ว้าว!....ชื่อบันทึก  เหมือนชื่อภาพยนตร์เลย  

แต่ไม่ใช่ค่ะ......  เหมือนเฉยๆค่ะ  

เป็นเรื่องจริง  หรือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงๆ

ที่เกิดขึ้นเมื่อสองสามวันที่ผ่านมา  กับคนคู่หนึ่ง  

ที่มีความประทับใจในการต้อนรับ 

ในการให้เกียรติกับพวกเขามากเลย  

ดอกไม้ช่อนี้  ถึงมันจะเหี่ยวจะเฉาอย่างไร 

ขณะนี้มันร่วงหล่นตามทางที่มันไป....

แต่ดอกไม้ดอกนี้  ไม่เคยเหี่ยว  ไม่เคยเฉา  ไม่เคยร่วง  ไม่เคยหล่น.....ไปจากใจของใคร...คู่หนึ่งนั้นเลย....

 

ตอนที่  ครูอ้อยอาศัยรถบัสเล็กๆของมหาวิทยาลัยราชภัฎเชียงใหม่  ออกมาจากโรงแรมที่พักนั้น 

ครูอ้อยได้รับความเอื้อเฟื้อ และความมีน้ำใจจากพนักงานขับรถ  มาส่งถึงสถานีรถไฟเลย 

ครูอ้อยและพ่อบ้าน.....ไม่ต้องหิ้วกระเป๋า...ตุหรัดตุเหร่  

ตอนที่ก้าวลงจากรถ  ช่อดอกกล้วยไม้ สีม่วง แกมขาว ที่ครูอ้อยหอบมาด้วยนั้น  ร่วงหล่นตกพื้น 1 ช่อ   ครูอ้อยจะก้มลงเก็บก็ย่อมได้ 

แต่....ครูอ้อยคิดว่า  ....ถึงแม้ว่า  ดอกไม้เหล่านี้จะร่วงหล่น  เหี่ยวเฉาไปตามกาลเวลาของมัน  ครูอ้อยไม่เสียดายเลย..... 

เพราะดอกไม้เหล่านี้ได้เข้าไปบานในหัวใจของครูอ้อยและพ่อบ้านแล้ว  

ขณะนี้ 2 ทุ่มแล้ว   เมื่อมีคลื่น..... พอที่จะเขียน  มีแสงไฟ....พอที่จะมองเห็น 

ครูอ้อยยังไม่ง่วงด้วย  ยังมีแรง  มีความรู้สึก  คึด  เขียน.....บรรยายความในใจออกมาให้ได้ล่วงรู้.....