การ “กอด” เป็นเสมือนภาพสะท้อนแห่ง “วัฒนธรรมการบอกรัก” ของบล็อกเกอร์

ผมเข้ามาเป็นสมาชิก G2K  ยังไม่ถึงปี –

กระนั้น,   ผมเอง  (ก็สู้ทำตัวเสียมารยาท)  เพียรพยายามเฝ้าสังเกตพฤติกรรม “บอกรัก”  ของชาวบล็อกเกอร์อยู่ตลอดเวลา  โดยเฉพาะเมื่อครามีอันจำต้องโคจรมาพบเจอกันในแบบชนิด “ตัวเป็น ๆ”  นั้นจะเป็นเช่นใดกันบ้าง ?    

สิ่งที่เห็นชัดที่สุดก็คือ  “การกอด”  ... หรือ  “สวมกอด”  นั่นเอง

อย่างไรก็ตาม   เมื่อพิจารณาถึงบรรยากาศของการสื่อสารถึงกันและกันในแต่ละวันและในแต่ละบันทึก   เราจะสัมผัสได้ชัดแจ้งว่า   ทุกห้วงคำจะเต็มไปด้วยมิตรภาพอันดีงามเสมอ   เสมือนว่าทุกคนบอกรักกันผ่านถ้อยคำหรือตัวหนังสืออย่างไม่รู้จบ  ขณะเดียวกันก็ดูประหนึ่งว่าชาวบล็อกจะไม่รู้สึกเบื่อหน่ายที่จะส่งถ่ายความปรารถนาดีไปให้กันและกันอย่างต่อเนื่อง     

การพบกันในแต่ละครั้งของชาวบล็อกเกอร์   ไม่ว่าจะเป็นการพบเจอกันครั้งแรกหรือไม่ก็ตามเถอะ -  ผมก็มักจะเห็นภาพอันชินตาของการปรี่เข้าทักทายปราศรัยกันอย่างสนิทชิดเชื้อ  บ้างทักล้อกันว่า “ตัวจริงน่ารักและดูเด็กกว่าในรูป”  บ้างก็หยอดคำหวานแสนหวานว่า “ผอมกว่าในรูป”  หรือไม่ก็แซวหยิกข่วนกันอย่างถึงลูกถึงคน  และที่สำคัญก็คือการโผเข้ากอดอย่างไม่เคอะเขิน  ประหนึ่งต้องการที่จะบอกว่า “รัก ... และคิดถึงเหลือเกิน”  

  

ครับ,  พฤติกรรมหลายหลากเหล่านั้นเกิดขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ  อุ่นงามและสนิทแน่นอย่างน่าฉงน   แต่สำหรับผมแล้วกลับยังรู้สึกเขินอายต่อพฤติกรรมเหล่านี้อยู่อย่างไม่น่าให้อภัย   ด้วยเหตุของความขี้อายนี่กระมังเมื่อครั้งที่ผมไปร่วมงานเฮฮาศาสตร์ครั้งแรกที่บ้านพ่อครูบา   ผมจึงโดนบล็อกเกอร์อาวุโสหลายท่านวางแผน “แกล้งกอด”  ผมเอาดื้อ ๆ  ... กอดในแบบไม่ให้ตั้งตัวและโถมคิวเข้ามากอดอย่างเป็นอัตโนมัติ

