"หื้อหนานดิษฐ์หยะเต๊อะ หนานดิษฐ์มันฮู้"
          เป็นประโยคหนึ่งที่เราได้ยินและได้รับคำสั่งนี้จากพระ ในวันที่ 16 พฤษภาคม 2552 ซึ่งเป็นวันประเพณีสรงน้ำพระบรมสารีริกธาตุ วัดพระธาตุดอยผาตั้ง ในพิธีสงฆ์บ่ายวันนั้น
          ประโยคนี้ถอดความเป๋นภาษาไทยกลางได้ว่า "ให้ทิด(ประ)ดิษฐ์เขาทำเถอะ ทิด(ประ)ดิษฐ์เขารู้"
          เรามีความรู้สึกน้อยใจและคิดตามไปว่า
          1. เป็นเพราะเป็นงานสำคัญ ต้องทิดดิษฐ์เท่านั้น
          2. เป็นเพราะพระท่านเคยเห็นเราทำพลาดมาก่อน
          3. เป็นเพราะเราไม่รู้จริงๆ
          4. เป็นเพราะ...........ฯลฯ...........
          สับสน แต่ก็ประคองศาสนพิธีจนเสร็จลุล่วงไปด้วยดี
          เสร็จพิธี ก็กราบลาพระกลับบ้านเหมือนกับคณะศรัทธาทั่วไป โดยไม่บอกลาใคร คิดว่า หากอยู่ต่อกลัวตัวเองจะคิดมากและเก็บอาการไม่อยู่ จะดูไม่ดี
          ระหว่างเดินกลับบ้าน ก็ยังคิด เอ...มันด้วยเหตุผลใดฤๅ? ถึงบ้านสักพัก พักเดียวจริงๆ ก็มาลงตรงคำตอบที่ว่า
          "ช่างเถอะ จะด้วยเหตุผลใดใดก็ตาม จงทำให้ดีที่สุด อย่าสะดุดสิ่งแวดล้อม"
          แล้วเราก็ปลงได้ สบายใจ เช้าขึ้นก็ไปช่วยวัดเก็บกวาด จัดเข้าจัดของให้เข้าที่เข้าทาง เสร็จแล้วก็ลาพระกลับบ้าน เป็นปกติดี
          อือม์ "สติ - สัมปชัญญะ" คุ้มครองเราไว้จริงๆ