หลังจากได้ใช้เวลาปรับสมดุลจิตใจไปหลายอาทิตย์...ได้ข้อคิดจากสมาชิกหลายๆท่าน ที่ส่ง e-mail มาให้กำลังใจ  เลยทำให้คิดแยกแยะได้ระหว่าง เพื่อนกับมาร และวิธีที่ไม่ให้จิตใจเดือดพล่านไปกับการเมือง  กราบขอบคุณมา ณ ที่นี้ด้วยครับ...

      ทำงานที่ภูเก็ตได้เกือบสองปี ก็ถึงเวลาโยกย้าย แต่ก็ไม่ได้บอกลาใครนอกจากสองสามคนในที่ทำงานและได้เขียนบทอำลา บทนี้ที่..หาดสุรินทร์......

   " รพีเอ่ย  ลาลับ  ละลิบภู ฯ               (ภู ฯ=ภูเก็ต) (ละลิบ=ไกล)

     ระลึกผู้  คู่เคย  เล้าโลมขวัญ

     ละกูมะนิส  จิตระรึง  ให้รัญจวน          (ละกูมะนิส=คนที่ชอบใจ)(ระรึง=ผูกแน่น)

     ลวณะ  ทะเลยวน  ป่วนฤทัย              (ลวณะ=ความงดงาม-ความเค็ม)

สะอื้นอก สะท้านทรวง  สะเทือนหา

สขะ สขา   สขิ สขี  สงครไศล     (สขะ,สขา,สขิ=มิตร)(สขี=เพื่อนหญิง)(สงคร=คำสัญญา)(ไศล=หิน)

ลมรำเพยไล้  ละม้ายแม้น  ละลุงไย   (ละลุง=ใจเป็นห่วง)(ไย=ไฉน,ทำไม)

กายห่างไกล  ใจระลึก  ทะเลภู ฯ....."

                                          รพี  กวีข้างถนน