การบอกข่าว

 

                           เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา แม่ต้อยกับพอลล่าได้เดินทางไปจังหวัดนครราชสีมา เพื่อเยี่ยมโรงพยาบาลที่เข้าร่วม” โครงการพัฒนาคุณภาพด้วยรัก”  เราเดินทาง โดยรถตู้ของที่ทำงาน ออกจากรุงเทพฯในตอนบ่าย หลังจากที่เสร็จภารกิจภายในที่ทำงานแล้ว ก่อนที่จะเข้าเมืองโคราช เราแวะทานอาหารเย็นที่โชคชัย steak house เพราะว่าเป็นเวลาที่เหมาะสม อีกทั้งยังมีของอร่อยมากมายที่สามารถตุนไว้กินอย่างต่อเนื่องได้ เช่น ไอศกรีม โยเกริ์ต ข้าวโพดหวาน กระหรี่ฟั้พ ผลไม้ ต่างๆ แค่ฟังชื่อรายการอาหารก็ให้กลัวว่าน้าหนักจะขึ้นอีกหลายกิโล เป็นแน่แท้

                     มาดูงานที่โรงพยาบาลคราวนี้ แม่ต้อยได้รับรู้เรื่องราวดีดี ที่คนในโรงพยาบาลได้พยายามทุ่มเทเพื่อคนไข้โดยแท้ จนแม่ต้อยอดที่จะชื่นชมในความตั้งใจและความพยายามไม่ได้ สิ่งดีดีที่เกิดขึ้นนี้บางครั้งคนในโรงพยาบาลเองอาจจะยังไม่ทราบด้วยซ้ำ เนื่องจากแต่ละคนก็มีภาระงานเต็มหน้าตักในแต่ละวัน

แม่ต้อยได้มีโอกาสเข้าเยี่ยมทั้งโรงพยาบาลขนาดใหญ่ และโรงพยาบาลขนาดเล็ก น่าแปลกที่ไม่ว่าจะเป็นโรงพยาบาลทั้งใหญ่และเล็ก ต่างก็มีสิ่งดีงามซุกซ่อนอยู่ภายใน อย่างเช่น

เรื่อง” ข่าวร้ายที่ต้องบอกเร็ว”

หากใครมีโอกาสได้ทำหน้าที่ในโรงพยาบาลก็จะต้องมีสักวันใดวันหนึ่งที่จะต้องเป็นผู้แจ้ง “ข่าวร้าย” ที่เกี่ยวข้องกับอาการเจ็บป่วย ไม่ว่าจะเป็นโรคร้าย หรือในกรณีที่สุดวิสัยที่ไม่สามารถช่วยชีวิตได้เป็นต้น

การเป็นผู้แจ้งข่าวนี้ นับว่าต้องใช้ความรอบคอบและต้องมีความละเอียด เข้าใจความรู้สึกของผู้ที่เราจะสื่อสารพอสมควร

เมื่อประมาณสิบปีที่ผ่านมา แม่ต้อยเคยเป็นผู้หนึ่งที่ได้รับการแจ้งข่าวทำนองนี้จากเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาล ในครั้งนั้นน้องสาวลูกพี่ลูกน้องป่วยของแม่ต้อยเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย เธอเป็นคนสวยมาก เป็นลุกสาวคนสุดท้องของพ่อแม่ อายุเพียงยี่สิบสามปีเท่านั้น ทำงานเป็นเลขานุการของบริษัทยักษ์ใหญ่แห่งหนึ่ง กำลังมีอนาคตที่รุ่งโรจน์ เนื่องด้วยกำลังเตรียมตัวไปทำงานในสาขาต่างประเทศในโอกาสไม่นานนัก

ด้วยความที่เธอเป็นความหวังของ พ่อแม่ เมื่อมาเจ็บป่วยด้วยโรคร้ายชนิดที่รักษาไม่ไหวอย่างนี้ทำให้ครอบครัวเธอทำใจไม่ได้ แม่ต้อยจึงต้องทำหน้าเป็นพี่สาวที่เข้าไปดูแลเธออย่างใกล้ชิด ตลอดเวลาที่เธอรักษาตัวในโรงพยาบาล รับรู้ได้ด้วยอาการว่าเธอไม่มีโอกาสที่จะหายแน่นอน  นึกในใจว่า จะมีวิธีบอกพ่อ แม่ พี่ น้องเธอได้อย่างไร

แม่ต้อยได้รับการติดต่อให้ไปพบเจ้าหน้าที่พยาบาลท่านหนึ่ง เพื่อ” แจ้งข่าวร้าย” นี้ ด้วยเห็นว่าเป็นญาติที่ใกล้ชิดที่สุด จำได้ว่าบรรยากาศที่ได้รับทราบเรื่องราวของน้องสาว ช่างน่าเศร้า วังเวง เคร่งเครียด ไม่เห็นความหวังใดใด เหลืออยู่เลย  แม่ต้อยแม้ว่าจะทราบล่วงหน้ายัง รู้สึกว่ามันไม่อบอุ่นจริงๆ แต่ก็เข้าใจผุ้ที่ทำหน้าที่ว่าเขาได้ทำหน้าที่ที่ดีที่สุดแล้วอย่างแน่นอน “

