อันตัวเรานี้ช่างโง่เซอะเหลือประมาณ แม้แต่มดตัวจ้อยเราก็ไม่รู้จักมันอย่างลึกซึ้ง ทุกเรื่องละครับถ้ารู้จริงเราก็จะได้ความรู้ แล้วนำเอาความรู้นั้นมาใช้ได้

 

เช้าๆเดินอ้อยอิ่งรอแดดอุ่นยามรุ่งอรุโณทัย เดินไปเจอมดดำออกจากรังมาเที่ยวปากรูกลุ่มใหญ่ เมื่อก่อนนี้ก็เจอกันบ้างแต่ไม่ใส่ใจอะไร เห็นแล้วก็เฉยๆผ่านเลยไปแบบไม่ดูตาม้าตาเรือ แต่วันนี้สะกิดใจเห็นแล้วถามตัวเอง ถามแล้วคิดต่อ  

  • มดเป็นเพื่อนร่วมโลกกับเรานี่น่า
  • เกิดอะไรขึ้นกับมดรังนี้
  • ทำไมตัวมดมีหลายขนาด
  • มดมีความรู้ที่จะอยู่ในโลกนี้อย่างไร
  • ใครมาสอนมดจัดระบบKM.
  • มดเกี่ยวข้องกับระบบสังคมนิเวศน์พื้นถิ่นนี้อย่างไร
  • มดร้องไห้ ร้องเพลง หัวเราะได้ไหม

   

  

 ถ้าขืนตั้งคำถามตามอำเภอใจ คิดว่าน่าจะมีคำถามผุดพรายขึ้นมากี่พันกี่หมื่นหัวข้อก็ได้ เพราะการตั้งคำถาม ง่ายกว่าการหาคำตอบมากนัก นอกจากจะถามเก่งแล้ว ควรมีวิธีหาคำตอบเก่งด้วยถึงจะสมดุลกัน ไม่อย่างนั้นก็จะเป็นการมักง่ายกับความรู้ที่อยู่รอบๆตัว  

เรื่องนี้ทำให้เกิดผลกับความนึกคิดของตนเอง ผมรู้สึกว่าถ้าสนใจเรื่องใดผมก็รู้สึกตัวว่า อันตัวเรานี้ช่างโง่เซอะเหลือประมาณ แม้แต่มดตัวจ้อยเราก็ไม่รู้จักมันอย่างลึกซึ้ง ทุกเรื่องละครับถ้ารู้จริง เราก็จะได้ความรู้แล้วนำเอาความรู้นั้นมาใช้ได้ ผมก็ลองถามตัวเองว่า..ผมสามารถเอาความรู้อะไรจากมดที่เห็นเช้านี้มาใช้ได้สัก1ข้อไหม คำตอบก็คือ..

สัตว์ อะไรเอ่ย หัวสมองโตกว่าตัว? อิอิ..