ยาขนานเอกคือได้เห็นหน้าลูก
ทุกคนเกิดมาต้องมีหน้าที่หลายอย่าง แต่หน้าที่ของลูกคือการดูแลแม่และพ่อความหวังของพ่อและแม่ทุกคนก็คงต้องการที่ในบั้นปลายชีวิตยามเจ็บไข้ได้ป่วยมีลูกดูแลผมว่านะไม่มียาไหนไม่ว่าจะเป็นยานอกหรือยาไทยดีเท่ากับการที่ลูกได้ดูแลเมื่อเจ็บป่วยจากประสบการณ์ตรงที่ผมได้รับมา แม่ผมป่วยเป็นโรคไตเรื้อรังต้องฟอกเลือดอาทิตย์ละสองครั้ง ครั้งละพันห้าตกเดือนละหมื่นสองพอดีผมเป็นพนักงานมหาวิทยาลัยไม่มีสวัสดิการเหมือนข้าราชการเขาก็ต้องจ่ายเอง ตอนนี้ก็ย่างเข้าปีที่สี่แล้ว  ผมเป็นลูกคนเล็กในพี่น้องทั้งหมด 4 คน พี่สามคนมีครอบครัวหมด คงเหลือผมน้องเล็กสุดที่ยังไม่แต่งงาน (ไม่ได้ประกาศหาคู่นะครับ) ภาระคงตกอยู่ที่ผมที่ต้องดูแลแม่ แต่ผมขอตัดคำว่าภาระออกนะครับ เพราะผมคิดว่ามันคือหน้าที่เพราะคำว่าภาระเหมือนจะฝืนความรู้สึกที่จะกระทำ การฟอกเลือดและการทานยาก็เป็นวิธีการแพทย์ที่ใช้ในการรักษา แต่จากข้อมูลในผู้ป่วยโรคไตเรื้อรังค่อนข้างเครียด ซึมเศร้า และคิดจะฆ่าตัวตาย แม่ผมก็คิดจะฆ่าตัวตายเหมือนกัน   คนเราทุกคนก็คงรักแม่ทุกคนผมเชื่อนะ แต่การแสดงออกมากกว่าที่เราจะกล้าไหมที่เราจะแสดงว่าเรารักแม่ การแสดงออกก็คงมีได้หลายอย่าง ตอนเด็กเท่าที่จำได้ผมไม่เคยกอดแม่ ไม่เคยพูดว่ารักแม่ ไปโรงเรียนไม่เคยไหว้แม่ วันแม่ไม่เคยกราบแม่หรือซื้อดอกมะลิหรือของขวัญต่างๆให้แม่ แต่ผมก็รู้นะว่าผมรักแม่แต่ผมไม่กล้าแสดงออก มันอาจจะขึ้นกับวัฒนธรรมหรือประเพณีในสังคมที่เราอยู่หรือเปล่า  แต่ในขณะนี้ผมอายุเกิน 30 แล้ว กลับมากอดแม่ทุกวันถ้าผมกลับบ้าน พูดแต่สิ่งที่ดีๆๆ ให้กำลังใจแม่ให้อดทน อยากให้แม่อยู่กับลูกไปนานๆ  ผมทำงานอยู่เชียงใหม่กลับบ้านลำพูนทุกวันพุธ ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ ผมจะกลับตลอดถ้าไม่ติดธุระอะไรนะครับ ที่ผมต้องกลับบ้านวันพุธเพราะวันพฤหัสแม่ต้องไปฟอกเลือด ศุกร์ เสาร์อาทิตย์ เป็นวันหยุดและวันจันทร์ไปฟอกเลือดอีก ผมจะให้กำลังใจแม่ก่อนไปฟอกเลือดทุกครั้งให้แกอดทนต่อสู้ ถึงผมรู้ว่าโรคนี้ไม่มีทางรักษาให้หายแต่อยู่ได้ด้วยการฟอกเลือด  ทุกครั้งที่ผมกลับบ้านทันทีที่ผมเห็นหน้าแม่รู้สึกเศร้าหน้าแม่ค่อนข้างซีดแทบไม่มีเลือด สักพักผมพูดคุยทักทายสารทุกข์สุกดิบ แม่ทานข้าวเช้า กลางวัน เย็น กับอะไร มีใครเยี่ยมบ้าง (ผมลืมบอกว่าแม่ผมเขาเดินไม่ได้ แต่ไม่เป็นอัมพฤกษ์นะครับ แกไม่มีแรง)  ผมจะถามคำถามนี้ตลอดทุกครั้งที่กลับบ้าน  สักพักใบหน้าแม่ผมก็เริ่มมีสีเลือดแดง ดูมีชีวิตชีวา ขนาดยังไม่ทานยาอะไรเลยนะ ยาขนานเอกคือได้เห็นหน้าลูก  นอกจากนี้ผมจะซื้ออะไรติดไม้ติดมือไปฝากแม่ทุกครั้งของที่แกชอบก็จะซื้อไปหลายๆ อย่างถ้าแกไม่ทานอันนี้ก็ควักอีกถุงมาให้แกทาน ทานอย่างละนิดก็ยังดี ส่วนใหญ่คนเป็นโรคไตจะทานอาหารได้น้อย ได้ทานนิดทานหน่อยก็จะดีลูกก็คงต้องรู้ว่าแม่ชอบอะไร เกลียดอะไร เพราะแม่เองเขาก็รู้ว่าเราชอบอะไรไม่ชอบอะไร หรือก็จะเอาตังค์ให้แม่ไว้เวลาผมไม่อยู่ให้แกซื้อของที่อยากทาน  ที่ผมเล่ามาทั้งหมดไม่ใช่อยากจะอวดตัวเอง แต่อยากจะเอาประสบการณ์ที่ผมประสบมาเล่าให้เพื่อนๆฟังว่า วันนี้คุณได้ดูแลพ่อและแม่ของคุณหรือยัง คนที่เลี้ยงเรามาจนประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน ถ้าไม่มีท่านเราคงไม่มีวันนี้  อย่าคิดว่าเป็นภาระหรือหน้าที่แต่เป็นสิ่งที่ต้องทำมากกว่า ผมเชื่อว่าลูกทุกคนทำได้ถ้าคิดที่จะทำ