ช่วงนี้ต้องสารภาพว่า เหนื่อยและเหนื่อยมาก -

ความเหน็ดเหนื่อยทั้งปวงนั้นเคลื่อนเข้ามาทับชีวิตเพียงเพราะตัวเองไม่มีเวลาพักผ่อนอย่างเท่าที่ควร

ระยะหลังผมสัญจรไปยังที่ต่าง ๆ อย่างถี่ครั้ง ! ...  และทุกครั้งที่สัญจรนั้นก็มักจะรู้สึกว่าตนเองเปลี่ยวเหงา หรือแม้แต่แปลกเปลี่ยวอยู่อย่างไม่เปลี่ยนแปลง

ความเปลี่ยวเหงาและแปลกเปลี่ยวที่ว่านั้น    เกิดขึ้นและเกาะกุมอยู่ในตัวตนของผมมาอย่างแสนนาน    แต่มันก็ช่างแปลกประหลาดเป็นที่สุด   เพราะความยาวนานดังกล่าวนั้น   กลับกลายเป็นว่าผมยังไม่คุ้นชินกับความเปลี่ยวเหงาและแปลกเปลี่ยวนั้นเอาเสียเลย

และทั้งปวงนั้น,   มันก่อเกิดและตกตะกอนอย่างแน่นหนาในตัวผม,  มันก่อเกิดจากปัจจัยของการเป็นคนเก็บตัวและการมีโลกส่วนตัวอันลึกเร้นของตนเองเป็นที่ตั้ง ...

.....

ทุกครั้งที่ความเปลี่ยวเหงาและความแปลกเปลี่ยวเกี่ยวรัดกันมาทักทายผมอย่างไม่ปราณีปราศรัย   สิ่งเดียวที่ผมพอจะเยียวยา หรือผ่อนคลายตนเองจากห้วงบรรยากาศนั้นได้บ้างก็ด้วยการเขียนกลอน หรือเขียนบันทึกอะไรสักอย่าง ... 

 

รวมถึงการปล่อยเลยให้หัวใจได้ท่องเล่นอยู่ในโลกแห่งจินตนากรอย่างเสรี

และนี่คือผลพวงที่เกิดขึ้นจากการเยียวยาตนเองจากความเปลี่ยวเศร้าและแปลกเปลี่ยวที่เพิ่งเกิดขึ้นกับตัวเองเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ....

 

......

 

(๑)

 

บางครั้ง

ฉํนก็อดตั้งคำถามกับตนเองไม่ได้ว่า -

ความรัก

ถือกำเนิดขึ้นจากสิ่งใด ?

และอะไร

คือรากฐานอันแข็งแรงของความรัก ?

 

 

(๒)

 

ฉันไม่รู้หรอกว่า

หาดทราย

และคลื่นทะเล

รักและผูกพันกันหรือไม่ ?

กระนั้นก็มั่นใจว่า

ทั้งหาดทรายและคลื่นทะเล

ต่างดูแลกันและกันด้วยดีเสมอมา

 

 

(๓)

 

การบอกรัก

เป็นกลไกสำคัญในการดูแลความรัก

แต่การบอกรัก

ก็ไม่ใช่ทั้งหมด

ของการดูแลความรัก

 

 

(๔)

 

โปรดอย่ารักใครสักคน

เพียงเพราะความสงสาร

เพราะนั่นคือ

การลงทัณฑ์ให้ใครสักคน

ตายทั้งเป็น !

 

(๕)

 

ความรัก

เป็นเรื่องแปลกประหลาด

บ่อยครั้ง

เริ่มต้นจากการ  "ไม่รัก"

แต่ที่สุดแล้ว

กลับเทใจ  "รัก"  อย่างหมดใจ

 

 

(๖)

 

โปรดอย่ารักใครสักคน

มากมายเกินกว่าการรักตนเอง ....

 

 

 

 

 

๒๕  สิงหาคม

o๔ :  ๔๕  น.

ขนส่งมหาสารคาม....