จำได้ไหมในวันที่แดดดับ          ดินก็อับลมก็อุ้มเมฆคลุมหัว

ฟ้าคำรนฝนคำรามจุดความกลัว              เย็นยะเยือกทั้งตัวทั้งหัวใจ

          ช่วงความมืดยืดยาวต่างหนาวสั่น       ยังฝืนยิ้มให้กันแม้หวั่นไหว

บนสายตาล้วนข้าวตอกล้วนดอกไม้          โรยลงเชื่อมสายในแห่งไมตรี

          ลมพายุยังพัดฝนซัดสาด                ถ้าต่างคนต่างขลาดมิอาจหนี

ยิ่งสะท้านยิ่งทดท้อยิ่งรอรี                        ยิ่งมืดทึบทุกทุกที่ทุกทิศทาง

 

                                                          (คมทวน   คันธนู)

    กลอนบทนี้หนูชอบมากๆเลยเจ้าค่ะ....เลยอยากจะให้ทุกท่านๆได้อ่านกัน เป็นของคุณคมทวน คันธนู  ได้รับรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซี่ยน ประเภทกวีนิพนธ์  ประจำปี 2526 

        ให้ข้อคิด และให้กำลังใจได้มากทีเดียวเจ้าค่ะ...เป็นกำลังใจให้ทุกๆๆคนเจ้าค่ะ -----------> น้องจิ ^_^

          ท่านเคยอ่านหนังสืออะไรแล้วประทับใจไหมเจ้าค่ะ ...เล่าให้หนูฟังบ้างนะเจ้าค่ะ  ^___^