ความจริงมีเรื่องอื่นอยากจะเขียนเกี่ยวกับสิ่งที่พบผ่านชีวิตในวันนี้ แต่เนื่องจากเวลามีน้อย (มีงานต้องสะสาง ก่อนจะให้รางวัลตัวเองด้วยการเข้า GotoKnow ก่อนหัวจะถึงหมอนนิดนึง) และช่วงนี้ยังคงมีปัญหากับเครื่องคอมฯที่บ้าน ทั้งช้าและเข้าเครือข่ายภายในม.อ.ไม่ได้เลย นึกออกแล้วค่ะว่า ปัญหาอันยิ่งใหญ่ในการอ่านเขียนใน GotoKnow ที่เป็นปัจจัยสำคัญหลักเลยก็คือความเร็วในการใช้เน็ตนี่แหละค่ะ เปิดอ่านแต่ละหน้ากว่าจะมาให้เห็นหมด กว่าจะกระดืบไปหน้าใหม่ได้ เทียบกับตอนที่เข้าได้เร็วๆแล้ว พลังในการสื่อสารต่างกันหลายเท่าทีเดียว อย่าว่าแต่จะไปอ่านของใครเลย แม้แต่ความเห็นที่อยากตอบผู้มาเยี่ยมเยียนในบันทึกของตัวเองก็ยังใช้เวลามากจนถอดใจ เลือกเอาเขียนไว้ก่อนค่ะ จะได้ไม่ค้างใจ
ถือเป็นโชคดีมากๆที่ได้อ่านบันทึกของคุณเบิร์ด
บันทึกนี้ค่ะ อ่านตั้งแต่ตัวบันทึก ไปจนถึงทุกๆความเห็นและทุกๆคำตอบจากคุณเบิร์ดถึงแต่ละท่าน บอกได้ว่ารู้สึกดีมากๆค่ะ มีหลายๆตอนที่บรรยายให้เห็นถึงสิ่งที่เกิดขึ้นใน GotoKnow บรรยากาศที่พวกเราชาวบล็อกเกอร์ที่นี่รู้สึกและเข้าใจ สิ่งที่ผูกพันให้เราอยากเข้ามา "ให้" และ "รับ" กำลังใจ กำลังความคิด อีกทั้งมีข้อคิดในการใช้ชีวิตให้มีความสุข สงบ ร่มเย็นในจิตใจ ซึ่งต้องบอกว่านี่คือเอกลักษณ์ของบันทึกในบล็อกของบล็อกเกอร์ท่านนี้จริงๆ แทบจะทุกบันทึกของเธอมี"อะไร"ที่กระทบใจ ทำให้เรารู้สึกเอิบอิ่ม เห็นหนทางในการทำให้ชีวิตเบาสบายได้เสมอๆ และเธอมักจะตอบความเห็นของเพื่อนที่มาเยือนบันทึกของเธอได้อย่างน่าอ่าน มีอะไรๆเพิ่มเติมให้สบายใจได้มากขึ้นอีกเสมอๆ
เขียนเพื่อจะขอบคุณ "เธอ" สำหรับความอบอุ่น เบาสบายในหัวใจในค่ำคืนวันนี้ และเพื่อจะชักชวนใครที่ยังไม่เคยแวะไปอ่านสิ่งที่คุณเบิร์ดเขียน ให้ไปลองพักใจที่นั่นกันค่ะ บอกได้เลยว่าเหมาะกับทุกๆคนเลยจริงๆ
สวัสดีค่ะพี่โอ๋และพี่นนทลี
ขอบพระคุณมากค่ะที่กรุณาเขียนถึง เบิร์ดรู้สึกซาบซึ้งมากเลยค่ะ และประทับใจจริงๆกับคำพูดที่ลึกซึ้งและอบอุ่นของพี่โอ๋..อ่านแล้วรู้สึกเหมือนมีผ้าห่มและพัดลมในหัวใจ ..น่ารักมากเลยค่ะ ^ ^
เอาภาพสวยๆมาฝากค่ะ จะหนาวแล้วอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยรักษาสุขภาพนะคะ..ถ้าเบิร์ดมีโอกาสไปใต้จะไปแวะหาค่ะพี่สาวที่น่ารัก ^ ^
ขอบพระคุณอีกครั้งค่ะ..
เห็นด้วยกับคุณหมอนนท์ค่ะ ว่าใน GotoKnow มีบันทึกดีๆมากมายให้ได้อ่าน ได้ชื่นชม นี่แหละคือแหล่งพักใจเลยค่ะ ดีใจมากๆที่ได้โยงใยให้คุณหมอนนท์พบบันทึกที่ถูกใจเหมือนกันค่ะ ช่วงนี้อ่านบันทึกคุณหมอนนท์ไม่ทันเลยนะคะ กะว่าเน็ตดีๆและพอมีเวลาหายใจคล่องขึ้นเมื่อไหร่ต้องกลับไปตะลุยอียิปต์กับคุณหมอย้อนหลังแน่นอนค่ะ รับรองจะกวาดให้เรียบเลย คิดถึงคุณหมอนนท์อย่างชื่นชมเสมอค่ะ ขอบคุณที่แวะมาให้ชื่นใจนะคะ
น้องเบิร์ดที่รักคะ (ชื่อเหมือนน้องสาวแท้ๆคนเดียวของพี่โอ๋เลยค่ะ) ขอบคุณสำหรับรูปสวยๆที่ทำให้คิดถึงความหลังในต่างแดนนะคะ พี่โอ๋เขียนสิ่งที่รู้สึกหลังจากที่เกิดขึ้นในใจ ทันทีนั่นเองค่ะ ให้นึกตอนนี้ก็คงคิดคำแบบนี้ไม่ออกแล้ว ต้องกลับไปอ่านบันทึกน้องเบิร์ดใหม่นั่นแหละค่ะ เขียนได้ดี๊ดีจนรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ พี่โอ๋มีความเชื่อมั่นยังไงไม่ทราบค่ะว่า พวกเราทั้งหลายที่รู้สึกดีๆต่อกันอย่างลึกซึ้งใน GotoKnow นี้จะต้องได้พบกันสักวันแน่นอนค่ะ ฝากกอดแน่นๆมา 1 ทีนะคะเป็น e-hug ไปก่อนจนกว่าจะถึงวันนั้นค่ะ