ผมไม่อาจบอกได้นะครับว่า ผมมีความสุขขนาดไหน??

วันแห่งความชื่นชมยินดีอีกวันหนึ่งของผม

ย้อนไปสิบปีก่อนที่ผมทำงานบนดอยสูง ร่วมกับพี่น้องชาวไทยภูเขา เป็นบรรยากาศการทำงานที่มีความสุข และผมเองเติบโตด้วยอุดมการณ์ที่แรงกล้าในใจ ...แรงฝันของเด็กจบใหม่

กัลยาณมิตรจากกรุงเทพส่งหนังสือให้ผมเล่มหนึ่ง...ชื่อหนังสือ "แม่จันสายน้ำที่ผันเปลี่ยน" เขียนโดย คุณเตือนใจ ดีเทศน์ หรือที่ผมเรียกท่านว่า "ครูแดง" หนังสือเล่มนี้เขียนถึงวิถีชีวิตคนบนดอย การทำงานพัฒนาบนดอย ผมอ่านทุกตัวอักษร จบลงอย่างมีความสุข เพราะในบรรยากาศที่คุณเตือนใจ เขียน คือ บรรยากาศที่ผมกำลังใช้ชีวิตอยู่ตอนนี้เช่นกัน

นายทหารคนหนึ่ง ขึ้นมาทำงานบนดอย...ผมมองว่า หนังสือเล่มนี้ บอกถึงเรื่องราววิถีการทำงานกับพี่น้องชาวไทยบนดอยอย่างเข้าใจ และเป็นธรรมชาติ ผมคิดว่า หนังสือเล่มนี้จะให้ประโยชน์กับงานของทหารหากอ่านแล้วสังเคราะห์ออกมา นำไปเสริมจุดแข็งของงานปฏิบัติการจิตวิทยา

แม้ว่าจะเป็นหนังสือที่หวงมาก แต่เมื่อจำเป็นต้องให้ท่านอื่นได้อ่านเพื่อประโยชน์ที่จะเกิดขึ้น ผมจึงตัดใจมอบหนังสือเล่มนี้ให้ไป และบอกอีกว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่อ่านเสร็จ  คืนผมด้วย

เหมือนเป็นเรื่องปกติ หนังสือที่ผมให้เพื่อน-คนรู้จักยืมไม่ว่าเล่มไหนๆ ...ผมไม่เคยได้รับคืน แม้แต่ครั้งเดียว ครั้งนี้ก็เช่นกัน...

ผมยังคิดถึงหนังสือเล่มนั้นตลอดเวลา...

.......

ผมไม่เคยลืม

ใน gotoknow ผมเปรยๆ กับกัลยาณมิตรคนหนึ่ง เรื่อง "หนังสือเล่มนั้น" เขาบอกผมว่า เขาก็ชื่นชอบหนังสือเล่มนี้ เช่นเดียวกัน เราสนทนากันเพียงเท่านี้...

อีกไม่นาน ไปรษณีย์มาส่งจดหมายที่บ้าน ซองสีน้ำตาลภายในบรรจุหนังสือเล่มหนึ่ง เมื่อผมเปิดออกมาดู ผมดีใจมาก อาการดีใจของผม น่าจะเหมือนอาการที่ว่า "ดีใจเหมือนลิงได้แก้ว" ผมคิดว่าอาการของผมตอนนั้นไม่ต่างกันเลย

ผมได้หนังสือกลับคืนมาอีกครั้ง แม้ไม่ใช่เล่มก่อนที่ผมให้นายทหารไป แต่เป็นหนังสือชื่อเดียวกัน ที่สำคัญคือ เป็นฉบับดั้งเดิม คลาสสิคมากครับ ตีพิมพ์ครั้งแรก เดือนพฤษภาคม ๒๕๒๘  จำหน่ายในราคา ๕๕ บาท หน้าปกที่เก่ามาก เนื้อในกระดาษสีเหลืองซีด แสดงถึงความเก่า และคุณค่าที่ผ่านกาลเวลา

ผมกอดหนังสือไว้แนบอก ...ดีใจอย่างที่สุด  ผมขอขอบคุณกัลยาณมิตรของผมท่านนี้มากๆครับ

 

"ผมอยากให้หนังสือดีๆ

ให้อยู่กับคนดีๆ ที่ทำอะไรเพื่อสังคม

หนังสือเล่มนี้ คือ แรงบันดาลใจ

ของผมเช่นกัน"

ด้วยมิตรภาพ

"แผ่นดิน"

๒๐ กค.๕๐

P

 

ผ่านมาหนึ่งปีเต็มๆ หลังจากได้รับหนังสือ ผมก็มีเรื่องราวประทับใจอีกครั้ง...

ผมมีโอกาสพบกัน "ผู้เขียน" ครูแดง เตือนใจ ดีเทศน์ ท่านมาเรียน สสสส.รุ่นที่ ๑ สถาบันพระปกเกล้า ผมมีหน้าที่ดูแล อำนวยความสะดวกให้กับ นักศึกษาทุกท่าน แน่นอนว่าผมตื่นเต้น ดีใจ มีความสุขที่ได้ใกล้ชิดคนที่ผมปลื้ม ผมเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในอดีตให้กับครูแดงได้รับรู้

 

ไม่กี่วันก่อนผมเดินทางกลับบ้านที่ ปาย แม่ฮ่องสอน เพื่อไปค้นหนังสือเล่มนั้นในห้องสมุดที่บ้าน นำมากรุงเทพด้วย  ผมตั้งใจจะเอามาให้ครูแดง ลงลายชื่อไว้เป็นที่ระลึก...

วันนี้

ผมยื่นหนังสือให้ครูแดงเพื่อขอให้ท่านเขียนและลงลายมือไว้เป็นที่ระลึก ท่านดูประหลาดใจเล็กน้อยที่เห็นหนังสือที่เป็นเล่มที่ตีพิมพ์ครั้งแรก ท่านบอกผมว่า "ที่บ้านของพี่ไม่มีเล่มนี้เลย" หมายถึงเล่มนี้ Original ที่ผมมีอยู่ หายากมาก

ครูแดง เขียนไว้ให้ผม...ผมอ่านแล้วมีความสุขมากครับ

 

"น้องเอก จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร ที่รัก

พี่ขอบคุณที่น้องเอก เห็นคุณค่าของหนังสือเล่มนี้

ซึ่งในวันข้างหน้า จะเป็นประวัติศาสตร์ แห่งการพัฒนาชาติพันธุ์ ในลุ่มน้ำแม่จัน

ทั้งพี่ และพี่โย่ง(บก.) เขียนหนังสือเล่มนี้

ด้วยความรักความประทับใจในการใช้ชีวิต

ร่วมกับพี่น้องลีซู ลาหู่ อาข่า จีนฮ่อ

เป็นช่วงชีวิตที่มีคุณค่าและมีความสุขที่สุด

หวังว่าเยาวชนรุ่นใหม่จะได้เรียนรู้จาก หนังสือ"แม่จันสายน้ำที่ผันเปลี่ยน"

อันเป็นอมตะ"

ด้วยรัก +เมตตา

 

พี่แดง/สสสส. ๑

๑ ส.ค. ๒๕๕๑

สถาบันพระปกเกล้า

 

 ผมไม่อาจบอกได้ นะครับว่า ผมมีความสุขขนาดไหน??