง
  • สวัสดีค่ะ ครูอ้อยเล็ก
    P
  • ยังเข้าไม่ถูกเลยค่ะ  ไม่ทราบว่าอยู่บล็อกไหน
    ต้องขออภัยด้วยค่ะ

มาเยี่ยมคะ ไม่ไปตรวจบทกลอนให้หน่อยคะ อาจารย์คนดี หลายวันนี้ได้ 2 กลอนแล้วนะคะ ไปเยี่ยมดูให้หน่อยก็ได้คะ แล้วยินดีให้ติชมนะคะ เพราะกลอนเหมือนเดิมแหละคะ แต่งเร็วๆ เพื่อจะให้ทันความคิดและความรู้สึกที่มีในขณะนั้น ให้สื่อสารออกมาดั่งต้องการ เพราะตั้งท่าทำบล็อคสวย ก็เลยรีบหาบทกลอนมาใส่ ให้หวานแหววคะ

คิดถึงคะเห็นหายไปคงจะยุ่งสอนนักเรียนอยู่ใช่ไหมคะ ปิดเสาร์อาทิตย์แล้วคงว่างนะคะ  เป็นครูนี่ก็งานหนักจริงๆนะคะ ตอนเย็นมาไม่เหนื่อยกันหรือไง มานั่งหลังขดหลังแข็ง เขียน GTK ต่ออีก

มาอ่านบทเขียนของนักเรียน ที่ต้องสูยเสียแม่ไปก่อนเวลาอันสมควร ใครๆก็คงทำใจไม่ได้เช่นกัน เพราะเห็นหน้ากันอยู่เมื่อเช้า สายตายเสียแล้ว  เพราะด้วยไม่ได้เจ็บป่วยไข้ อยู่ก็จากไปเพราะอุบัติเหตุ  อาหารสุดท้ายที่แสนอร่อย ผัดใบกระเพรา น่าสงสารนะคะ

นี่แหละ สิ่งที่เกิดขึ้นมา ยังอยู่แล้วดับไป จึงทำให้ทุกคนควรสังวรณ์ไว้ สิ่งไม่คาดฝันย่อมเกิดขึ้นได้เสมอ ให้ระวังตัว แต่อะไรมันจะเกิดมันก็เกิด เราก็คงห้ามมันไม่ได้ เมื่อชะตาลิขิต ใช่ไหมคะอาจารย์ธรรมทิพย์

ลาก่อนนะคะ แล้วจะเข้ามาเยี่ยมใหม่คะ Onion06บาย บายคะ

 

 

  • สวัสดีค่ะ พี่สุ
    P
  • ขอบคุณที่แวะมาทักทาย
    และมาเยี่ยมค่ะ
  • ไปอ่านกลอนให้เรียบร้อยแล้วค่ะ
  • ขอบคุณที่คิดถึงนะคะ 
  • เรื่องของลูกศิษย์  วันนี้ยังอดเป็นห่วงไม่ได้   พ่อก็ประสบอุบัติเหตุด้วยเพราะเป็นคนขี่รถมอเตอร์ไซค์
    ตอนนี้เข้าออกโรงพยาบาลหลายครั้งแล้วค่ะ
  • ที่สำคัญ  ครอบครัวที่เหลือเพียงผู้ชายสามคนพ่อลูก  ยังทำใจไม่ได้
    แม้แต่อาชีพที่เคยทำร่วมกันทั้ง
    ครอบครัวก็ยังสะเทือนใจทุกครั้งจนทำงานไม่ได้   ถึงกับต้องเปลี่ยนอาชีพ
  • สายใยรักและความผูกพัน  ยากนักที่จะตัดใจ  ได้แต่ให้กำลังใจ...และ
    หวังว่ากาลเวลาจะช่วยเยียวยา  รักษาบาดแผลทางใจของพวกเขาได้ค่ะ
  • ชีวิตก็มีเพียง"ทุกข์" เท่านั้นที่เกิดขึ้น  ตั้งอยู่  และดับไป  ความสุขที่แท้จริงยากนักจักพบเจอ...

สวัสดีค่ะอาจารย์ เห็นใจและสงสารคนที่แม่จากไป ก่อนวัยอันควร

ดิฉันเข้าใจดีค่ะ ว้าเหว่...เงียบเหงา...เวลาจะเยียวยาหัวใจ....

