ผมยังคงรู้สึกผิดกับหน้าที่ของความเป็นลูก

บ้าน…
นี่เป็นสิ่งเดียวที่หัวใจของผมหวนหามากที่สุดในตอนนี้

   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ปีใหม่ปีนี้,  เดิมทีผมยิ้มร่า ระริก ระเริงใจเป็นที่สุด  เพราะวางแผนชีวิตไว้ว่าจะกลับไปใช้ชีวิตที่บ้านเกิด   รวมถึงบ้านของ  “เพื่อนชีวิต”  อย่างเต็มอิ่ม  ซึ่งตารางอันอิ่มสุขนั้น   ก็รวมความถึงการไปร่วมงานบวชของน้องนิสิต  และการไปมหาชีวาลัยอีสานของพ่อครูบาสุทธินันท์  ด้วยเช่นกัน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมเข้ามาเป็นสมาชิกในโลกแห่งมิตรภาพและการเรียนรู้นี้เมื่อเดือนธันวาคมของปีที่แล้ว,   และจำได้ว่าปีที่แล้วก็ติดพันกับภารกิจจนไม่ได้เดินทางไปฉลองปีใหม่กับใคร ๆ   และในหลายบันทึกของผมก็เคยบอกกล่าวว่า   ในห้วงเกือบ 4  ปีที่ผ่านมา   เทศกาลปีใหม่เช่นนี้   ผมไม่เคยมีโอกาสได้กลับบ้านเลยก็ว่าได้   เพราะมีราชการให้ปฏิบัติอย่างต่อเนื่อง  โดยเฉพาะการนำนิสิตออกไปตั้งจุดบริการตามที่พักริมทาง   แจกจ่ายกาแฟ  โอวัลติน   ลูกอม ขนม  ชาและผลไม้  ตลอดจนผ้าเย็นแก่ผู้สัญจรเส้นทาง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ปีนี้เป็นอีกปีที่ชะตาชีวิตพลิกผันจองจำผมให้อยู่ที่มหาสารคามอย่างเงียบเหงา   ผมต้องตื่นประมาณตี 5  เพื่อออกไปดูการฝึกซ้อมของนักกีฬา   และช่วงเย็นก็ต้องกลับออกไปทำหน้าที่ตรงนั้นอีกรอบ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผลพวงแห่งภารกิจอันเร่งด่วนนั้น   ยังผลให้ตารางชีวิตที่วางไว้ล่มสลายลงอย่างน่าเจ็บใจ   ลูก ๆ พร้อมเพื่อนชีวิตออกเดินทางไปยังอำนาจเจริญ  ก่อนที่จะวกกลับไปที่กาฬสินธุ์   ขณะที่ผมได้แต่นั่งและนอน  รวมถึงทานยาแก้ไข้และลดอาการอักเสบของลำคออยู่อย่างจำเจ !</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">………</p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">20.09  น.
ลมหนาวต้องใบไม้หลังอาคารที่พักดังวู่หวิว   พร้อมกับเบียดตัวเข้ามาตามช่องลมของห้องพักราวกับรู้ดีว่าผมอยู่คนเดียวเพียงลำพัง ,  กาแฟอุ่นลาแก้วไปแล้วนับครั้งไม่ถ้วน   ขณะที่เสียงไอจากลำคออันอักเสบก็ดังขึ้นเป็นระยะ ๆ …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ก่อนหน้านี้ผมตั้งใจอย่างแรงกล้าว่าจะกลับบ้านในเทศกาลปีใหม่,   ต้นเดือนธันวาคม -  ผมโหมงานกับการวิ่งมินิมาราธอนเทิดพระเกียรติ  และพ่วงติดไปด้วยพิธีพระราชทานปริญญาบัตร  ซึ่งทั้งสองงานต่างใช้เวลาเตรียมการอย่างนานเนิ่น …  และภายหลังนั้นก็แอบกระซิบกระซาบให้ความหวังกับตัวเองแล้วว่า  สัปดาห์ก่อนปีใหม่,  คงมีโอกาสได้ไปดูท้องทุ่งในยามเก็บเกี่ยวบ้างกระมัง –</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p></p><p>แต่จนแล้วจนรอด   ผมก็ยังไม่มีโอกาสได้กลับบ้าน …   เพราะภารกิจอันขุ่นมัวของการเตรียมทีมกีฬาเข้าสู่การชิงชัยในมหกรรมกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทยฯ  ได้กระโดดเข้ามาขึงยึดผมไว้อย่างแน่นหนา     </p><p> </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมเป็นคนที่มีความสุขกับการทำงานเสมอ   แต่พักหลังผมก็ตั้งคำถามกับตนเองอยู่เหมือนกันว่า  การประสบความสำเร็จในโลกแห่งการงานเป็นคนละอย่างกับการเป็น “ลูกที่ดีของพ่อและแม่..”  หรือไรเล่า !   </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">อีกเพียงไม่ถึงสองวันผมก็ต้องไปราชการที่นครศรีธรรมราช  (4 – 14  มกราคม)  ซึ่งนั่นเท่ากับว่า  หากผมไม่พาตัวเองหนีหายไปจากการงานในห้วงนี้  ก็คงนานมากโขเลยทีเดียวที่จะกลับบ้านดังที่ใจปรารถนา</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">…………………</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">20.21  น.