และเรื่องนี้ยังค้างคาใจแม่ต้อยจวบจนวันที่ได้ไปที่โรงพยาบาลในจังหวัดโคราชนี่เอง

ทางทีมโรงพยาบาลได้นำเสนอประเด็น” ข่าวร้ายที่ต้องบอกเร็ว” ว่าเป็นประเด็นที่ทีมให้ความสนใจ เพราะว่าโรคร้ายบางอย่าง หากเราสามารถประเมินได้เร็ว และแจ้งผู้ป่วย รวมทั้งญาติได้เร็วเท่าไหร่ก็เป็นช่วงเวลาสำคัญสำหรับทั้งแพทย์ และคนไข้ที่จะร่วมมือกันในการรักษาได้เร็วขึ้น หรือบางครั้ง การบอกข่าวร้ายที่สุดสำหรับคนไข้ก็เป็นความท้าทายรวมทั้งศิลปะที่ควรต้องเข้าใจความรู้สึกรวมทั้งผลกระทบที่จะเกิดขึ้นตามมา

ทีมได้ใช้เวทีการสนทนาระหว่าง แพทย์ พยาบาล นักจิตวิทยา แลกเปลี่ยนแนวคิด ว่าจะทำอย่างไร  หากคนไข้ ตกใจ กลัว  หากคนไข้ รับทราบแล้ว มีอาการทรุดลง และหากผู้ป่วยเสียชีวิต ทีมจะมีทางช่วยเหลือหรือให้กำลังใจแก่ครอบครัวในวิธีใดได้บ้าง ที่สำคัญคือ โดยสมมุติว่าเหตุการณ์นั้นเป็นเรื่องจริงของทีมเอง

 

“ ทำอย่างไรที่จะทำให้ทั้งคนไข้ และญาติ มีความรู้สึกไม่โดดเดี่ยว และยังมีทางเลือกที่ดีสำหรับชีวิตเสมอ แม้คนป่วยที่สิ้นหวังทำอย่างไรที่จะให้มีกำลังใจ และมีสติในช่วงสุดท้ายของชีวิตได้”

และทำอย่างไรที่จะทำให้คนไข้ ญาติ ได้สัมผัส ความจริงใจ ความรัก ความเอื้ออาทร แม้ในวันที่ร้ายที่สุดของ ของมนุษย์คนหนึ่ง วันที่จะต้องรับฟังข่าวร้ายที่บั่นทอนความหวัง บั่นทอนความสุข หรือแม้กระทั่ง บั่นทอนชีวิตคนที่เขารักที่สุดแต่ในขณะนั้น เขายังมีมนุษย์อีกหลายๆคนที่ทำหน้าที่เป็นแพทย์ พยาบาล ที่มีหัวใจเปี่ยมรัก พร้อมที่จะประคับประคองความรู้สึก ให้กำลังใจ ให้ความอบอุ่น เป็นเพื่อนมนุษย์ อีกคนที่จะช่วยให้รับมือกับปัญหาที่เกิดขึ้น อย่างมั่นคง และเข้มแข็งต่อไป

หลังจากการเยี่ยมโรงพยาบาลครั้งนี้แล้ว  แม่ต้อยมีความรู้สึกขึ้นมาทันทีว่า สิ่งที่เคยติดค้างในใจเมื่อสิบปีท่านมา เริ่มกระจ่างชัด  กระจ่างชัดขึ้น เหมือนดอกไม้ที่กำลังเริ่มบานสะพรั่ง ดอกแล้ว ดอกเล่า ความดี และความงามในการทำงานของทีมแพทย์ และพยาบาลกำลังเริ่มผลิบานและแผ่ขยาย

นี่เป็นสิ่งที่อยู่ในใจของทีมงานที่แม่ต้อยได้ไปสัมผัสมา

“ จากดอกไม้หนึ่งดอกของแต่ละคน  เมื่อรวมกัน กลายเป็นแจกันที่สวยงาม”

“ผู้ป่วยสุขสงบ ญาติ สบายใจเจ้าหน้าที่มีความสุข องค์กรได้ภาพลักษณ์ที่ดีคืนมา”

“ ผู้สูงอายุ เหมือนพ่อ แม่ ปู่ ย่า ตายาย พูดภาษาเดียวกับเขา ทำให้ใกล้ชิด เป็นกันเอง เราเหมือนลูกหลาน”

“ เลือกปฏิบัติในสิ่งที่ดี เอาใจไปทำงานจริงๆ เข้าใจความรู้สึกของคนไข้แต่ละคน”

และแม่ต้อยจึงอยากที่จะขอกำลังใจจาก ทุกท่านที่ได้แวะมาอ่าน เรื่องเล่านี้ ให้กับทีมเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลนี้ด้วยนะคะ

“ แม่ต้อยจะบอกขื่อโรงพยาบาลในโอกาสที่สมควรนะคะ”