 ครูต้องให้ความรักและกำลังใจมากๆนะคะ

ขอบคุณอาจารย์ที่แวะไปทักทายนะคะ

  • สวัสดีค่ะ พี่แดง P
  • ขอบคุณกำลังใจและข้อคิดดี ๆ ที่มีให้ค่ะ  คนที่เคยผ่านประสบการณ์เดียวกันเท่านั้น  จึงจะเข้าใจความรู้สึกของผู้อื่นได้อย่างถ่องแท้
  •  ครูจะพยายามเยียวยาหัวใจเขา
    เท่าที่จะทำได้ค่ะ

สวัสดีค่ะ

ถ้ามีครูอย่างครูวราภรณ์เด็กๆคงจะอบอุ่นใจนะคะ

มีเรื่องทุกข์ใจมาคุย มาปรึกษา...

ขอเป็นกำลังใจให้นะคะ

 

  • สวัสดียามเย็นค่ะ พี่แดง
  • "เสน่ห์ครูอยู่ที่เมตตา  กรุณาเกลาศิษย์คิดลูกหลาน"
  • คนเป็นครูที่ดีต้องเป็นบุคคลที่เด็กอยากเข้าใกล้   อยู่ด้วยแล้วมี
    ความสุขค่ะ
  • คุณสมบัติของครูดีตามที่พระพุทธเจ้าสอน  มี ๗  ข้อค่ะ
    ยังทำได้ไม่ดีเท่าที่ควร  จะพยายามค่ะ
  • อย่างไรเสียก็คงสู้น้ำใจที่งดงามของพยาบาลมืออาชีพอย่าง
    พี่แดงไม่ได้กระมังคะ ?

จะเป็นกำลังใจให้พี่พลองและวุดเสมอนะ.....

....

เป็นกำลังใจให้

............การพลัดพรากเป็นทุกข์ที่สุด..............

ต่อให้ยิ่งใหญ่ขนาดไหน เราไม่สามารถหนีความตายไปได้ทุกคน

เพียงแต่เวลนั้นยังมาไม่ถึง............ 

.......วันนี้ความทุกข์ของเขายิ่งใหญ่เหลือจะฝ่าฟันได้

เมื่อเขาเติบใหญ่ ....มันจะเป็นเกราะกำบัง..ให้เขาเข้มแข็งขึ้น

   เข้มแข็งและอดทน สู้ๆค่ะ

  • สวัสดีค่ะ คุณ Pop
  • ขอบคุณที่มาเป็นอีกหนึ่งกำลังใจให้พี่ ๆ น้อง ๆ ค่ะ
  • สวัสดีค่ะ  ครูอ้อยเล็ก
    P
  • แวะไปทักทายแล้วค่ะ
  • พบเพื่อนมากมาย  ฮา ฮา  ร่วมสมัยทั้งนั้นเลยค่ะ
    ขอบคุณมากค่ะ
  • สวัสดีค่ะ ครูเอ
    P
  • ขอบคุณที่ให้เกียรติมาทักทายและเยี่ยมเยียนค่ะ
  • "ความทุกข์ที่เกินทน   จะหลอมคนให้ทนทาน"
    หวังใจว่าจะเป็นเช่นนั้น
  • ขอบคุณกำลังใจดี ๆ ที่ก่อให้เกิดมิตรภาพและความอบอุ่นค่ะ

ขอบคุณ คุณธรรมทิพย์ ที่ไปเยี่ยมสนับสนุนคุณค่าของมิตรภาพอันยิ่งใหญ่และยั่งยืนค่ะ....

ความเสียใจที่นายมีเราก้อพอจะรู้ว่ามันเป็นยังไง เราสุญเสียพ่อไปก่อนเเม่ของนาย นายเป็นผู้ชาย นายต้องเป็นหลักให้ครอบครัว ในฐานะพี่คนโต เราเข้าใจว่านายอ่ะเสียใจมากที่สุด เหมอืนชีวิตขาดอะไรไปหลายอย่าง ตอนนี้เราขอเป็นกำลังใจให้นายน่ะพลอง นายคงได้รับรู้ความรู้สึกที่คล้ายๆกับเรา เวลาเเล้วก้อใจเราเท่านั้นเเหละ ทีจะทำให้ความเสียใจมีน้อยลง เเต่ไม่ทำให้ความรักดับสลายลงไปได้หรอก

