ความสุข..ไม่เคยหายไป..มันยังคงยืนยิ้มรับเราเสมอ..ไม่ว่าเราจะยากจนหรือร่ำรวยเพียงใด

 

ความสุข..คือสิ่งที่ทุกคนค้นหาและอยากได้มาครอบครอง..จนชั่วชีวิต..

แต่จะมีซักกี่คนที่ค้นหามันเจอ..และสามารถครอบครองมันได้ตลอดไป..

ยิ่งหา..ก็ยิ่งหาย..

ยิ่งอยาก..ก็ยิ่งทุกข์...

........เราจึงได้..แต่หวังว่า..วันหนึ่ง..เราจะพบมัน..

เมื่อมองออกไปจากตัวเองเมื่อใด..เราก็มักจะเห็นมันยืนยิ้มรับเราเสมอ..

เ พี ย ง แ ค่ ม อ ง อ อ ก ไ ป...จาก..ตัว เรา..เท่านั้นเอง......

--------------------------------------------------------------------------

อภิมหาเศรษฐีเกือบจะชราผู้หนึ่ง สุดแสนจะภูมิใจ

ที่ลูกชายวัยห้าขวบของเขา
กำลังจะได้เข้าเรียนในโรงเรียนชื่อดัง ซึ่งระดับเศรษฐีอย่างพวกเขาเท่านั้น
จึงจะมีปัญญาส่งลูกหลานเข้าเรียนในโรงเรียนนี้ได้
โดยส่วนตัวของเขาเอง ก็อยากจะสอนให้ลูกชายรู้จักกับชีวิตจริงในโลก
ควบคู่ไปกับการสอนทฤษฏีในโรงเรียน

ในวันหยุดเขาจะตระเวนพาลูกชายคนเดียว ไปท่องเที่ยวในสถานที่ต่างๆ
แล้ววันหนึ่ง เขาก็คิดถึงหัวข้อการสอนเรื่องความยากจน
เพราะเขามีความเชื่อว่า ลูกชายของเขาคงไม่มีวันรู้จักแน่นอน

เขาจึงพอลูกชายไปเยี่ยมครอบครัวชาวนาครอบครัวหนึ่ง
และพักอยู่กับชาวนาเป็นเวลา 1 วัน 1 คืน
กลับถึงคฤหาสน์ของเขาในวันต่อมา
มหาเศรษฐีก็จะทดสอบว่าลูกชายได้อะไรบ้าง
จากการไปพักแรมกับชาวนาผู้ยากจน

ลูกชายตอบคำถามผู้เป็นบิดาว่า เขาขอขอบคุณเป็นอย่างมาก
ที่ได้พาเขาไปพบกับชาวนาและพักแรมที่นั่น ซึ่งทำให้เขาได้พบว่า....

......ชาวนามีที่ทำงานเป็นท้องนาที่กว้างใหญ่
ในขณะที่พ่อมีเพียงห้องสี่เหลี่ยมที่ว่ากว้าง แต่ก็ยังน้อยกว่าห้องทำงานของชาวนา

......อาหารที่ชาวนารับประทาน สามารถหาได้ตลอดเวลารอบๆ บริเวณบ้านโดยไม่ต้องซื้อหา
ในขณะที่บ้านของเรามีตู้เย็นเท่านั้นที่เป็นที่เก็บอาหาร

.......เวลารับประทานอาหารก็มีเพื่อนคุยอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาพ่อแม่ลูก
ในขณะที่ตัวเองก็ต้องนั่งทานอาหารกับโต๊ะอาหาร ที่ยาวเกือบสิบเมตร และมีเก้าอี้ว่างเปล่าทั้งสองด้าน

......ลูกชาวนาที่ซ้อนท้ายจักรยานของพ่อเขา ต้องกอดเอวพ่อให้แน่นเพื่อจะได้ไม่ตกจากจักรยาน
แต่เขาเองต้องนั่งในรถที่ใหญ่โตอยู่ข้างหลังเพียงลำพัง โดยมีคนขับรถพาไปทุกที่

.........ชาวนามีแสงดาวแสงจันทร์เป็นโคมไฟส่องสว่างตลอดเวลาในเวลากลางคืน โดยไม่ขาดแคลน
แต่เขาก็มีเพียงแสงจากโคมไฟที่ต้องซื้อด้วยเงิน

........ชาวนามีรั้วบ้านเป็นแม่น้ำ ภูเขาที่กว้างสุดลูกหูลูกตา
แต่เขาเองกลับมีเพียงแค่กำแพงบล๊อคในพื้นที่ไม่กี่ไร่

.........ลูกชาวนาได้มีเพื่อนเล่นเป็นจิ้งหรีด หิ่งห้อยนับร้อยนับพัน
แต่เขาเองกลับไม่มีใครเลย

เขาขอบคุณพ่ออีกครั้งที่ทำให้เขารู้คำตอบว่า..จริงๆ แล้ว
.......เรายากจนกว่าชาวนามาก

----------------------------------------------------------------------------

ความสุข..ไม่เคยหายไป..

มันยังคงยืนยิ้มรับเราเสมอ..ไม่ว่าเราจะยากจนหรือร่ำรวยเพียงใด

และถึงตอนนี้.ฉันก็ยังเชื่อมั่นว่า.....

ความสุข.....ยังคงอยู่..และไม่เคยหายไป...

ทุกครั้งที่ฉันมอง..ออกไป...

--------------------------------------------------------------------------

หวังให้ทุกท่าน..ค้นพบความสุขในรูปแบบของตัวเอง..และอย่าให้มันหายไปนะคะ..

มีความสุขกับทุกคืนวัน..ที่งดงามค่ะ..^^

(ขอขอบคุณ http://variety.teenee.com ที่เสนอเรื่องราวดีดี...ไว้ให้จดจำค่ะ..)