ช่วงเวลาตี 2 เศษๆ ผมยังคงนอนไม่หลับ
อ่านหนังสือก็แล้ว อ่านบล็อกก็แล้ว
แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงยังนอนไม่หลับ
ซึ่งก็รู้ทั้งรู้ว่าเพียงไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านี้
ผมก็จำต้องก้าวข้ามห้องหับนี้ไปสู่พื้นที่ของการงานอีกครั้ง
อีกครั้ง-ทั้งที่เพิ่งกลับเข้ามาไม่ถึง 2 ชั่วโมง
จู่ๆ ก็นึกขึ้นมาได้ว่า วันนี้เมื่อปีที่แล้ว
ผมมีชีวิตเช่นใดใน G2K
นึกได้เช่นนั้น ก็ไม่รีรอที่จะกลับไปค้นดูว่า “วันนี้เมื่อปีที่แล้ว ผมเขียนบันทึกด้วยเรื่องอะไร”
วันนี้เมื่อปีที่แล้ว..
ผมมีบันทึกอยู่เรื่องหนึ่ง
นั่นคือ ...
623 กิโลเมตร : ...เส้นทางใหม่ในวิถีกิจกรรมใหม่ ๆ ที่ผมเชื่อว่า "ต้องได้อะไรบ้างล่ะ.."
บันทึกที่ว่านี้
ผมเขียนขึ้นและบันทึกลงในระบบเมื่อเวลา 18:45 น.
ซึ่งตรงกับวันจันทร์
และนี่คือส่วนหนึ่งที่ผมตัดตอนมาเตือนความจำของตัวเอง
... แต่ก็หวังแต่เพียงว่า การเดินทางออกจากมหาวิทยาลัยในครั้งนี้ จะช่วยให้เขาได้เห็นโลกและชีวิตในมุมมองใหม่ ๆ ... เรียนรู้เพื่อนใหม่ ๆ .. เรียนรู้กติกาใหม่ ๆ ในความเป็น “สังคม” ที่นิสิตต้องให้ความ “เคารพ” มิใช่กรีดกรายในแบบ “เสรีภาพ” อันไร้ขอบเขต โดยปราศจากการเคารพและอาทรต่อผู้อื่น รวมถึงการสะกิดให้เขาตระหนักที่จะดูแลตนเองอย่างมี “สติ” เพื่อมิให้ตัวเองกลายไปเป็นภาระของคนอื่น ๆ สืบต่อไปอย่างน่าสังเวช ...
การนำนิสิตในทางวินัยนิสิตมาร่วมกิจกรรมในทำนองนี้ เป็นกิจกรรมใหม่ที่เราไม่เคยจัดมาก่อน เจ้าหน้าที่ผู้รับผิดชอบก็ใหม่ต่อกระบวนการจัดกิจกรรม ทุกอย่างจึงใหม่ต่อการเรียนรู้ร่วมกันอย่างไม่ต้องสงสัย และนั่นคือเหตุผลอันสำคัญที่ทำให้ผมต้องถ่อสังขารไปให้กำลังใจกับพวกเขาอย่างเต็มกำลัง ...
ด้วยเหตุดังกล่าวนี้ งานนี้จึงไม่เพียงพัฒนานิสิตเท่านั้น แต่หมายถึงการพัฒนาบุคลากรของผมด้วยเหมือนกัน พวกเขา หรือแม้แต่ผมเองก็เถอะ ต่างอยู่ในสถานะของการร่วมแลกเปลี่ยนเรียนรู้ในบริบทใหม่ของกิจกรรมนี้ด้วยกันทั้งสิ้น
...และผมก็เชื่อว่าในสิ่งที่เราได้ลงมือทำไปนั้น เราย่อมมีอะไรติดไม้ติดมือกลับมาบ้างล่ะ อย่างน้อยก็ได้เรียนรู้ว่า ทันทีที่ชีวิตออกเดินทาง ชีวิตย่อมเกิดการเรียนรู้ไปโดยปริยาย และบางสิ่งบางอย่างก็อาจไม่สามารถค้นพบได้เลยหากเราไม่ยอมที่จะก้าวออกมาจากโลกแคบของตนเอง ! ...