ขอไว้อาลัยให้เเม่นายน่ะพลอง เขียนเรียงความได้ซึ้งดี สุดท้ายก็ขอให้เเม่พลองมีความสุขในชีวิตหลัง ความตาย พ่อที่รักของหนูก็เช่นกันน่ะ หนูคิดถึงพ่อน่ะ

  • สวัสดีค่ะ  คุณนงนาท
    P
  • ขอบคุณที่เข้ามาเยี่ยมค่ะ
  • ในชีวิตจริงเราอาจรู้จักผู้คนมากมาย
    "หากแต่คนที่เรารู้จักและรู้ใจเรามีไม่กี่คนค่ะ"
  • สวัสดีค่ะ JoOM
  • ครูพอจะเดาออกว่าหนูคือใคร
  • ขอบใจที่มาให้กำลังใจเพื่อน
  • เรียงความของหนูก็เขียนดีไม่แพ้ใคร
  • ครูขอเป็นกำลังใจให้หนูและครอบครัวตลอดไปค่ะ
พรภวิษย์ สามบุญเที่ยง

ผมชื่อพรภวิษย์ครับไม่ใช่พรถวิษย์ เเต่ผมขอบคุณทุกกำลังที่มีผมเเละครอบครัวของผมขอบคุณมากครับ

  • สวัสดีครับคุณครูธรรมทิพย์
  • การพลัดพรากจากสิ่งที่รัก-เป็นทุกข์ ยิ่งสิ่งนั้นคือ"แม่" ทุกข์มากเป็นทวีเชียวครับ
  • ขอแสดงความเสียใจและเป็นกำลังใจให้ศิษย์น้อยของคุณครูด้วยครับ
  • ขอให้คุณครูธรรมทิพย์ จงโชคดีมีความสุขตลอดไปนะครับ
  • สวัสดีค่ะ พรภวิษย์
  • ขอโทษทีครูตาลายพิมพ์ชื่อผิด
    แต่แก้ไขให้แล้วค่ะ
  • เป็นอย่างไรบ้าง  พ่อครัวจำเป็น
    ค่อย ๆ ฝึกทำอาหารไปเรื่อย ๆ
    เดี๋ยวก็ทำอร่อยจนลืมไม่ลง
  • ครูและเพื่อน ๆ ทุกคนจะเป็นกำลังใจให้เธอและครอบครัวตลอดไปค่ะ

  • สวัสดีค่ะ  ผอ.ทนัน
    P
  • ขอบพระคุณที่แวะมาทักทาย
    พร้อมกับกำลังใจดี ๆ ที่มีให้
    ทั้งศิษย์และครูค่ะ
  • ขอคุณพระคุ้มครอง ผอ.เช่นกันค่ะ

สุดยอดมากเลยครับคุณพรภวิษย์ ผมอ่านเองแทบจะร้องให้ผมขอเป็น กำลังใจให้นะครับจงสู้ต่อไปนะจากเพื่อน 6/3

พรภวิษย์ สามบุญเที่ยง

ขอขอบพระคุณอีกครั้งครับ

ตอนนี้ทำกับข้าวดูดีขึ้นกว่าก่อนเเล้วครับ

เเต่คงสู้เเม่ผมไม่ได้ครับ

พ่อฝากขอบคุณทุกกำลังใจครับ

  • สวัสดีค่ะ สหัสชัย
  • ขอบใจที่แวะมาให้กำลังใจเพื่อนค่ะ

 

  • สวัสดีค่ะ  พรภวิษย์
  • ขอบใจอีกครั้งที่แวะมาแสดงความคิดเห็น
  • ชีวิตอีกยาวไกล  ต้องก้าวไปด้วยความมุ่งมั่น
    อุปสรรคให้เห็นเป็นยาชูกำลัง
    วาดฝันไว้สักวันคงเป็นจริง...
พรภวิษย์ สามบุญเที่ยง

