ปีเดือนของเรายังก้าวเดิน

                           

 

 

   สู่..

   อาศรมร่มรัก

 

    ใบสักกวักมือเรียกฉันและเธอเข้ามา   มาสู่ชายคาอาศรมร่มเงามิ่งไม้

ดั่งนกน้อยน้อยบินคล้อยมาตามฝันใฝ่    ดวงใจงดงามนำฝ่าฟัน

    ประดู่สะเดาแดดลมและทิวทุ่งทอง   โอบกอดตระกองประคองฟักฟูมอุ้มฝัน

ปลุกรักให้รู้ดูแลรักข้ามคืนวัน              ผูกพันผองเราเป็นหนึ่งเดียว

    เมฆขาว ดาวใส อยู่ในท้องฟ้า        ดวงชีวาของเราไม่เปล่าเปลี่ยว

ใบไผ่ สายธาร ทอรักและถักเกลียว      รุ้งเรียวอรุณทิวาจะมาเยือน

    ใบสักเริงรำระบำฤดูแผ่นดิน            คืนถิ่นไร่นาศรัทธานี้ใครจะเหมือน

สู้ฝนสู้ฟ้าน้ำตามาตกเตือน                 ปีเดือนของเรายังก้าวเดิน

 

 

          เสียงเพลงที่ครูร้อง..เรียกพวกเราเข้าห้องเรียน ทุกเช้ามืดยามฟ้ายังไม่สาง..ทุกยามสายหลังอาหารเช้า..  ทุกยามบ่ายหลังอาหารกลางวัน..และทุกค่ำหลังอาหารเย็น..ยังคงก้องอยู่ในหู  ติดแน่นอยู่ในใจ  จนทำให้ต้องหยิบบันทึกขึ้นมาอ่านและร้อง..ครั้งแล้วครั้งเล่า..น้ำตาของฉันไม่ได้ตกใน  มันค่อยๆไหลออกมา เมื่อร้องเพลงท่อนแรก ท่อนที่สอง ฉันร้องไม่ได้ในท่อนที่สาม หยุดกลืนก้อนสะอื้นให้ย้อนกลับลงในอก   ..ใบไผ่ สายธาร ทอรักและถักเกลียว        รุ้งเรียวอรุณทิวาจะมาเยือน… แล้วฉันจึงค่อยๆร้องท่อนสุดท้ายต่อจนจบพร้อมกับน้ำตา

 

          เสียงของครูช่างไพเราะนัก..มีทั้งหนักแน่น  หวานละมุม  เมื่อครูเอื้อนเสียงในบางท่อนเหมือนครูจะส่งกำลังใจแก่ศิษย์ที่ต่างมาจากแดนไกล ทั้งเหนือสุดแดนสยาม ใต้ไกลโพ้นทะเล แม้ดินแดนอีสานที่แสนไกล   ..ดังนกน้อยๆ บินคล้อยมาตามฝันใฝ่..ครูดั่งจะเข้ามานั่งอยู่ในใจเลยทีเดียว ..อย่าท้อแท้นะ..แม้ครูไม่ได้บอกด้วยวาจา  แค่เพียงสายตาที่ครูส่งให้ก็รู้สึกและสัมผัสได้

 

 

          ใบสักกวักมือเรียกฉันและเธอเข้ามา.. ภาษาเพลงของครูดั่งมีชีวิต..เลือดเนื้อ..และลมหายใจ ที่ทำให้สัมผัสได้จนต้องตามหา..ความมีชีวิตและชีวาของใบสัก ..ใบสักเริงรำระบำฤดูแผ่นดิน..แม้ว่ายามนี้เป็นยามที่ใบสักต้องไอร้อนของลมแล้ง  สีของมันเป็นสีน้ำตาลที่ดูเปราะบาง   แต่ก็ให้ความอบอุ่นได้อย่างแสนละมุนละไมเต็มหัวใจ ตลอดระยะเวลา ๕ คืน ๕ วัน  ณ อาศรมร่มรักแห่งนี้..พวกเขาเป็นตัวอย่างให้อย่างยอดเยี่ยม..ฉันจะอดทน..ฉันจะรักษาศรัทธาชีวิตไว้..ให้เหมือนเจ้า  ..สู้ฝนสู้ฟ้าน้ำตามาตกเตือน      ปีเดือนของเรายังก้าวเดิน..

 

          ปีเดือนของเรายังก้าวเดิน..ปีเดือนของเรายังก้าวเดิน..ครูจะร้องซ้ำวรรคนี้ทุกครั้ง   น้ำเสียงของครูครั้งแรกหนักแน่น  เหมือนต้องการย้ำเตือนให้ศิษย์รักของครูทุกคน..ก้าวต่อไปบนเส้นทางแห่งศรัทธา..น้ำเสียงของครูค่อยๆผ่อนและแผ่วเบาลงในรอบที่สอง  ดั่งจะบอกพวกเราให้ได้รับรู้ว่า..เราจะมีครูเป็นเพื่อนร่วมทางชีวิต  ..ครูให้ความเป็น “เรา” ได้อย่างอบอุ่นและรู้สึกปลอดภัย

 

ครูคะ..ขอน้อมกราบครูค่ะ  กราบงามๆ จากใจทั้งดวง..ของศิษย์

 

 

 

 

  เพื่อนๆที่รักคะ..พบกับบทเรียนต่อนะคะ

..พบกับการอ่านเขียนเรียนชีวิตของครูตุ๊กแก..ครูเหมียว..ครูตา ลป...และครูอ้วน..

ครูรากแก้วการอ่าน

กับครูชีวิต..ที่ทุ่งสักอาศรม

สวัสดีค่ะ

 

          เริ่ม..

เริ่มแรกแปลกจิตคิดไฉน

เหตุใดจึ่งต้องแสวงหา

สิ่งนี้ใช่หรือคือมรรคา

ที่บ่ายหน้าสู่อาศรมร่มสักทอง