ส่วนรายละเอียดอื่นใดนั้น
หากสนใจ
เชิญร่วมรำลึกบรรยากาศนั้นร่วมกัน จากลิงค์ข้างล่างนี้ http://gotoknow.org/blog/pandin/165990
เข้ามาเยี่ยมคนนอนดึกด้วยกันค่ะ
วันนี้ เราต้องก้าวต่อไปค่ะ ขอให้สำเร็จในสิ่งที่ปรารถนานะคะ
เป็นกำลังใจให้ค่ะ..
คุณแผ่นดินและครอบครัวสบายดีนะคะ..^^
สวัสดีครับ...ครูแป๋ม
ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมครับ.
เมื่อคืนเข้านอนตอนตีสาม ตื่นอีกทีตอน 6 โมงเช้า..
การได้กลับไปอ่านบันทึกในโกทูโน-ย้อนไปว่าวันนี้เมื่อปีที่แล้ว เราคิด หรือทำอะไรบ้างเป็นเรื่องที่ดีมาก อย่างน้อยก็รู้ได้ว่าร่องรอยของชีวิตในวันนั้น เรามองโลกและชีวิตอย่างไร และวันนี้เปลี่ยนแปลงไปอย่างไรด้วยเช่นกัน
....
ขอให้มีพลังชีวิต, ..ต่อไป นะครับ
ผมเป็นกำลังใจให้
มาชม
เพราะการมีแสงสว่างนะ เราจึงได้กลับไปกลับมาในโลกแห่งนี้ได้ อิ อิ อิ
ใช่ค่ะ...แต่นั่นหมายถึงคนที่เรียนรู้ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาชีวิตด้วย "หัวใจ" ไม่ใช่ด้วยสมองเพียงอย่างเดียว
.......
การจะค้นพบ หรือ ค้นหา...อะไรสักอย่างต้องอาศัยการเปิดใจ ไม่ใช่เปิดตา
(^-^)
มีความสุขทุกครั้งที่อ่านบันทึกอ้าย....
แบบนี้จะไม่ให้รักและศรัทธาได้ไง...อิอิ
ขอออกจากโลกแคบ (ห้องนอน) ไปหาอะไรทานก่อนนะครับ..
สวัสดีครับ พี่แก้ว..อุบล จ๋วงพานิช
งานนี้เอาใจนำพาเอาศรัทธานำทางอีกหนครับ... เพราะใช้งบประมาณที่ได้รับแบบยังไม่เป็นทางการนั้น เป็นการเสนอแนวคิดนอกรอบ แต่ด้วยอาณิสงส์เดิมๆ จึงพลอยให้ฝ่ายที่ดูแลเรื่องนี้หยิบยื่นโอกาสให้ ซึ่งผมคิดว่า ยังไงเสีย ก็คงได้รับการสนับสนุนบ้างล่ะ ส่วนจะมากหรือน้อยนั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง และเมื่อถึงตรงนั้น ผมก็ต้องปรับแผนให้สอดรับกับเงินและงานอีกรอบ
มีคนถามล่าสุดว่า เหนื่อยมั๊ยกับการลงไปทำในสิ่งที่ไม่ใช่ภาระงานตัวเอง และผมก็ตอบว่า เหนื่อยสิ, ..ทำงานมันต้องเหนื่อย แต่ผมไม่ได้คิด หรือติดยึดว่างานนี้ไม่ใช่ภาระหน้าที่ของผม แต่ผมมองว่า ผมเป็นส่วนหนึ่งกับภาระนั้นต่างหาก
การได้ทำงานในทำนองนี้แบบ "นอกกรอบ" มันช่วยให้เราสุขใจสบายใจ และเหมือนเรากำลังได้ตอบแทนมหาวิทยาลัยและตอบแทนบ้านเกิดของตัวเอง เพราะมหาสารคาม ก็เป็นเสมือนบ้านเกิดที่ให้สถานะอันมั่นคงในปัจจุบันแก่ผม
นี่เป็นความสัตย์จริง, ...ที่ผมรู้สึกและสัมผัสได้เสมอมา
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ.... น้องซายคนดี...นายสายลม อักษรสุนทรีย์
เจอกันเด้อ...