บ้าน, 
ผมคิดถึงบ้านอยู่เสมอ   และผมเองก็ตระหนักดีว่า  แค่รู้สึก “คิดถึง”  อย่างเดียวไม่พอสำหรับการยืนยันว่าผม “คิดถึงบ้าน”  เป็นแน่  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การพาตัวเองกลับไปต่างหาก   คือวิธีการอันสำคัญที่สุดของการยืนยันผมว่า “คิดถึงบ้าน” มากมายสักแค่ไหน   และตลอดเวลาที่ผ่านมา   ผมก็บอกย้ำกับตัวเองเสมอมาว่า  ต้องไม่ยอมให้โทรศัพท์ทำหน้าที่ความเป็น “ลูก”  แทนตัวเองมากจนเกินไป  จนติดเป็นนิสัยละเลยการกลับบ้านอย่างไม่มีเหตุผล  !</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมมีความรู้สึกหม่นเศร้าเสมอเมื่อรับรู้ว่าพ่อในวัยเกือบ 80  ปีต้องขับรถจากบ้านมาเยี่ยมผม   ผมไม่เคยถามถึงเหตุผลของการมาเยือนของท่าน  เพราะการไม่ค่อยได้กลับบ้านของผม คือ  สิ่งเดียวที่ทำให้ท่านต้องมาที่นี่ … มาเพื่อดูว่าลูกชาย, ลูกสะใภ้และหลานชายมีชีวิตเช่นใดบ้าง ?</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">พ่อและแม่ไม่เคยมามือเปล่า … ทุกครั้งที่ท่านมาเยี่ยมผม   ท่านมักจะกรองน้ำจากบ้านมาให้เสมอ,  นั่นยังไม่รวมถึงข้าวสารอาหารแห้งอีกจำนวนมากที่ขนมาราวกับว่าผมอยู่ในดินแดนอันแร้นแค้น …  และเมื่อกลับไปแล้วท่านก็มักโทรมาถามเสมอว่า  อาหารที่เอาไปให้นั้นได้ทานกันบ้างหรือยัง ?</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมเชื่อว่าพ่อและแม่ภูมิใจในการงานของผม,  ในความภูมิใจนั้นมีความเข้าใจอันหลากล้นอยู่ในนั้นด้วยเช่นกัน  และความเข้าใจเหล่านั้นก็ปราศจากคำร้องขอใด ๆ เกี่ยวกับการกลับบ้านของผม </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ในทุกครั้งที่รู้ล่วงหน้าว่าลูกชายทั้งสองคนจะกลับไปหาปู่และย่า …
ผมมักจะพูดกับลูกเสมอว่า  ปู่และย่ารักเขามาก  ปู่และย่าแก่แล้ว  ให้ทั้งสองนอนกับปู่และย่า  และให้ทั้งสองช่วยงานปู่และย่า …  ยกข้าวยกถาดอาหาร  รวมถึงไปวัดในทุกเช้า …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมไม่ปฏิเสธว่า   ในเงื่อนไขอันจำกัดของตนเองนั้น  ผมได้พยายามให้ลูกสองคนได้ทำหน้าที่แทนผมเสมอมา   นั่นคือเหตุผลอันเห็นแก่ตัวของลูกผู้ชายที่ยังจัดการกับเวลาแห่งการงานและชีวิตที่ไม่ลงตัวอย่างผม  ….  และนั่นก็คือความรู้สึกอันละอายใจของผมที่เกิดขึ้นและดำเนินอยู่อย่างเงียบ ๆ  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>     <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">……..</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">20.45  น.
ผมอยากกลับบ้าน ..