อาจารย์ ผมจะติดต่อกับอาจารย์ได้ทางไหนบ้างครับ อยากคุยมากๆ

  • ทางน้ำ  ทางบก  ทางอากาศได้หมดค่ะ...
  • มีปัญหาอะไร...ปรึกษาได้ค่ะ..
  • ส่งมาทางอีเมลก็ได้ค่ะ  ติดต่อผ่านทางบล็อกนี้ค่ะ
พรภวิษย์ สามบุญเที่ยง

ผมประสบเหตุการณ์เดิม อีกแล้ว คือผมย้ายมาอยู่กาญจนบุรี ได้รู้จักเพื่อนน้องชื่อพลอย เรารู้จักและค่อนข้างสนิทกับทุกคนในบ้าน

แต่น้องสาวโชคร้ายประสบอุบัติเหตุ กับพี่ชายและเพื่อน พี่ชายตายคาที่ ส่วนเพื่อนบาดเจ็บพอสมควร น้องพลอยเค้านอนอยู่ ร.พ 5

วัน ก็สิ้นใจ ผมเสียใจจริงๆครับ

  • สวัสดีค่ะ พรภวิษย์
  • ครูเสียใจด้วยจริง ๆ ค่ะ  ชีวิตที่เกิดมาล้วนรอความตายทั้งสิ้น
    ครูเคยสอนพวกเราเสมอให้หมั่นทำความดี เหมือนเติมน้ำมันให้ตะเกียงชีวิต...
    หากวันใดน้ำมันหมด  ตะเกียงคงสิ้นแสง
  • กาลเวลาจะช่วยบรรเทาความเจ็บปวด  และบาดแผลแห่งความสูญเสีย
  • ชีวิตมีความไม่แน่นอนเป็นที่ตั้ง   การเจริญมรณสติทำให้เราไม่ประมาทมัวเมา
    ในชีวิต...
  • ไม่มีประโยชน์ที่จะคร่ำครวญถึงคนที่จากไป   จงใช้เวลาชีวิตที่เหลืออยู่ทำหน้าที่
    ของตนเองให้ดีที่สุดนะคะ   ครูเป็นกำลังใจให้เสมอค่ะ

ขอบคุณครับ

แต่ผมก็อดคิดถึงไม่ได้เพราะว่า น้องเขาเพิ่งเสียวันที่ 13 เดือนนี้เอง

น้องเขานิสัยดีมาก เป็นที่รักของทุกๆคน

อายุ แค่17 ไม่น่าจะเจอเรื่องแบบนี้

  • อย่าว่าแต่อายุ ๑๗ ปีเลยค่ะ   ความตายไม่เคยจำกัดอายุ...
  • น้องเขามีความดีจึงทำให้คนคิดถึง  นี่ไงคะเสน่ห์ของชีวิต
  • จงเข้มแข็งและอดทน  อนาคตข้างหน้าเรายังต้องพบกับความสูญเสียอีก
    มากมายนัก...
    ถือว่าเป็นบทเรียนในการรับรสขมของชีวิตเพื่อสร้างภูมิคุ้มกันให้ตัวเอง นะคะ
  • "ชีวิตที่เกินทน  จะสอนคนให้ทนทาน"
พรภวิษย์ สามบุญเที่ยง

ขอบคุณอาจารย์ ที่ช่วยชี้แนะ

ผมคงทำได้แค่บวชให้ตอน อายุครบ 20ละครับ

ที่ผมทำได้แค่นี้

  • สวัสดีค่ะ พรภวิษย์
  • ขออนุโมทนาบุญล่วงหน้าค่ะ
  • ครูยังติดค้างเรื่องบางอย่างที่ให้สัญญาไว้...เบอร์โทรศัพท์ยังเบอร์เดิม
    หรือเปล่าคะ  เปลี่ยนเบอร์ช่วยบอกครูด้วยค่ะ หากเขียนกลอนเสร็จจะติดต่อไปค่ะ
  • ติดต่อครูโดยตรงที่ thamtipsakul3@hotmail.com นะคะ
ขณิษฐา ทัศนีย์ ม.6/2

                       สายใยรัก

        ดวงใจของแม่           มีแต่รักให้

     มากด้วยห่วงใย           ใส่ใจลูกยา

     เลี้ยงเราแต่เด็ก           เล็กเล็กห่วงหา

     ค่อยมองแก้วตา           อยู่แห่งหนใด

         เมื่อครั้งเติบใหญ่      ทำให้นึกถึง

     พระคุณแม่ซึ้ง              มากยิ่งกว่าใคร

     เกิดมาเป็นลูก              พันผูกสายใย

     ทดแทนคุณไซร้           กตัญญูรู้คุณ

 