ไปจั๋งได๋
อ้ายว่าสิหารถตู้ แต่บ่แมนรถตู้ห้างคันเก่าดอก
ตอนนี้กำลังให้เจ้ายะ..จัดหาเด็กน้อยนิสิตไปร่วมกิจกรรมอยู่
แต่ว่า, "ไปแน่...บ่ ตั๋ว"
สวัสดีครับ คุณครูแอ๊ว
ผมสบายดี...ไม่เจ็บไข้ แต่ก็แปลก ตอนนี้คอแหบแห้งไม่มีเสียง ไม่รู้เกี่ยวกับการไม่นอนหรือเปล่า
สภาพดินฟ้าอากาศที่นี่ เหมือนย้ำชัดว่าลมแล้งได้มาเคาะประตูบ้านเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เด็กๆ หลายคนตระเวนยิงกิ้งก่ากันแล้ว มันเป็นสีสันชีวิตของเด็กชนบทที่มีขึ้นในหน้าแล้งของทุกปี
ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยม, และขอให้มีความสุขกับโลกและชีวิตเสมอไป
"บางสิ่งบางอย่างก็อาจไม่สามารถค้นพบได้เลยหากเราไม่ยอมที่จะก้าวออกมาจากโลกแคบของตนเอง "
..อืมม..คิดอยู่เสมอค่ะ..แต่บางครั้งมันก็กล้า..บางครั้งมันก็กลัวค่ะ..จะทำยังไงดีคะ??
สวัสดีครับ อ.แผ่นดิน
คนเรานี้ก็แปลกครับ
เวลานอน..ไม่หลับ...เวลานั่ง..จะหลับ
แต่เวลานอนไม่หลับ..ความคิดมันเกิดขึ้นมากมาย..และแปลกๆ
มูลเหตุ ... น่าจะเกิดจากจิตใต้สำนึก..ตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้(ชาติไหน)
ขอบคุณมากครับ
สวัสดีครับ อ. umi
ผมเพิ่งตื่นจากการเงียบไปพักใหญ่ๆ อันเป็นผลพวงของฤทธิ์ยา..
พักนี้ค่อนข้างเครียดและพักผ่อนน้อย เลยมีอาการอ่อนเพลียจนเป็นไข้...
ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมนะครับ
สวัสดีครับ [SPI©Mië™]~natamaidee - - But narak..
แต่นั่นหมายถึงคนที่เรียนรู้ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาชีวิตด้วย "หัวใจ" ไม่ใช่ด้วยสมองเพียงอย่างเดียว
...
แน่นอนทีเดียวเลยครับ ทุกอย่างเริ่มที่ใจ, เมื่อเปิดใจ ก็หมายถึงการเปิดให้ชีวิตได้รับรู้รับฟังความเป็นไปอันแท้จริงของโลกและชีวิต
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ น้อง ย่ามแดง
ภารกิจการสอนเป็นยังไงบ้าง, ปิดเทอมกลับบ้านวันไหน.. หรือพานักศึกษาไปออกค่ายที่ไหนบ้างหรือเปล่า
รักษาสุขภาพและดูแลความฝันของตนเองให้ดีนะครับ
เป็นกำลังใจให้ และขอให้สุขภาพแข็งแรงดีนะคะ