การบ้าน สำหรับหนังสือเฮฮาศาสตร์เล่มที่ 1 ค่ะ

เวลาเช้ามืดวันหนึ่งของช่วงปลายเดือนมกราคมที่อากาศหนาวเย็น ในหมู่บ้านที่มองเห็นควันจากเตาฟืน ไอน้ำจากหม้อนึ่งข้าวเหนียวพวยพุ่งผ่านหลังคาบ้าน พร้อมๆกับกลิ่นหอมของข้าวใหม่กระจายไปทั่วหมู่บ้าน พลันก็มีเสียงร้องจากผู้หญิงคนหนึ่ง

  <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">“โอ้ยยย...........”  </p>  <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">“เป็นอย่างไรบ้าง” </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">เสียงห่วงใยจากสามีของหญิงสาว </p>  <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">“ปวดท้องจังเลย สงสัยจะปวดอึนะพี่...” </p>  <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">เป็นภาพที่เกิดขึ้นในห้องที่เรียกว่า‘เฮือนน้อย’ ของบ้าน ซึ่งก็คือห้องครัว และห้องทานข้าวของบ้านที่แยกออกมาจากเฮือนใหญ่ พื้นและฝาของ‘เฮือนน้อย’ทำด้วยไม้ไผ่ที่แผ่เป็นผืน ชาวบ้านเรียกว่า ‘ฟาก’ ส่วนหลังคาก็มุงด้วยแฟก ต่างจากเฮือนใหญ่ที่ทำด้วยไม้อย่างดี แม้หลังคาก็ทำด้วยไม้เรียงซ้อนกันเป็นแผ่นๆสวยงาม</p>  <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">ใน ‘เฮือนน้อย’ นั้น มี2 สามีภรรยา ฝ่ายสามีหนุ่ม(อายุ 22)กำลังประคองภรรยาสาว (อายุ 20) ที่กำลังท้องแก่ใกล้คลอด และข้างๆสามีภรรยาคู่นี้ก็มีแม่ใหญ่ (แม่ของสามี) และหมอตำแย คอยดูเหตุการณ์</p>  <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">“คงไปห้องน้ำไม่ไหวแล้วพี่ดูเหมือนมันจะออกแล้วพี่”</p>  <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">“งั้นก็ปล่อยตรงนี้แหละ” </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">ว่าแล้วสามีหนุ่มก็ใช้มือแหวกพื้นฟากไม้ไผ่ให้ถ่างออก พร้อมๆ กับประคองภรรยาให้มานั่ง ให้ตรงช่อง </p>  <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">ภรรยาสาวขยับมานั่งตรงช่อง พร้อมถกผ้าถุงขึ้น แต่ยังคลุมไว้เพื่อไม่ให้เป็นที่อุจจาดสายตาของผู้ที่อยู่ใน ‘เฮือนน้อย’ด้วยกัน</p>  <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">“อืดดดดดดด...........โอ้วววว......มันจะออกแล้ว” </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">ภรรยาร้องเสียงลั่นอย่างตกใจ</p>  <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">“ไม่เป็นไร ให้มันออกมาเถอะ เปื้อนพี่ก็จะล้างเอง” </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">สามีบอกด้วยความรักและห่วงใย</p>  <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">“มันจะอออกแล้วว.....ไม่ใช่อึ...ลูก ลูก มันจะออกแล้ว”</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">เป็นเสียงร้องที่แสดงความตกใจมากขึ้นไปอีก</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">"อุแว้ ๆ ๆ ๆ"</p>  <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">แล้วความโกลาหลก็เกิดขึ้นในเฮือนน้อย เมื่อเด็กน้อยตัวเล็กๆแดงๆ หลุดออกมา และกำลังจะตกลงไปในช่องของพื้นฟากเฮือนน้อยที่ผู้เป็นพ่อแหวกไว้นั้น</p>  <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">หมอตำแยรีบไปคว้าเด็กน้อยไว้ ส่วนผู้ที่เป็นแม่ใหม่ๆสดๆเมื่อหายตกใจแล้วก็หันมาอุ้มลูกน้อย เพื่ออาบน้ำและทำความสะอาด พร้อมกับตัดสายสะดือให้ลูก แล้วจึงห่อลูกน้อย (ที่น่ารัก) ด้วยผ้าขนหนูให้อบอุ่น และนำไปวางในที่เตรียมไว้ข้างๆ บริเวณที่แม่จะอยู่ไฟ </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">จากนั้นจึงหันมาทำความสะอาดตัวเองเมื่อส่วนของรกหลุดออกมาแล้ว และมานอนหลับสนิทอยู่ข้างลูกน้อยที่เพิ่งเกิดมาดูโลก </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p> จากนั้นเป็นต้นมาแม่ คือผู้ที่ดูแลปกป้อง ทุ่มเท ทั้งความรัก ทรัพย์สินเงินทอง กาย ใจ จนกระทั่งปัจจุบัน เพื่อลูกคนนี้และคนต่อๆ มาอีก 2 คน (ซึ่งแม่เป็นผู้ที่แทบจะเรียกว่าทำคลอดให้กับตัวเองทุกครั้ง และแต่ละครั้งก็มีเรื่องให้ตื่นเต้นแตกต่างกันออกไป) ให้เป็นคนดีของสังคม สามารถช่วยเหลือตนเอง และคนอื่นได้ โดยที่ตนเองและครอบครัวไม่เดือดร้อน </p><p>นี่คือ ที่มาของดิฉันค่ะ  </p><p>และอยากจะบอกว่า “รักแม่ และขอบคุณแม่มากค่ะ” </p><p></p>