สถาบันพัฒนาและรับรองคุณภาพโรงพยาบาล

 

อะไรที่ทำให้เราตัดสินใจมาอยู่ที่นี่???...

และอะไรที่ทำให้เราอยู่มาได้จนถึงทุกวันนี้ ???

 

จากคำถาม ในเวทีพัฒนาที่ปรึกษาของสถาบันฯ ที่ท่าน อ.นพ.สกล สิงหะ เจ้าของบล็อกคันฉ่องนกไฟได้ตั้งคำถามในวงที่ปรึกษาและผู้เยี่ยมสำรวจทั้งที่มีอายุงานนานที่สุด จนถึงคนรุ่นใหม่ที่สุดที่เพิ่งจะเข้ามา..ครั้งนั้น พอลล่าไม่ได้ไปด้วยเนื่องจากติดภาระกิจงานศพคุณพ่อค่ะ เลยถือโอกาสนำคำถามมาตอบที่นี่ ค่ะ

อะไรที่ทำให้เราตัดสินใจมาอยู่ที่นี่ ???

ชีวิตการทำงานของฉันเริ่มจากการเป็นพยาบาลวิชาชีพ หอผู้ป่วยศัลยกรรมพิเศษ รพ.คณะแพทย์แห่งหนึ่งในกทม. ฉันว่าฉันโชคดีกว่าเพื่อนๆที่ได้ทำงานที่ หอผู้ป่วยนี้ เพราะเป็นหอผู้ป่วยที่รับคนไข้ไม่มากและเป็นคนไข้ที่นัดมาเพื่อผ่าตัด ชีวิตการทำงานจึงไม่ค่อยได้พบเจอคนไข้ที่วิกฤตมากมายเท่าไหร่ค่ะ(แต่ตอนนี้ ฉันคิดว่า ฉันไม่ได้โชคดีที่ได้มีโอกาสทำความดีน้อยกว่าเพื่อนๆค่ะ) ฉันจึงจำเป็นต้องหาประสบการณ์เพิ่มโดยการทำงานเป็น พยาบาล part time ณโรงพยาบาลเอกชน หลายแห่ง  

 

เมื่อครั้งที่จบใหม่ๆ ฉันรู้สึกภูมิใจกับการเป็นพยาบาลและทำหน้าที่พยาบาลตามมาตรฐานวิชาชีพที่ได้เรียนมา การที่ทำงานที่หอผู้ป่วยพิเศษทำให้ฉันมีเวลาพอที่จะศึกษาเล่าเรียนเพิ่มเติมในเรื่องที่ฉันสนใจ เรื่องหนึ่งที่สนใจมากคือเรื่องของการพัฒนาคุณภาพและที่ศึกษาตอนนั้นที่ดังมากๆ ต้องเป็น HA ค่ะ ฉันไม่เข้าใจหรอกว่าจะต้องทำอย่างไร มีมาตรฐานเป็นเอกสารซึ่งได้รับแจกมาจากพี่ที่รับผิดชอบงานพัฒนาคุณภาพ ก็มาอ่านดู...เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง ...แล้วทำอย่างไรอีกคะ..ตรงนี้ยังไม่มีคำตอบ.. ฉันก็ทำงานไปเรื่อย ๆ พัฒนาสิ่งที่คิดว่ายังไม่เอื้อในการทำงานของเราที่หอผู้ป่วยเท่าไหร่

สิ่งแรกที่พัฒนาคือ ระบบการสำรองยาที่หอผู้ป่วยค่ะ เมื่อตอนจบใหม่ๆ เวลาแพทย์สั่งยาให้ผู้ป่วย ไม่ว่าจะเป็นตัวไหน อันตรายหรือไม่ เราจะมีสำรองไว้ที่หอ เกือบจะทุกตัว ยาได้ถูกจัดเก็บไว้ในลิ้นชักที่ใครก็สามารถหยิบได้ และการตรวจสอบคุณภาพของยา การหมดอายุของยา ฉันไม่แน่ใจว่าได้มีการตรวจสอบหรือไม่ ..ฉันเห็นดังนั้น จึงได้ปรึกษาพี่หัวหน้าตึก จัดทำ stock ยา โดยมีการตรวจสอบวันหมดอายุ ปิดฉลากให้ชัดเจน ยาอันตรายแยกเก็บและกำหนด minimum stock และฉันยังได้พัฒนาอีกหลายๆเรื่อง จนนับไม่ถ้วนเลยทีเดียวค่ะ ...ซึ่งตอนนั้นฉันไม่ได้สนใจว่าที่ฉันทำจะตรงกับมาตรฐาน HA ตรงไหน ฉันตั้งใจทำงานพยาบาลการดูแลคนไข้ให้ดีที่สุดค่ะ

 

จนกระทั่ง...วันหนึ่งได้มีโอกาสได้รับการเยี่ยมสำรวจจากทีมผู้เยี่ยมสำรวจจากพรพ. ฉันรู้สึกประทับใจในตัวอาจารย์มาก อาจารย์มีบุคลิกน่านับถือ แถมยังมีไมตรี ใจดี และมีความรู้แนะนำให้เราพัฒนาอย่างถูกทิศถูกทางมากขึ้น ตอนนั้นทำให้ฉันสนใจ HA มากขึ้น ศึกษามาตรฐานมากขึ้น รวมทั้งได้ตอบแบบประเมินตนเองทำให้พอจะเริ่มเข้าใจทิศทางของการพัฒนามากขึ้น แต่การทำงานย่อมมีปัญหาเป็นเรื่องปกติ การเปลี่ยนแปลงปรับปรุงสิ่งใด ย่อมมีทั้งเห็นด้วยและคัดค้าน ประกอบกับตอนนั้น ได้มี ISO  5ส เข้ามา ฉันจึงได้เป็นทีมทำงานอีกสองเรื่องซึ่งเป็นงานหนึ่งที่ฉันภูมิใจ ได้ทำงานร่วมกับทีมอื่นๆ รู้จักคนอื่นๆในรพ.มากขึ้น ทำให้ฉันลืม HA ไปอีกแล้ว...