 

 

  • สวัสดีค่ะ ขณิษฐา และทัศนีย์
  • ทั้งภาพและ บทประพันธ์งดงาม  วางในบันทึกเกี่ยวกับแม่ได้กลมกลืน
  • ชื่นชมค่ะ

                                  แด่...คนพิเศษของลูก

       คำว่าแม่ ยิ่งใหญ่ หาใดเทียบ     ไม่อาจเปรียบ คุณแม่ แก่สิ่งไหน

รักของแม่ เกินค่า กว่าสิ่งใด              รักของใคร เท่ารักแม่ นั้นไม่มี

แม่จึงเป็น คนพิเศษ กว่าใครใคร         จะผิด-ถูก อย่างไร อย่าหน่ายหนี

มอบรักคืน ให้แม่บ้าง ก็ยังดี              ขอเพียงเสี้ยว วินาที มาตอบแทน

  • ขอบพระคุณค่ะ ครูวิ
  • ชอบใจวรรคสุดท้าย จบได้ดีมาก ๆ ค่ะ

        สุดรักสุดบูชา
แด่....  แม่สอางค์  สามบุญเที่ยง

คิดถึงแม่ลาลับไม่กลับฝืน
คิดถึงคืนเก่าเก่าเราร่วมฝัน
คิดถึงรักเมตตาแม่แบ่งปัน
คิดถึงวันที่ทุกข์แม่ปลุกใจ

คิดถึงรอยยิ้มหวานวันวานเห็น
คิดถึงอ้อมอกเย็นยามหวั่นไหว
คิดถึงเสียงอ่อนโยนซ่อนห่วงใย
คิดถึงต้นโพธิ์ใหญ่ให้ร่มเงา

ภาพของแม่สลักไว้ในใจแน่น
หาสิ่งใดทดแทนท่านได้เล่า
อุ่นไอรักสัมผัสเพียงแผ่วเบา
เหมือนท่านอยู่ใกล้เราทุกเช้าเย็น

ต่อแต่นี้ขอยืนหยัดอย่างผู้กล้า
เสริมคุณค่ายิ่งใหญ่ให้แม่เห็น
แม้เหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าคราลำเค็ญ
ขอแม่เป็นโคมทองคอยส่องทาง

                            ธรรมทิพย์
                         ๑๕ มีนาคม  ๒๕๕๔

นางสาวณัฐสุดา เขียวกล่ำ ม.6/5 เลขที่23

ชื่นชมผู้เขียนเเละขอบคุณคุณครูที่มีเรื่องราวดีๆมานำเสนอ หนูรักเเม่มากขึ้นเลยพอรู้ว่าตนเองยังดีที่มีเเม่ให้กอดขอบคุณเรื่องนี้จริงๆคะที่เตือนสติ

  • ขอบใจณัฐสุดาที่แวะมาอ่าน  ดีใจที่หนูได้รับประโยชน์จากการเรียนรู้ชีวิตผู้อื่น
สิบตรี พรภวิษย์ สามบุญเที่ยง

ผม สิบตรี พรภวิษย์ สามบุญเที่ยง เจ้าของเรียงความ ขอขอบคุณทุกกำลังใจครับ

สิบตรี พรภวิษย์ สามบุญเที่ยง

ผมสอบเข้าเป็นทหาร ได้เป็นนายสิบของกองทัพบกแล้วครับ จากเด็กหนุ่มผู้สูญเสียวันนั้น ตอนนี้เป็นนายทหารประทวนแล้ว ขอบคุณทุกท่านที่ให้กำลังใจครับ

พวกเราขอแสดงความยินดีกับพรภวิษย์....
ชื่นชมในเรื่องความกตัญญู สามารถดูแลพ่อและน้องแทนแม่ได้
มีแต่จิตใจที่เข้มแข็งอดทนเท่านั้นที่สามารถชนะอุปสรรคในชีวิตได้
ครูอยากเห็นรอยยิ้มที่สดใส อยากเห็นจิตใจที่เบิกบานของนายทหารหนุ่มคนนี้

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี