(แรงบันดาลใจของบันทึกนี้..จากโฆษณา..ไทยประกัน.."แม่ต้อย..ที่คุณค่าของชีวิตไม่ได้อยู่ที่เงินตรา..แต่อยู่ที่การทำชีวิตให้มีคุณค่า..ต่างหาก" ....ขอขอบคุณแม่ต้อย..และทีมงานที่ผลิตงานที่กระตุ้นจิตสำนึก.ที่ดี..และสร้างแรงบันดาลใจกับการมองห็นคุณค่าของชีวิต..อย่างเท่าเทียม.."

เปิดเทอม..มาได้ครบหนึ่งอาทิตย์..ความสดชื่นจากการได้กลับมาพบกันอีกครั้งระหว่างครูกับลูกศิษย์ยังตลบอบอวลเต็มห้องป1/2 อยู่เลย

ตอนเช้าภาพเด็กๆ..ยืนสวัสดีอยู่ข้างทางเข้าโรงเรียนเป็นภาพที่ทำให้หัวใจของคุณครูเบิกบานและยิ้มได้แต่เช้าเชียว

พอไปถึงหน้าห้องเรียน ..เด็กๆก็ยังคงวิ่งกรูกันมาที่รถคุณครู เพื่อช่วยหิ้วของเข้าห้องเรียนของเรา

บางส่วนก็วิ่งเก็บขยะ ดูแลความสะอาดบริเวณที่รับผิดชอบ

บางคนก็ขมีขมันกวาดห้องเรียน ให้สะอาด

สิ่งเหล่านี้คือ..ภาพประจำวันที่ชินตาและให้ความรู้สึกดีๆจนชินใจของคนเป็นครู..เช่นกัน

------------------------------------------------------------

ระหว่างแถว...คุณครูแอบถามนักเรียนว่า..ดีใจมั๊ยคะ..ที่เปิดเทอม" นักเรียนตอบกลับมาให้ชื่นใจทุกคน

แล้วคิดถึงคุณครู รึเปล่าน๊อ...เด็กๆก็ตอบกลับมาให้ชื่นใจอีกเหมือนเดิมว่า".คิดถึงค่ะ.".(แหม...หลอกให้ครูชื่นใจเปล่าน๊อ) ..ครูก็บอกกับพวกเค้าไปเหมือนกันว่า.."แม้จะเปิดเทอม  ครูรู้ว่าต้องเหนื่อยกับช่วงแรกๆแน่นอน..แต่ครูก็มีความสุข.ที่จะได้เจอกับนักเรียน.".พูดไปก็ซึ้งไปกับคำพูดตัวเองเหมือนกัน....เด็กๆยิ้มหวานให้กับครูจนอดเข้าไปกอดไม่ได้..แต่ยังไง..ก็ทำให้ครูรู้สึกสดชื่นกับเช้าวันสดใสของช่วงเปิดเทอมใหม่นี้ได้อย่างเต็มๆ

-----------------------------------------------------

วันก่อน..มีเด็กๆผู้ชาย สามสี่คน..ชั้นปอห้าแต่เป็นลูกๆห้องนี้มาก่อนตอนปอหนึ่ง พากันวิ่งมาบอกครูว่า.."คุณครูครับเสือน้อย....ขี้แตกใส่กางเกงครับ" ..คุณครูก็ต้องรีบออกไปพบเจ้าตัวแล้วจัดแจงบอกวิธีแก้ปัญหาให้...เพื่อนๆก็พากันช่วยเหลือเสือน้อยเหมือนทุกครั้งสมัยเรียนปอหนึ่ง..คือการนำกางเกงสำรองที่คุณครูต้องมีไว้เนื่องจากเด็กเพิ่งเลือนจากชั้นอนุบาลขึ้นมามักยังปรับตัวกับระบบการขับถ่ายไม่ได้ ครูจึงต้องจัดเตรียมกางเกงสำรองเอาไว้หลายๆตัวเพื่อให้เด็กสำรองใช้เวลาจำเป็นและที่สำคัญกรณีเสือน้อยนี้เป็นโรคประจำตัวคือการขับถ่าย ซึ่งผู้ปกครองเคยมาบอกไว้..ครูจึงรู้ปัญหานี้ของเค้าดี..

มาวันนี้...เสือน้อย..เดินเข้ามาบอกกับคุณครูเองด้วยเสียงเบาๆว่า..คุณครูแอ๊วครับผมท้องเสียครับ" แค่นั้นครูก็รู้ว่า ต้องช่วยแก้ปัญหาให้แล้ว แต่ติดตรงที่ว่า..เด็กเริ่มเป็นหนุ่มแล้ว..หากให้เปลี่ยนกางเกง.เด็กก็คงอายและเด็กก็มีอาการปวดหัวตัวร้อนด้วย..ครูก็เลยจะให้กินยาแต่เสือน้อยกินยาเม็ดไม่ได้ตั้งแต่เล็ก..และครูก็ไม่มียานำด้วย.ก็เลยคิด ตัดสินใจโทรบอกผู้ปกครองให้มารับไปเปลี่ยนกางเกง อาบนำให้สะอาดแล้วพาไปหาคุณหมอ น่าจะเป็นวิธีที่ดีกว่า

เสือน้อยคุยผ่านโทรศัพท์คุณครูให้ผู้ปกครองมารับที่ห้องคุณครูแอ๊ว..คงอายเพื่อนๆเพราะครูเห็นสภาพเสื้อที่ดึงออกมาพยายามเอามาปิดกางเกงที่เลอะนำและส่งกลิ่นออกมาด้วย..

เราเป็นครูก็เข้าใจความรู้สึกของเด็กดี..พอคุณแม่มารับเสือน้อยก็มาบอกคุณครู ครุก้เลยได้คุยกับคุณแม่แล้วให้เสือน้อยพาคุณแม่ไปลาคุณครูประจำชั้นพร้อมบอกเหตุผลของการลากลับบ้านในวันนี้..

สีหน้าเสือน้อยดีขึ้นมาก..คุณแม่ก็ยิ้มออก...

คุณครูก็โล่งใจแทนเสือน้อยด้วย..คิดไปถ้าเป็นเรา..เราจะทำไงน๊อ..แต่ในความรู้สึกโล่งใจ..ก็แอบมีความรู้สึกอิ่มใจเล็กๆไม่ได้ว่า..เวลาที่เรามีความลับและความลับนั้นเป็นความอับอายที่เราไม่อยากบอกใคร..คนที่เราบอกความลับนี้ได้..ต้องเป็นคนที่เราไว้ใจจริงๆว่าเค้าจะไม่รังเกียจเราและหัวเราะเรา..ให้เราอาย..

การที่เสือน้อยเลือกที่จะบอกเรา..ก็แสดงว่า..เราน่าจะมีคุณสมบัติดังกล่าว..ก็เลยมีความสุขใจ..ที่เค้าไว้ใจและเชื่อมั่นว่าเราน่าจะอยู่เคียงข้างเค้าเสมอเวลาที่เค้ามีปัญหา..

กรณีนี้เป็นอีกเรื่องราว..ในหลายๆเรื่องราวที่ทำให้เรารู้สึกภาคภูมิใจ..กับการที่ได้เป็นครู..เป็นแม่ของเด็กๆอีกคนนึง

ก่อนกลับบ้าน..เด็กๆ..มาขอหอมแก้มก่อนกลับบ้าน..และลากลับบ้านอย่างเบิกบาน..

ครูแอ๊วก็รู้สึกเบิกบานไม่ต่างจากเด็กๆ..เช่นกัน

--------------------------------------------------------------------------

ความรัก...อยู่รายรอบตัวเรา..และที่สำคัญมันอยู่ในหัวใจของเรา...

ยิ่งแจกจ่ายให้กับสรรพชีวิตรอบข้าง....ก็ยิ่งได้..อย่างน้อย..ก็ได้ความรู้สึกเบิกบานกับหัวใจ.ที่หาจากที่ไหนไม่ได้จริงๆ....

(แรงบันดาลใจของบันทึกนี้..จากโฆษณา..ไทยประกัน.."แม่ต้อย..ที่คุณค่าของชีวิตไม่ได้อยู่ที่เงินตรา..แต่อยู่ที่การทำชีวิตให้มีคุณค่า..ต่างหาก" ....ขอขอบคุณแม่ต้อย..และทีมงานที่ผลิตงานที่กระตุ้นจิตสำนึก.ที่ดี..และสร้างแรงบันดาลใจกับการมองห็นคุณค่าของชีวิต..อย่างเท่าเทียม..")