เหมือนเข้าไปร่วมงานคนคอเดียวกัน...

เกริ่นนำ

ทันทีที่ได้รับรู้ว่ามีการจัดงานที่เมืองหาดใหญ่ไม่ไกลจากที่พักของยูมินักเลยยิ้มว่าได้ไปงานนี้แน่ละ แรกเริ่มไปดูทิศทางที่โรงแรมแล้วหาทางที่ไปง่ายเพราะรถติดมากขึ้นตามความเจริญของเมืองหาดใหญ่ ได้ขับรถไปเองเข้าห้องงานเหมือนคนรู้จักกัน..เหมือนเข้าไปร่วมงานคนคอเดียวกัน...ยิ้ม..การยิ้มทำให้โลกกว้างใจกว้างเป็นกันเองดี  ขยับให้นั่งในวงด้วยมิตรไมตรี  แล้วไปวัดเดินเข้าวัดนั่งใต้ต้นขนุนมะม่วงจัมปาดะฟังเรื่องเล่าจากปากสู่ปากของกลุ่มคนปฏิบัติจริงในธนาคารชีวิตมีพุทธธรรมมีความปฏิบัติตามธรรมเรานั่งดื่มน้ำอ้อยสดเย็นหวานมีมดตกลงมาไต่ตามเสื้อผ้าแบบง่าย ๆ พักใหญ่ 

แรกคิดในใจ

 ยูมิเห็นความมีชีวิตที่มีความหวังความเอื้ออาทรความมีเมตตาธรรมค้ำจุนโลก  เห็นการผูกโยงชุมชนด้วยเงินเพียงบาทเดียวเกี่ยวร้อยดวงใจไปทั่วเขตมงคล 38 กลุ่มแต่ละกลุ่มมีการเคลื่อนไหวอย่างมีชีวิต ทุกกลุ่มอยู่ได้เพราะไม่เอาแต่ร่วมกันหามาไว้ตรงกลางเพื่อส่วนรวมร่วมกัน คนในชุมชนอยู่ได้  พระก็อยู่ได้  บ้านอยู่ได้วัดก็อยู่ได้ ต่างอิงกันอยู่เพราะมีสายใจมาร้อยเป็นทางเดียวกัน  20 กว่าปีแล้วยังจะดำเนินเล่าขานกันต่อไปไม่มีวันจบสิ้น

ก่อนอิ่มอร่อย

ยามเย็นที่ร้านอาหารกินอิ่มอร่อยมากมิ่งมิตรที่ผ่านภพถามสิ่งที่คาดหวังยูมิเองไม่อยากได้อะไรเพียงมาชื่นชมมาขอบคุณมาร่วมเป็นกำลังใจให้ทุกส่วนเสี้ยวมาเติมพลังการขับเคลื่อนไปของโกทูโนว์เพราะมองเห็นว่าแนวทางนี้มีสิ่งที่ยูมิชอบใจส่วนตัวหรืออาจจะถูกกับจริตตนเองว่าแนวนี้ใช่ละสำหรับวันนี้เพราะโกทูโนว์จึงทำให้เราสนใจเครื่องมือคอม ฯ เพราะโกทูโนว์ทำให้เรามีที่ยืนบนโลก net อันไร้ขอบเขตการเข้าถึง  เพราะโกทูโนว์ทำให้เราเก็บเรื่องเล่าที่ผ่านภพอันหลากหลาย  เพราะโกทูโนว์ทำให้เราพบมากมิตรมีจิตใจงดงาม ทำให้มองไปในอนาคตว่าเป็นยุคของพระศรีอารียะเมตไตยโดยเดินจากเส้นทางแรกในโกทูโนว์ไปสู่ยุคนั้นใครที่มาเดินบนถนนสายนี้จึงเป็นคนที่เห็นคุณค่าของความเป็นมนุษย์เห็นความดีงามมีน้ำใจเมตตาปรารถนาดีต่อสรรพสิ่งในโลกจักรวาลที่หมุนไปอย่างไม่หยุดนิ่งเช่นนี้ 

ใช่แล้วละนี่

 ใช่ผมเข้าร่วมงานในนามยูมิตัวเล็ก ๆ เติมเต็มลงในช่องว่างเพียงน้อยนิด  ได้ทักทายมากคนกล่าวชื่อไม่หมดอย่างท่าน  Prof.  Vichan  Panichเมื่อเราสวัสดีท่านถามทำนองว่าเป็นไงย้ายจากเกาะยอเข้าไปมอทักษิณในเมืองสงขลาแล้วนะ...ดูเหมือนท่านจะรู้วิถีของเรา...คงผ่านโกทูโนว์นี่ละ  ท่านเป็นคนจุดปัญญาให้มาเรียนรู้ในโกทูโนว์ของยูมิเหมือนท่านสอนเราแบบไม่สอนนะ  อีกอาวุโสคนชื่อลุงเอก คล่องแคล่วทักทายกันดี คุณเอก คุณซูชาน  แล้วได้ส่งสำเนียงเสียงอีสานกับคุณประกาย คุณแผ่นดิน  ส่งเสียงภาษาถิ่นใต้กันนิด ๆ กับคุณมะปรางเปรี้ยว  คุณจารุวัจน์  คุณวอญ่า-ผู้เฒ่า ฯลฯ

ตัวเชื่อมหวานฉ่ำ

คนเสียงดีมีเยอะมาก ๆ หนึ่งในนั้นเป็นเสียงเหน่อ ๆ จากเมืองขุนแผนแดนเมืองทองเยอะ ดร. ขจิต จำคนเก่งเรียกชื่อได้ถูกต้อง..ทั้งในห้องประชุมและอยู่บนรถ...ทำให้เพื่อนหันมองว่าใครหวา...ชื่อยูมิ...อิ อิ อิ

ด้วยวันเวลามีแค่นั้นยังหลายคนที่ยูมิไม่ได้ทักทายคุยกันแต่ได้ทักทายด้วยสายตารอยยิ้มทั่วแล้วมั้ง...อิ อิ อิ

ข้อคิดทิ้งไว้ตามวันเวลา

และขอทิ้งท้ายเป็นกลอนแหล่ทำนองเล่น ๆ ว่า...พอถึงเวลาที่เรานับพบ  จนในวันจบมาร่วมสังสรรค์  ก่อนจะพลัดพรากเราจะจากกัน  โกทูโนว์สัมพันธ์  อย่าได้ลืมเลือน  จากกันไปไกล  ถามไถ่กันบ้าง  เพื่อรู้แนวทางวิถีของเพื่อน  ยูมิกระซิบซ้ำคอยย้ำคอยเตือน  อย่าได้ลืมเลือน  เพื่อนโกทูโนว์..เอย.