      <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และนั่นคือการถูกแกล้งกอดที่ผมจำได้แม่นยำ , …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">มาเชียงใหม่คราวนี้ก็แอบคิดเอาเองอยู่อย่างเงียบ ๆ  จะโอนใครกอดหรือเปล่านะ ?  เถอะถ้าจะต้องเจออีกครั้ง  คราวนี้ขอให้ท่านทั้งหลายกอดอย่างจริงจังด้วยเถอะ … โปรดอย่ากรุณา “แกล้งกอด”  อีกเลย …  (ผมพยายามชวนคิดเพื่อให้ตัวเองดูเป็นคนอารมณ์ดี)</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p></p><p>แต่แล้วเมื่อนกเหล็กที่คันไม่ใหญ่นักร่อนถลาลงสู่ลานซีเมนต์อันกว้างใหญ่   และเมื่อบรรดาบล็อกเกอร์ทั้งหลายเจอะเจอกันอีกครั้งทั้งผู้มาเยือนและเจ้าภาพผมก็ยังเห็นภาพแห่งความประทับใจที่หลาย ๆ ท่านโผเข้ากอดกันอย่างสนิทแน่น …และการกอดแต่ละครั้งก็ดูเหมือนจะถูกบันทึกภาพกันไว้เป็นหลักฐานแทบทุกครั้ง    </p><p></p><p>ภาพแห่งการบอกรักด้วยการ “กอด”  เช่นนั้น   โดยส่วนตัวผมถือได้ว่าเป็นภาพสะท้อนแห่ง “วัฒนธรรมการบอกรัก”  ของชาวบล็อกเกอร์ที่ดูจะมีเสน่ห์  น่ารัก  และอบอุ่นเป็นที่สุด   และนี่กระมังคือภาพที่เป็นเสมือนเครื่องการันตีถึงมิตรภาพของคนที่  “ไม่ใช่ญาติ  แต่เป็นเสมือนญาติ”  (ที่ขาดไม่ได้)      </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">สำหรับผมแล้ว,  ครั้งนี้ไม่มีโดนแกล้งอีกแล้ว  กระนั้นยังไม่วายมีแซวตรงสนามบินว่า  “กอดดีมั๊ย..”  -</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>   Dscf0527 </p><p> </p><p>(ภาพนี้ยืมต่อ ๆ กันมานะครับ, แต่ยังไม่มีโอกาสได้เช็คเลยว่ามีที่มาจากบล็อกเกอร์ท่านใด,  แต่ต้องขอบพระคุณมา ณ โอกาสนี้)   </p><p></p><p>แต่ท้ายที่สุด ผมก็โดนกอดจนได้  !  และคนที่เข้ามากอดผมนั้นก็คือ ……..?  ซึ่งคราวนี้ผมไม่เขิน  ตั้งสติอย่างแน่วแน่  …. ขณะที่กล้องหลายตัวก็ทำหน้าที่ลั่นชัตเตอร์กันอย่างถี่ครั้ง  และปิดท้ายด้วยเสียงสรวงเสเฮฮากันยกใหญ่  ที่สำคัญคือการบอกกล่าวว่า “คนโน้นฝากกอด,  คนนี้ฝากกอด…”   ผมก็ได้แต่ยิ้ม .. ยิ้มและยิ้ม  ก่อนตัดสินใจถามกลับไปตามประสาคนบ้านทุ่งว่า  “คราวนี้กอดจริง  ไม่ใช่แกล้งกอดใช่ไหมครับ ?”    </p><p></p><p>ครับ, … คำตอบ คือ การกอดจริง  … คือ วัฒนธรรมการกอดที่บล็อกเกอร์ตัวเล็กแต่น้ำหนักเยอะอย่างผมซึมซับถึงความอบอุ่นและยิ่งใหญ่แห่งมิตรภาพเป็นที่สุด    </p><p></p><p>ไม่มีอะไรมากสำหรับบันทึกนี้,  เป็นแต่เพียงการรายงาน (ที่ไม่สด)  เพื่อฉายให้เห็นอานุภาพแห่งมิตรภาพของชาวบล็อกผู้ไม่ใช่ญาติ  แต่เป็นเสมือนญาติที่ขาดไม่ได้    </p><p></p><p>และนี่คือ   ภาพสะท้อนถึงวิถีวัฒนธรรมแห่งการบอกรักของชาวบล็อกเกอร์ที่ควรค่าต่อการกล่าวขานถึง  เพราะนี่คือสิ่งที่การันตีได้ว่า  G2K  ไม่ได้ให้เฉพาะพลังทางปัญญา   หากแต่ให้มิตรภาพที่เกินค่าต่อการชี้วัด    </p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมถือโอกาสส่งข่าวถึงบรรดาผู้ฝากกอดทั้งหลาย  … ให้สบายใจว่า  ผู้รับฝากนั้นได้ทำหน้าที่เป็นที่เรียบร้อย  ไม่ขาดตกบกพร่องแม้แต่น้อยนิด …และบัดนี้ผมเองก็ลดน้ำหนักรอบเอวลงได้บ้างแล้ว  -  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ไว้โอกาสหน้าได้เจอ “ตัวเป็น ๆ”  กันอีกครั้ง  ช่วยกรุณากอดผมด้วยตัวเอง   โปรดอย่าฝาก “กอด”  แต่จง “กอด”  ด้วยตนเอง …  (นะครับ)  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>