นับแต่นี้..ไม่มี...โทรเลข

    เมื่อวันที่ ๓๐ เมษายน ๒๕๕๑ ผมได้ข่าวว่ามีการจัดงานอำลา โทรเลขไทย ๑๓๓ ปี ที่ไปรษณีย์กลางบางรัก มีคนแห่แหนไปร่วมวันอำลานับหมื่นคน วิธีอำลาก็คือการส่งโทรเลข ถึงญาติสนิทมิตรสหาย บางคนไม่รู้จะส่งถึงใครก็ส่งถึงตัวเอง เก็บใบโทรเลขที่ได้รับไว้เป็นอนุสรณ์ เพราะนับตั้งแต่นี้ต่อไปก็จะไม่มีการส่งโทรเลขกันแล้ว

   พูดมาถึงตรงนี้ ผมเชื่อว่าเด็กบางคนอาจจะยังไม่เคยเห็นโทรเลขเลย บางคนไม่รู้ด้วยซ้ำว่ายังมีการสื่อสารด้วยวิธีนี้อยู่ เด็กๆยุคนี้รู้จักแต่โทรศัพท์มือถือ อีเมล์ อย่างเชยๆก็เป็นจดหมาย จึงขออธิบายศัพท์ไว้เป็นอนุสรณ์สักหน่อย

  โทรเลข เป็นระบบโทรคมนาคมซึ่งใช้อุปกรณ์ทางไฟฟ้าส่งรหัสสัญญาณจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่ง โดยอาศัยสายตัวนำที่โยงติดต่อถึงกัน

  ถ้าพูดว่า ไปโทรเลข ก็เป็นภาษาปาก หมายความว่าไปส่งข้อความไปยังอีกบุคคลหนึ่งทางโทรเลข

  โทรเลข ต่างจากจดหมาย ตรงที่ เป็นการส่งสัญญาณทางสายแล้วแปลสัญญาณ เป็นตัวอักษร โทรเลขจะส่งถึงผู้รับได้ไวกว่าจดหมาย เปรียบก็เหมือน อีเอ็มเอส ปัจจุบัน แต่มักบรรจุเนื้อความได้น้อยเพราะอัตราค่าส่งแพง เพราะคิดเป็นคำๆทีเดียว ดังนั้นการเขียนข้อความส่งโทรเลขต้องมีศิลปะ ต้องสั้น กระชับ แต่รู้เรื่องปฏิบัติได้ชัดเจน เช่น

 " เมียคลอด กลับบ้านด่วน ได้ลูกชาย" ถ้าขืนเขียนว่า

" ตัวเองรู้หรือเปล่า เมียสุดที่รักของตัวเองที่ตั้งท้องมาเก้าเดือนกว่าแล้ว ขณะนี้ได้คลอดลูกแล้วนะหน้าตาน่ารักเชียว ก็เพศเดียวกับตัวเองนั่นแหละ..รู้แล้วก็รีบกลับมาบ้านเสียนะลูกเมียกำลังรอกำลังใจจากตัวเองอยู่" จากเค้าเองแหละ

  รับรองจ่ายค่าโทรเลขหลายบาทแน่