ผมอยากกลับบ้านในสภาพที่ไม่มีภารกิจแห่งงานติดตามไปด้วย   ผมอยากนอนพักอย่างเงียบ ๆ  สบาย ๆ  บนเปลใต้ต้นไม้หน้าบ้าน   ผมอยากขับรถไปชมเขื่อนในยามพระอาทิตย์ตกดิน  และเดินทอดเท้าไปตามคันนาในแรกเช้าที่มีหมอกเย็นห่มคลุมอย่างบาง ..เบา …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมอยากฟังเรื่องราวของพี่ ๆ ที่อยู่ห่างไกลจากปากของแม่   ผมอยากฟังเรื่องราวของผู้คนในหมู่บ้านจากปากพ่อ   ผมอยากฟังเรื่องราวสวนยางจากปากของหลานสาว  รวมถึงเรื่องการเก็บเกี่ยวจากปากของพี่ชายและพี่สะใภ้ …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ล่าสุด,  พ่อบอกว่าตอนนี้ได้ทำห้องนอนขึ้นมาใหม่อีกห้องหนึ่ง  เป็นห้องเล็ก ๆ  ในราคาถูก ๆ   มีหน้าต่างหลายบานรองรับให้อากาศถ่ายเทอย่างเย็นสบาย  พ่อชวนให้หลาน ๆ กลับไปดู   เสียงเจ้าจุกตอบรับอย่างเร็วไว  จนที่สุดแล้วท่านก็ต้องแบกสังขารขับรถมารับหลานชายกลับไปดูห้องนอนห้องใหม่ด้วยตัวเอง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ห้องที่ว่านี้,   ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อรองรับการกลับไปเยือนของผมและครอบครัว  ในยามที่เรากลับไปเยี่ยมท่าน  เราทั้งหลายจะได้นอนรวมกันอย่างไม่แออัด   (ทุกอย่างเป็นการลงทุนเพื่อลูกอย่างไม่รู้จบ  :    เป็นการลงทุนที่ไม่แยแสต่อเวลาของปัจจุบันและอนาคต …)</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">………</p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt 40.5pt; text-indent: -40.5pt; tab-stops: list 40.5pt" class="MsoNormal" align="left">20.58       น.</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt 40.5pt; text-indent: -40.5pt; tab-stops: list 40.5pt" class="MsoNormal" align="left">จนถึงบัดนี้,  ผมยังไม่เคยมีความคิดที่จะปลูกบ้านอยู่ที่</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt 40.5pt; text-indent: -40.5pt; tab-stops: list 40.5pt" class="MsoNormal" align="left">มหาสารคาม  .. ผมยังมุ่งมั่นที่จะมีบ้านอยู่ที่บ้านเกิดของตนเอง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt 40.5pt; text-indent: -40.5pt; tab-stops: list 40.5pt" class="MsoNormal" align="left">อาจจะเป็นบ้านหลังใหม่ที่ปลูกขึ้นแทนบ้านหลังเดิมของพ่อ    </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt 40.5pt; text-indent: -40.5pt; tab-stops: list 40.5pt" class="MsoNormal" align="left">หรือแม้แต่การต่อเดิมจากหลังเดิมก็เถอะ , สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งเดียวที่</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt 40.5pt; text-indent: -40.5pt; tab-stops: list 40.5pt" class="MsoNormal" align="left">ผมไม่เคยหวั่นไหวและลังเลเกี่ยวกับ “บ้าน” …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt 40.5pt; text-indent: -40.5pt; tab-stops: list 40.5pt" class="MsoNormal" align="left"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">…..</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">21.00  น.
ผมยังคงอยู่คนเดียวในห้องหับอันเงียบเหงา   ลมหนาวยังคงทยอยผ่านพัดเข้ามาเป็นระยะ ๆ …  ขณะที่เพื่อนชีวิตของผมกำลังขับรถฝ่าความมืดออกจากกาฬสินธุ์  มุ่งตรงกลับมาสู่มหาสารคาม    ส่วนเจ้าตัวเล็กสองคน  ตอนนี้ก็คงกำลังแย่งกันเล่าเรื่องต่าง ๆ ของชีวิตให้ปู่และย่าได้รับฟังอย่างไม่รู้เบื่อ .. !</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมยังคงรู้สึกผิดกับหน้าที่ของความเป็นลูก ,  เทศกาลปีใหม่ที่บ้านเกิดผ่านเลยไปอีกปีโดยปราศจากผม …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมเชื่อว่าพ่อและแม่เข้าใจในภาวะที่ผมเป็นอยู่ .. รวมถึงเห็นใจในภาวะที่ผมเผชิญมาอย่างยาวนาน  …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">……….</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">21.07  น.
ผมมีตารางชีวิตไปราชการที่มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ (นครศรีธรรมราช)   ระหว่างวันที่  4– 14  มกราคม  2550  ผมกำลังครุ่นคิดถึงคำสัญญาในงานวันเด็กที่ให้ไว้กับลูก …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่ก่อนถึงวันนั้น, 
พรุ่งนี้  ผมคุยกับตัวเองอย่างมั่นเหมาะแล้วว่า  ทันทีที่เวลาของการงานได้ยุติลง  ผมจะกลับบ้าน, 
กลับไปสวัสดีปีใหม่พ่อกับแม่ด้วยตัวเอง  ….</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>