อย่าให้ฉันพูด
ทุกอย่างในโลกนี้ดูเหมือนว่ายิ่งมีความรู้ก็เหมือนคนไร้ค่า.....เพราะคนรอบกายไม่อยากเรียนรู้ตัวฉัน
....ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บปวด
....ยิ่งพูดก็อยากหลั่งน้ำตา
...ไม่พูดก็ดูเหมือนไร้ค่า
...เหมือนไม่มีทางออก
ทุกอย่างในโลกนี้ดูเหมือนว่ายิ่งมีความรู้ก็เหมือนคนไร้ค่า.....เพราะคนรอบกายไม่อยากเรียนรู้ตัวฉัน
....ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บปวด
....ยิ่งพูดก็อยากหลั่งน้ำตา
...ไม่พูดก็ดูเหมือนไร้ค่า
...เหมือนไม่มีทางออก
อย่าคิดมากค่ะ...ครั้งหนึ่งก็เคยรู้สึกอย่างนี้เหมือนกันหาตัวตนตัวเองไม่เจอ...วุ่นๆ...งงๆ...เอ๊ะ..ฉันเป็นอะไรบางครั้ง...สิ่งที่อัดแน่นอยู่ในตัวเรา...ถ้าถูกปลดปล่อยออกมาซะบ้าง...อะไรๆก็จะดีขึ้นค่ะ...เราอย่าหวังให้ใครมาเรียนรู้เราเลยค่ะ...แต่เราจงรู้จักและรักที่จะเรียนรู้ตัวเองให้มากที่สุด....และเมื่อมีโอกาสจงพูดและแสดงความคิดเห็นของคุณ....ใครจะเห็นด้วยหรือไม่ไม่ใช่ประเด็นสำคัญหรอกค่ะ...สิ่งสำคัญอยู่ที่ว่า...คุณได้แสดงตัวตนออกมาต่างหากหล่ะ....คนที่พูดภาษาดอกไม้....ก็จะชอบคุยกับคนที่พูดภาษาดอกไม้เหมือนกัน...นั่นแหล่ะค่ะ...คุณจะค้นพบความจริงที่ว่า..จริงๆแล้วมีคนอีกมากมาย...ที่อยากจะเรียนรู้และทำความเข้าใจกับคุณ...เป็นกำลังใจให้นะค่ะ....ยินดีที่มีโอกาสได้แลกเปลี่ยนค่ะ...มีสิ่งดีๆเล่าสู่กันฟังได้นะค่ะ
น้ำริม เครือข่ายกอไผ่