 

แต่เมื่อมาตอนที่รพ.จะขอรับรอง (accreditation)ทำให้ต้องมาเกี่ยวข้องกับ HA อีกครั้ง ฉันไม่เคยได้เข้าอบรมหลักสูตรการพัฒนาคุณภาพที่จัดโดย  พรพ.เลยแม้แต่ครั้งเดียว..เพราะเขามักจะส่งระดับหัวหน้า หรือไม่งั้นก็เป็นพี่ๆ หัวหน้าทีม ที่อาวุโสมาอบรมเกือบจะทุกครั้งไป พอลล่าก็ได้แต่อ่านหนังสือ อ่านมาตรฐานและทำงานของเราไป

จนได้เข้าไป web site ของพรพ. เห็นประกาศรับสมัครงาน ผู้จัดการภาค และที่ปรึกษา ตอนนั้น เราคงเป็นที่ปรึกษาไม่ได้หรอก เพราะเราอายุน้อย ความรู้ก็มีนิดเดียว แต่เพราะฉันเป็นคนที่ไม่หยุดนิ่ง ชอบทำนั่น ทำนี้ตลอดเวลา จนบางครั้งคนอื่น เขาก็อาจจะงง ไม่รู้ว่ามันจะทำอะไรของมันนักหนา!! ไม่เคยเห็นพอลล่าอยู่เฉยเลยแม้แต่วันเดียว..อิอิ.. เขาเรียกว่าเด็ก Hyper ค่ะ

ฉันคิดว่า ฉันสามารถทำงานอื่นได้มากกว่าการเป็นพยาบาล.. อยากลองเปลี่ยนเส้นทางชีวิตดูสักครั้ง..ว่าจะทำได้ไหม ..

เมื่อยื่นใบลาออกพี่หัวหน้าตึกตกใจมาก..ฉันสนิทกับท่านมากทำงานจนท่านไว้วางใจ ฉันไม่เคยบอกใครให้รู้มาก่อนเลยว่าจะลาออก..และทุกคนก็ไม่มีใครคิดว่าฉันจะลาออก เพราะหน้าที่การงานก็มั่นคงและก็มีความสุขดีอยู่...แต่ฉันก็ตัดสินใจแล้ว...

ตอนที่สมัครทำหน้าที่ผู้จัดการภาคใต้ นึกในใจว่าเราไม่ใช่คนใต้ จะทำได้ไหม ไม่เคยไปใต้เลยจะทำได้ไหม..ต้องใช้คอมพิวเตอร์ได้เป็นอย่างดีด้วย...แต่ลองดูไม่น่าจะยากเกินไป....  และก็เป็นครั้งแรกที่เจอแม่ต้อย... นั่งอยู่ในห้องสัมภาษณ์พอลล่า.. แม่ต้อยเป็นผู้หญิง สวย ขาว ร่างเล็กท่าทางมุ่งมั่น จริงจัง บนโต๊ะของเธอมีแฟ้มเอกสารตั้งเป็นกองๆมากมาย ทำให้แรกๆรู้สึกกลัวๆ เกรงๆ ตื่นเต้น..ที่นี่หรือคือสถาบันพัฒนาและรับรองคุณภาพโรงพยาบาล ที่โด่งดังในแวดวงของรพ. แล้วท่านอ.อนุวัฒน์ อยู่ไหน ไม่เห็นรู้จักเลย ..เห็นแต่ในหนังสือ แต่อยากเห็นตัวจริงค่ะ มองหาท่านแต่ไม่พบค่ะ แม่ต้อย..สัมภาษณ์ไปเรื่อยๆเป็นคำถามที่ไม่ยากเลยค่ะ ฉันตอบอย่างมั่นใจ เล่าให้แม่ต้อยฟังว่าที่รพ.ทำอะไรมาบ้าง แม่ต้อยจึงส่งให้ไปสัมภาษณ์อีกห้องหนึ่ง

อ๊ะ !! อันนี้โดนรุมค่ะ รุมถามนะคะ ...ไม่ใช่รุมอย่างอื่นค่ะ ผู้สัมภาษณ์ในห้องนั้นประมาณ หก เจ็ดคนได้ค่ะ ทุกคนดูน่าเกรงขาม น่าเชื่อถือ ก็ตอบไปตามธรรมชาติของเราค่ะ

และแล้วพอลล่าก็ได้มาทำงาน ณ สถาบันพัฒนาและรับรองคุณภาพโรงพยาบาลแห่งนี้ค่ะ ยังไม่ได้ถามแม่ต้อยเลยค่ะ ว่าถูกใจพอลล่าตรงไหนคะ ถึงได้รับมาทำงานที่นี่ค่ะ นับไปนับมาปีที่ห้าแล้วค่ะ ...จากผู้จัดการ นักวิชาการ ที่ปรึกษาระดับต้นและ มาเป็นที่ปรึกษา..ดูไปได้ดีใช่ไหมคะ..อิอิ

โปรดติดตามบันทึกต่อไปค่ะ ....

อะไรที่ทำให้เราอยู่ที่นี่(พรพ.)มาได้จนถึงทุกวันนี้ ???