ฝนรินในเมืองหลวงแม้ว่าจะให้บรรยากาศไม่เย็นฉ่ำเท่ากับที่บ้านเกิด แต่เหตุการณ์วันนี้ก็ทำให้ผมรู้สึกชุ่มฉ่ำเย็นมากครับ ในการอยู่ร่วมกันในสังคมการพึ่งพาอาศัย การเอื้อเฟื้อซึ่งกันและกัน เป็นหน้าที่หนึ่งของคนที่อยู่ร่วมกันเป็นสังคมจะพึงมีให้กันและกัน
เรื่องนี้เกิดขึ้น ที่หอสมุดกลางของมหาวิทยาลัยมหิดล...
ผมเข้าไปใช้บริการหาหนังสือ ประเภทวิทยานิพนธ์ การใช้งานห้องสมุดที่มีกฏระเบียบการจัดวางหนังสือที่เป็นรูปแบบเฉพาะ บอกเป็นความรู้หน่อยนะครับ ที่หอสมุดกลางมหิดลจะใช้ระบบจัดหมวดหมู่แบบ ห้องสมุดรัฐสภาอเมริกันและระบบห้องสมุดการแพทย์แห่งชาติอเมริกัน
ผมค่อนข้าง สับสนเล็กน้อยกับวิธีการค้นหาหนังสือที่ต้องการ แม้จะใช้ระบบสืบค้นทรัพยากรสารสนเทศในระบบออนไลน์ที่มีให้บริการ(OPAC) แต่การค้นหาวิทยานิพนธ์ ที่เรียงเป็นระเบียบบนชั้นหนังสือที่เรียบร้อยนั่น ทำให้ผมมึนงงมาก เพราะผมหาไม่เจอแม้แต่เล่มเดียว
อีกทั้ง...ท่าทางผมคงจะเก้ๆกังๆ จนน่าสงสาร
มีพี่บรรณารักษ์ท่านหนึ่งเดินเข้ามาทักทายหน้าตายิ้มแย้ม
พร้อมกับถามว่า “จะหา วิทยานิพนธ์ เล่มไหน แล้วหาเจอบ้างหรือยัง? พี่บรรณารักษ์สอบถามยิ้มๆ ในขณะที่เธอเดินก้าวเข้ามาประชิดตัวผม
ผมก็ตอบว่า “ยังครับ...หาตั้งนานแล้ว” แล้วก็บรรจงยิ้มให้พี่บรรณารักษ์แบบเจื่อนๆ
พี่บรรณารักษ์ จึงพาผมเดินไปที่คอมพิวเตอร์พร้อมกับแนะนำวิธีการใช้ OPAC และ การใช้ Keyword ในการค้นหา พร้อมกับการจด Code เลขที่หนังสือ ที่จะค้นหา และอธิบายศัพท์ย่อหลายคำที่ควรต้องทราบ
เราใช้เวลาตรงนี้นานทีเดียวครับ..เกือบ ๒๐ นาที
ซึ่งพี่บรรณารักษ์ก็พยายามอธิบายให้เข้าใจแบบช้าๆ
จากนั้นก็พาเดินไปที่ชั้นวางวิทยานิพนธ์ พร้อมกับค้นหาวิทยานิพนธ์ บนชั้นเรียงตามลำดับอักษร ลำดับปี (ระหว่างนั้นผมแอบมองการสาธิตการค้นหาวิทยานิพนธ์ของพี่บรรณารักษ์อย่างชื่นชม)
สรุปได้ว่าผมได้วิทยานิพนธ์ครบถ้วนตามที่ต้องการ พี่บรรณารักษ์กำชับว่าหากมีอะไรก็ให้สอบถามพี่เขาได้ เสมอ ยินดีจ๊ะ...
