เช้าวันนี้รู้สึกสดชื่นมาก กับอากาศของลมหนาว ไม่ได้สัมผ้สกับบรรยากาศอย่างนี้มานาน ชอบใส่เสี้อหนาว ชอบผ้าพันคอ ชอบสูดลมหายใจลึกๆ เอาความชุ่มชื่นเข้าสู่ร่างกาย ฤดูที่เปลี่ยนแปลง ทำให้เราตื่นเต้นเสมอ ผู้เขียนชอบขึ้นไปฏิบัติธรรม แถวๆภาคเหนือในฤดูหนาว เนื่องในวาระสำคัญของชีวิต จำได้ดีว่าคณะพี่เลี้ยงที่ดูแล จะพาออกกำลังกาย ตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่โผล่ขอบเขา ใช้คำว่า บริหารสรีระยนต์ คือร่างกายของเรานี้

   ชอบจังกับคำว่า"สรีระยนต์" สรีระยนต์นี้เป็นสมบัติของโลก ไม่ใช่ของเราแต่อย่างใด บริหารเพื่อจะได้ มีความสุข สมบูรณ์ ทำประโยชน์ให้เกิดแก่สังคม ส่วนรวมต่อไป เลยทำให้คิดไปถึงสรีระยนต์ของ gotoknow เราต่างได้อาศัยสรีระยนต์Gotoknow มาสร้างคุณงามความดี ใช้ในการส่งผ่านความปรารถนาดี ความห่วงใย ให้และรับความรู้แก่กัน ได้ฟังเทศน์จากพระ ได้ฝีกปฏิบัติธรรม และอีกมากมายหลายอย่าง Gotoknow เต็มใจให้

  ถ้าจะเปรียบอีกที ก็เหมือนGotoknow เป็นร่างกายของเรา สมาชิกทุกคนก็เหมือนเป็นแขน ขา ตา จมูก ปาก หัวใจ และอวัยวะประกอบอื่นๆ ที่มาประชุมกันจนเป็นรูปร่าง การจะดูแลGotoknow จึงเหมือนทุกส่วนต้องขยับ ทำให้นึกถึงนิทานที่ เคยฟังมา ที่ว่า ขา ไม่ยอมเดินไปหาอาหาร แขนมือไม่ยอมหยิบอาหารใส่ปาก ปากก็ว่าแขนขาเอาเปรียบ ไม่สามารถเคี้ยวย่อยอาหารได้ ในที่สุดกับการเกี่ยงกัน ก็ทำให้ร่างกายอดอาหาร กระทบไปหมด เมื่อหิวจนเป็นลม ที่สุดขาก็ต้องเต็มใจเดินไปหาอาหาร มือเต็มใจหยิบของใส่ปาก และปากก็เคี้ยวอาหารจนอิ่มท้อง มีแรงกันต่อไป กฏแห่งธรรมชาติ ต้องมีทั้งผู้ให้ และผู้รับ โลกจึงจะสมดุลย์

    สองวันที่ผ่านมา เกี่ยวกับGotoknow ผู้เขียนได้เห็นสิ่งดีๆเกิดขึ้นมากมาย เป็นความรู้สึกที่ทุกคน ถ่ายทอดออกมาผ่านบล็อกนี้ ซาบซึ้งใจกับการไม่มีข้อแม้ และเงื่อนไข ของคนในสังคมนี้ ทีมผู้ดูแลระบบ แสดงความเกรงอกเกรงใจ ที่สมาชิกจะช่วยกันจัดหาทุนไว้ให้ท่านใช้บริหาร ส่วนสมาชิก ก็กระตือรือร้น ยินดีทำทุกรูปแบบ เพื่อช่วยกันคงไว้แห่งสังคมบ้านเราหลังนี้ ไม่มีแบ่งแยก ไม่มีคำว่าผู้ให้ หรือผู้รับฝ่ายเดียว มีแต่การร่วมกัน ร่วมกันใช้ ร่วมกันหา แล้วนำสิ่งเหล่านั้น มาหล่อหลอม กลายเป็นลมหายใจ ที่เราทุกคนต้องช่วยกันสูดเข้าไปเลี้ยงสรีระยนต์Gotoknow  อย่างพร้อมเพรียงกัน ทุกคนจะได้ทำหน้าที่ของตน ตามแต่จะเป็น ด้วยจิตใจที่เหนือความหวาดระแวง ความคิดเอาเปรียบ เสียเปรียบ พ้นจากความยึดมั่น ถีอมั่น กับสิ่งที่ได้ให้ไปแล้ว ขอบคุณGotoknow ที่เป็นแหล่งความรู้อันยิ่งใหญ่ ช่วยพัฒนาจิตใจของเราให้มีคุณภาพ เป็นคนดีที่โลกต้องการ เป็นสักขีพยานแห่งสัจจธรรม และคำว่า ให้โดยไม่มีประมาณ ให้โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน

 หลายสังคม กำลังรุ่มร้อน แย่งชิง รบราฆ่าฟัน เพราะความไม่พอ ไม่พอในอำนาจ ไม่พอในความเป็นอยู่ ไม่พอใน.......ฯลฯ ทั้งนี้ผู้เขียนคิดเอาเองว่า เกิดจาก ไม่เคยฝึกการเป็นผู้ให้เป็นสำคัญ ผู้ไม่รู้ ไม่เคยรับการฝึก ย่อมทำในสิ่งที่ไม่ควรได้มากกว่า การรู้แล้วไม่ทำ

   ในที่สุด ผู้เขียนก็ต้องสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณ ของพ่อหลวงของเรา ที่ทรงเป็นต้นแบบ แห่งการเป็นผู้ให้ แก่โลกตลอดเวลา  เชื่อว่าทุกท่านคงเข้าใจและซาบซึ้งเป็นอย่างดี

    สุดท้ายผู้เขียนขอยกบทความที่กัลยาณมิตรท่านหนึ่ง ได้กรุณา เปรียบเทียบอาการของการให้ไว้ดังนี้ "  การกำมือมีแต่ตึงครับ คลายมือออกไปเถอะครับ ลองดูซิครับ แบมือ ให้ออกไปมากที่สุด แล้วจะไปเหลืออะไรครับ" ค่ะ สังคมนี้ มีแต่ส่วนรวม ทุกสิ่งที่หามาได้คือของกลาง ช่วยกันหยิบ ช่วยกันใช้ ช่วยกันหายใจให้ สรีระยนต์ ของGotoknow มีเรี่ยยวแรงต่อไป

                ...........บันทึกนี้เพื่อ...Gotoknow...........