ไปสวนป่าครานี้ ได้ "สัมผัส" ทั้งเกลียวความรู้ และเกลียวความรู้สึกตลอดเวลา จนต้องตัดสินใจวางกล้องและปากกาแล้วใช้ใจฟัง หวังว่าเค้าคงเรียงลำดับตามความลึกของรอยประทับไว้บอกเราเองแหล่ะ

 

 

 

 

การเดินทางไปสวนป่ามหาชีวาลัยอีสานครั้งแรกของชีวิต ได้ "สัมผัส" ทั้งเกลียวความรู้ และเกลียวความรู้สึกตลอดเวลา จนต้องตัดสินใจวางกล้องและปากกาลงแล้วใช้ใจสัมผัสแทน (ขอบคุณรูปบางส่วนจากคุณ Logos และ อ.ขจิต ค่ะ)

 

 

ได้คลุกวงในกับคนที่ "กอดกับความคัน" อยู่ตลอดเวลา  

จนพลอยทำให้ใครต่อใคร     ต้องปีนป่ายตะกายยอดความรู้ตามกันมาเป็นทิวแถว    แถมชี้ให้อีกแหน่ะว่าตัวเองหน่ะ    

ระดับนางสาวไทย อย่าเอามาใช้ไม่ถูกเรื่อง

^_^

 

 

ได้สัมผัสกับคนตัวใหญ่ใจละเอียดที่เลือกจะ "กอดกับความมัน(กว่า)ของชีวิต"

 

 

 

          ได้เห็นครูที่  "กอดแน่นกับวิชาชีพ"  เต็ม ๆ ตา

 

 

 

   ทึ่งกับคนกล้าที่  "กอดกับความศรัทธา" ในการทำสิ่งดี

 

 

ยิ้มแก้มแทบแตกกับอ้อมกอดของเหล่าคน "น่ากอด"

 

 

 

มะเดี่ยว

 ได้เจอน้องมะเดี่ยวผู้น่ารัก คนที่ "รอจะกอดอีกไม่นาน" อิอิ 

 

นักศึกษา

ได้ปล่อยใจไป "กอดกับอดีต" ทำให้ได้มีหวังเพิ่มกับอนาคต

  

 

 ได้รับ "กอดอุ่นๆ" จากน้องชายที่แสนดีคนนี้ตลอดเวลา

เห็นตัวเองชัด ๆ ก็อีตอนเดินตามใคร ๆ ไป "กอดกับความอยาก"

ของตัวเองนี่ล่ะ 

 

  

ได้เห็นความหวังว่ามนุษย์น่าจะรอดและ "อยู่ในอ้อมกอดของธรรมชาติได้"    หากเรียนรู้ที่จะอยู่กับทุกสรรพสิ่งด้วยการใส่ใจและใส่ความรู้ลงไปมากพอที่จะสร้าง  "ชุดความรู้เฉพาะ"  ขึ้นมาเป็นคู่มือในการอยู่ร่วมกันได้

 

 

 

 

  ได้ยินใคร ๆ เขาพูดกันว่ากำลังจะถึงเทศกาลแห่งความรัก     อยู่รอมมะร่อ      เลยอยากให้ใครต่อใคร ได้มีโอกาส  "กอด"  กับสิ่งที่ตัวเองรักและต้องการจริง ๆ ซะบ้าง 

 

 

เพราะยังมีอีกหลายชีวิตที่ยังคงต้องเข้าคิว "รอกอด" ต่อไป

ว่าแล้วก็จะมัวไป  "รอกอด"   กันอยู่ทำไมล่ะพี่น้องเอ๊ย   ฮิ๊ว...

(^______^)

Key  Word   :   อย่าเอานางสาวไทย มาเป็นคนใช้