ผมรวมเวลาคร่าวๆแล้ว ใช้เวลาร่วม ๓๐ นาที ในการแนะนำและค้นหา
บรรยากาศในการแนะนำเป็นไปอย่างเป็นมิตรไมตรีมาก พี่บรรณารักษ์ยิ้มแย้ม แจ่มใส อธิบายซ้ำช้าๆ เมื่อผมไม่เข้าใจ รวมถึงตอบคำถามจนหายข้องใจ ก่อนที่จะเดินกลับไปที่นั่งอ่านหนังสือผมไหว้พี่บรรณารักษ์ ขอบคุณสำหรับการบริการด้วยใจในครั้งนี้
ที่ผมเล่ากระบวนการแบบละเอียด เพื่อให้เห็นถึงความตั้งใจของ พี่บรรณารักษ์หอสมุดกลางมหิดล ที่ได้ทำหน้าที่บรรณารักษ์ได้อย่างดีที่สุด ไม่ได้เฉพาะทำหน้าที่ตามภาระที่ต้องทำ แต่พี่บรรณารักษ์ทำด้วยใจที่โอบอ้อม มีความรักให้กับผู้มาใช้บริการ เรียกได้ว่า Service mind เต็มที่
ผมขอชื่นชมท่านอย่างจริงใจครับ
พร้อมทั้งชื่นชมผู้บริหารมหาวิทยาลัยรวมถึงคณาจารย์ทุกท่านที่นำพามหาวิทยาลัยขึ้นสู่อันดับหนึ่งของประเทศไทย และเป็นมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดอันดับที่ ๓๐ ของเอเซีย จากการจัดอันดับ จากการจัดอันดับ QS Asian Universities Ranking 2009 ชื่นชมผู้บริหารห้องสมุด ที่มีบุคลากรที่มีคุณภาพ และขอชื่นชมพี่บรรณารักษ์ท่านนี้
คุณศรีเพ็ญ คำศิริ

|
ผมภูมิใจและดีใจครับ ที่ผมมีโอกาสเป็นส่วนหนึ่งของ “มหิดล”
จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร
๒๙ มิ.ย.๕๒
มาแสดงความยินดีกับน้องเอกอีกครั้ง
และขอชื่นชมพี่บรรณารักษ์ด้วยค่ะ
สิ่งดีๆ ยังมีในโลกนี้เสมอนะคะ เคยไปใช้บริการคะ หาเจอมั่ง ไม่เจอมั่ง แต่ไม่มีคนมาแนะนำคะ
ขอบพระคุณพี่ krutoi มากๆครับ และอยากช่วยประชาสัมพันธ์ให้กำลังใจคนดี ให้ได้มีกำลังใจครับ :)
พี่ ตั้งบรรเจิดสุข ครับ
ต้องทำท่า เก้ๆ กังๆ แบบผมไหมครับ จะมีคนเข้ามาช่วย :)
วันนี้ได้สัมผัสความดีงาม ผมเดินทางกลับมาบ้านแบบมีความสุขมาก คิดมาในรถว่า อยากจะบันทึกเรื่องราวแบบนี้ ให้กับคนทั่วไปอ่าน เรื่องราวดีๆแม้เป็นเรื่องเล็กน้อย แต่ก็ยิ่งใหญ่มากครับ
สังคมทุกวันนี้ นับวันเราจะบกพร่องลงไปครับ
สวัสดีค่ะ
สวัสดีครับน้องเอก "น้ำใจยังหาได้"ขอยืมชื่อเรื่องนวนิยายของนายหัวลอง (จำลอง ฝั่งชลจิต) มาบอกว่า ในสังคมนี้ความมีน้ำใจยังมีอยู่ครับ มาชื่นชมคนมีน้ำใจครับ (และขออภัยในความผิดพลาดในการนัดหมายครับ)
สวัสดีครับพี่เอก
พี่ศรีเพ็ญ เจ๋งสุดขีด!!!
