จริงๆ ผมก็รู้ตัวดีนะว่า “แก่” ขึ้นทุกวัน
ถึงแม้บางวันจะดูเป็นเด็กที่เอาแต่ใจและอารมณ์มากไปหน่อย
กระนั้น ก็ยืนยันได้ว่า..
ผมแก่ขึ้น และในความแก่ที่ว่านั้นก็หมายรวมถึง
คำว่า “โต” ขึ้นด้วยเช่นกัน

ภาคบ่ายของวันนี้
หลังกลับจากประชุมอันเคร่งเครียดในภาคเช้า
ผมกลับมายังสำนักงานไม่พบทีมงานเลยสักคน
“หายไปไหน..ก็ไม่รู้…”
กดเบอร์หาใครก็ไม่มีใครรับ
จวบจนเวลาล่วงมาสักพัก
พวกเขาก็กลับเข้ามาในสำนักงาน
พร้อมๆ กับเค้กก้อนเล็กๆ ก้อนหนึ่ง…
พวกเขาปักเทียนกี่เล่ม-ผมจำไม่ได้
ไม่มีเพลงอวยพรวันเกิด..
แต่รู้สึกได้ว่า…
เพลงๆ นี้กังวานก้องอยู่ในห้วงลึกของจิตใจ




“ขอให้ยิ้มๆ…”
ใครคนหนึ่งพูดแทรกขึ้นมาแบบขำๆ…
คล้ายเจตนาให้ผมได้เสพรับถึงนัยยะของชีวิต

ภายหลังแบ่งสันปันส่วนเค้กแจกจ่ายกันทั่วสำนักงาน
ผมได้รับของขวัญวันเกิดเป็นหนังสือสองเล่ม
พร้อมๆ กับถ้อยคำอันมากมายในแผ่นชาร์ดที่ธรรมดาๆ …
แต่ทรงคุณค่าทางจิตใจอย่างมหาศาล

วันนี้..
ผมแก่ขึ้นอีกปีแล้วสิ,…