แล้ววันหนึ่งก็มีหนุ่มใหญ่อารมณ์ดีฉายา คนชอบวิ่ง  ส่งสัญญาณมาว่า คิดถึง แถมยังบอกว่าอย่าลืมล่ะ เรื่อง คิดถึงเป็นเรื่องสาธารณะกุศล..อย่าลืม คิดถึง  คนอื่นต่อด้วย.....บอกว่า! อ. สร้อยโดนอีกแล้ว ไปทำความคิดถึงเป็นการบ้านซะเร็วๆ แหม..กะจะงุบงิบคิดถึงเงียบๆแล้วเชียวค่ะ.....อิอิ

บอกรักยังจะง่ายกว่าซะอีกค่ะ.....อย่างน้อยก็บอกได้ทีละคนเน๊อะ....แต่คิดถึงหมู่นี่...เลือกยากจัง....มีบันทึกกว่า 128170 บันทึก..ลำพังในแพลนเนต LIVE ก็กว่า 740 บันทึก...แถมใน  nurse in Thailand (1290) และ doctor in Thailand (1400) แล้วรวมๆ ก็กว่า 3000 บันทึก นี่ยังไม่นับบันทึกจาก ศูนย์รวมบล็อกเกอร์ KM เชียงใหม่ และอื่นๆ อีก.....ท่านคนชอบวิ่ง จะรู้ไหมว่า ให้เลือกน่ะยากกว่าเลือกหัวข้อวิจัยซะอีก.....ฮาๆ

อ้าว...ไม่ได้บ่นนะคะ.....เรียกว่าโยกโย้ประมาณรักชาคริตเสียดายแบรด พิทท์......อุอุ....เอ๊า...งั้นหลับตาจิ้มก็แล้วกัน....เอ๊ะไม่ได้ซิ....เดี๋ยวคนที่ถูกเอ่ยพาดพิงจะขมวดคิ้วเป็นนิ่วขบหาว่าถูกเลือกเพราะจิ้มนิ้วพลาด...งั้น...เอาใหม่ค่ะ....ขอเลือกแบบอารมณ์นางเอกหนังไทยสัก 4 บันทึกดีกว่า......แบบไหน...เชิญตามมาค่ะ....

บันทึกแรก....น้ำตาร่วงเป็นเผาเต่า....อ่านไปเช็ดน้ำตาไปป้อยๆ....คือบันทึกหนาวที่สั่นสะท้านทรวง จากบล็อกKM ในมหาชีวาลัยอีสาน ของท่านครูบา สุทธินันท์ ปรัชญพฤทธิ์ ตอนที่อ่านครั้งแรกไม่กล้ากลับไปอ่านอีกเพราะสุดแสนจะรันทดซดน้ำปั่นบอระเพ็ด....และเป็นบันทึกที่กระชากหัวใจให้หันกลับมามองดูท้องถิ่นของตัวเองและความสัมพันธ์ของตนเองกับสังคมรากเหง้า...

บันทึกที่สอง....หวานแหววติดตามเป็นซีรี่ส ก็คือชุดตามหานางฟ้า..มีตั้งหลายตอน...จำได้ว่าตอนนั้นตื่นเช้ามากเพราะว่าอยากอ่าน.....

เป็นซีรีส์ชุดของคุณเมตตา  ...เจ้าของบล็อกมุมละไม-Diary ...อ่านแล้วรู้สึกหวานฉ่ำน้ำผึ้งยังอาย...สร้างอารมณ์ละมุมในส่วนหนึ่งของหัวใจค่ะ 

บันทึกที่สาม....เป็นบันทึกที่ต่อเนื่องได้เรียนอ่านภาพจากบล็อกเรื่องเล่าจากอาจารย์ ของอาจารย์พิชัย กรรณกุลสุนทร  มีหลายบันทึกอย่างเช่น

อ่านไปเรียนดูภาพไป...รู้สึกเหมือนนั่งเรียนในชั้นกับอาจารย์ผู้บันทึก...สนุกทุกครั้งที่ส่งการบ้านแล้วอาจารย์ตรวจ..ประทับใจความอดทนอ่านการบ้านและให้คะแนนของอาจารย์มากเลยค่ะ....อิอิ.....แล้วพออ่านบันทึกหลายๆรอบเข้า....เฮ้อ....อยากเป็นศิลปินจัง...และยังทำให้มองสิ่งต่างๆที่ผ่านเข้ามาทางการรับรู้มีรายละเอียดมากขึ้น.....ลมหายใจละเอียดขึ้น(ด้วยมั้งคะ)

บันทึกที่สี่ .....ซาบซึ้งราวกับได้นั่งหมอบคลานอยู่ในเหตุการณ์.....คือเรียน Palliative Care จากการสวรรคตของ ร. ๔ จากบล็อก เพื่อน PAL ของอาจารย์ เต็มศักดิ์ พึ่งรัศมี  จำได้ว่าอ่านหลายรอบอย่างซาบซึ้งในการเจริญสติ....และพระปรีชาสามารถ....เกิดแรงผลักให้ไปหาอ่านเรื่องของการเจริญสติ.....เป็นบันทึกที่ส่งผลต่อมาคือทำให้ได้อ่านหนังสือการเจริญสติวิปัสสนากรรมฐานและไปฝึกปฏิบัติด้วย....

...

อารมณ์แบบนางเอกก็อย่างนี้ค่ะ....มีเศร้า มีรัก มีสุนทรีย์ แต่ลงท้ายกลายเป็นบวชชี.....(ไปซะแล้ว).....

แรงคิดถึงยังไม่หมดค่ะ..........มีอีกหลายบันทึกทั้งที่อ่านแล้วแสดงความเห็นกับที่ย่องไปอ่านไม่พูดไม่จากับเจ้าของบันทึก....เอาไว้โอกาสต่อไปคงได้ส่งความคิดถึงออนแอร์อีกนะคะ....

ทีนี้ก็...ถึงตาเราล่ะ.....ขออนุญาตแตะมือเปลี่ยนตำแหน่งค่ะ

สุดท้าย.....ขอบพระคุณทุกท่านที่ได้เอ่ยนามมาข้างต้น คุณหมอคนชอบวิ่ง  คุณเม้งแห่งมิสเตอร์ช่วย ที่ริเริ่มโครงการคิดถึงนี้....และท่านเจ้าของบันทึกต่างๆ รวมทั้งท่านที่แสดงความเห็นใน GotoKnow ที่ทำให้ได้อ่านบันทึกดีๆ ความเห็นดีๆ เก็บไปเป็นประโยชน์มากมายค่ะ