นี่ถ้าพี่เอกหาเจอง่ายๆ ก็จะสูญหายมิตรภาพนี้เป็นการตอบแทน ;)
เอ๊ะ!...หรือว่านี้เป็นทฤษฎีสมคบคิด ให้เราได้เจอคนดีๆ 555
ขอบคุณสำหรับความรู้ใหม่ของระบบที่ม.มหิดลนะครับพี่เอก ดีใจด้วยจังที่พี่เลือกเรียนที่นี่ โอ้ ^_^
พรุ่งนี้นัดใครไว้หรือเปล่าครับพี่? 555 แล้วเจอกันนะคร๊าบ เดี๋ยวโทรหาอีกที ;)
หอมกาแฟมาแต่ไกลครับ ^^
สวัสดีครับคุณเอก
ครูคิม
เรื่องราวเล็กๆแต่ยิ่งใหญ่นี้ หากเราทำได้ควรทำครับ ผมเองก็อยากให้เรื่องราวดีๆได้ให้สังคมได้ร่วมชื่นชมไปด้วย
เราบอบช้ำมากกับคนใจร้าย แต่สังคมไทยเราก็ยังมีมุมที่งดงาม เป็นน้ำใจแบบไทย ชาติไหนมาเที่ยวไทย สัมผัสคนไทยก็ต้องชอบครับ
:)
คนดี ต้อง ขยาย และชื่นชมค่ะ
เรียนให้สนุกนะคะ น้องเอก
เราได้ทำในสิ่งใหม่ๆ บางครั้งก็งงได้เหมือนกัน
ได้รับการเอาใจใส่จากคนรอบข้าง ทำให้เราเกิดความรู้สึกดีๆ และตื้นตันใจค่ะ
เมื่อวานตอนพี่โทร.ไปหา อยู่พิษณุโลกค่ะ
ท่านทำงานด้วยใจจริงๆครับ น่าชื่นชมมาก
สวัสดีค่ะ
สวัสดีครับ
@ ขอชื่นชมด้วยคน
@ ทั้งคุณพี่บรรณารักษ์และเจ้าของบันทึก
@ ที่นำเสนอแง่มุมของสังคม "เรื่อง(ไม่)เล็ก แต่ยิ่งใหญ่"
@ ขอบคุณครับ
วอญ่า-ผู้เฒ่า-natachoei--
ไม่มีปัญหาครับ บัง ครับ โอกาสหน้ายังมี เราคงได้เจอกันครับ ผมมีหนังสือที่ผมเขียนจะส่งไปให้บังนะครับ รบกวนส่งที่อยู่มาให้ผมทางอีเมลด้วยครับ :)
น้อง..adayday จริงๆครับ หากผมหาได้ง่ายๆ ก็คงไม่ได้รู้จักพี่เพ็ญ
หลังจากที่ผมได้หนังสือเสร็จเเล้ว ผมเดินเข้าไปที่เคาเตอร์ เพื่อดูชื่อ และจดชื่อไว้ คิดในใจว่าจะนำมาเขียนขอบคุณพี่ศรีเพ็ญ ในบันทึกของผม
เป็นความประทับใจมากๆในวันนี้ครับ
เหตุเกิดเมื่อช่วงก่อนเที่ยงวันนี้เอง
สำหรับวันพรุ่งนี้ หลังไมค์ ครับ หลังไมค์...
อ.ดร. วิรัตน์ คำศรีจันทร์
เป็นเพราะธรรมะจัดสรรเเท้ๆนะครับ ผมถึงได้เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ ไม่กี่วัน อาจารย์พ่อท่านได้ถามว่า "ตกลง...เลือกผิด หรือ ถูก" ผมก็ตอบว่า "เลือกถูกครับ"
การเคี่ยวกรำ รวมไปถึงการปรับตัวให้คุ้นชินกับระบบการเรียนที่ใช้วิธีคิดนำ หนักพอสมควรครับ ยิ่งมีพื้นฐานประสบการณ์น้อย การต่อยอดก็ดูเหมือนจะมืดไปหมด ต้องอ่านมาก คิดให้ลึก ให้ไกล รวมไปถึงสนทนากับผู้รู้ด้วย
ผมต้องขอบพระคุณอาจารย ดร.วิรัตน์มากครับ ที่ช่วยพูดคุย ต่อเป็นเชื้อไฟ ...ไฟพวกเรายังคุกรุ่นอยู่นะครับ ยังร้อนแรงเสมอ แม้จะดูว่าเนือยๆบ้างก็ตาม พวกเรายังอยู่ในช่วงปรับตัวอย่างที่เรียนให้อาจารย์ไปครับ
ผมขอใช้บันทึกผมเป็นพื้นที่ในการให้กำลังใจคนดี และ เป็นสานหนึ่งในการต่อกำลังใจให้คนดีเหล่านั้น
เรื่องเล็กๆที่ยิ่งใหญ่นี้ต้องขยายครับ...
ขอบคุณอาจารย์มากครับ ผมตามไปอ่านตาม ลิงค์ ที่อาจารย์ได้แนะนำแล้วครับ
:)