มีคำถามที่ค้างใจมาระยะหนึ่ง หลังจากที่ฟังหลายๆคนพูดว่า คนเก่งมักจะเห็นแก่ตัว
ที่ค้างใจ ไม่ใช่ว่าคนเก่งเห็นแก่ตัวจริงหรือ แต่เป็นค้างใจว่า เก่งจริงหรือคนที่เห็นแก่ตัวนั้น
เพราะว่าคนเก่งที่เจอว่า เก่งจริงๆ เก่งแบบแม่นความรู้ เก่งแบบเก่งคน เก่งงาน มักจะไม่หวงความรู้ และไม่หวงเวลาที่จะช่วยคนอื่น อย่างเช่นท่านที่เก่งๆ ทางวิจัย เวลาที่ไปฟังท่านสอบวิทยานิพนธ์นักศึกษา หรือเวลาที่ไปขอความช่วยเหลือจากท่าน มักจะพบว่าท่านเหล่านั้นกระตือรือร้นที่จะแบ่งปันความรู้ ประสบการณ์ และให้ข้อเสนอแนะที่ดี ทำให้เกิดการต่อยอดทางความคิดไปได้อีกมาก แถมท่านเหล่านี้ยังสนุกกับการพูดคุยฟังความคิดนักศึกษาและถ่อมตัวอีกด้วย
เลยสรุปเองดื้อๆ ว่า คนเก่งทางการศึกษาจริงๆ มักไม่เห็นแก่ตัว ส่วนคนที่เห็นแก่ตัวหวงวิชาน่าจะยังไม่เก่งไม่แน่จริง
ไม่ทราบว่าท่านอื่นๆ คิดกันอย่างไร
ขออนุญาตแสดงความคิดเห็นค่ะ เพราะประสบมาเหมือนกันค่ะ
มีความคิดเห็นตรงกันเลยค่ะที่พบว่า คนเก่งนั้น เก่งหลายระดับ เก่งหลายประเภท หากเก่งจริง เก่งมาก มักจะชอบให้ ชอบบอก เพราะมีความมั่นใจที่จะให้ หรือจะบอก
แต่คนเห็นแก่ตัว มักจะเก่งไม่จริง ไม่เก่งมาก จึงไม่มีความมั่นใจ จึงเห็นแก่ตัว ไม่กล้าบอกค่ะ
ตอนเด็กๆ พบคนแบบนี้เยอะ
ตอนนี้เข้าเรียนระดับปริญญาเอก ก็พบแบบนี้เยอะกว่าค่ะ
ถ้ายังพบคนแบบนี้อยู่ต้องทำใจค่ะ แก้ไขไม่ได้ค่ะ
ตัวเราอย่าเป็นก็แล้วกันนะคะ ขอบคุณค่ะ
เป็นประเด็นที่น่าคิดนะครับ เพียงแค่กลับคำในประโยคนั้น ก็คิดต่อได้เยอะ ๆ เลยทีเดียว ผมมองอย่างนี้ครับว่า...เก่ง/ไม่เก่ง และ ไม่เห็นแก่ตัว/เห็นแก่ตัว อาจจะไม่เกี่ยวกันนักในเชิงว่าเป็นอิทธิพลกัน หากแต่พิจารณาเป็นเรื่อง ๆ ไป น่าจะได้
คือ...เก่งในบางเรื่อง, เห็นแก่ตัวในบางเรื่อง โดยแต่ละเรื่องก็จะแตกต่างกันในแต่ละคน ครับ
เก่งจริงไม่เห็นแก่ตัว...
ก็เหมือน Gotoknow ครับ ที่นี่มีคนเก่งจริง และเป็นคนเก่งที่เอื้อเฟื้อซึ่งกันและกัน
ในโลกนี้เรายังมีสิ่งไม่รู้อีกเยอะ
เป็นกบในกะลา เรายังพบว่านอกจากรูจากก้นกะลาที่เราเห็นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันเป็นพระอาทิตย์ดวงโต ยิ่งใหญ่คับกะลา
วันหนึ่งกระโดดออกนอกกะลาด้วยใจเข้มแข็ง ก็พบว่าในโลกของความเป็นจริง เรามีพระอาทิตย์อีกดวงที่ยิ่งใหญ่จริงๆ
แต่...เอ..นอกจากดวงอาทิตย์ที่เราเห็น น่าจะมีอีกใหมครับ...???
กบนอกโลก
อ่านแล้วคิดตามที่คุณชายขอบเขียน แล้วลองมองย้อนจากมุมของความเห็นแก่ตัว มองว่าความเห็นแก่ตัวน่าจะเป็นหตุปัจจัยของความเก่ง คนเห็นแก่ตัวทำให้ไม่มีโอกาสที่จะตรวจสอบความคิดของตัวเองก็เลยไม่ต่อยอดแตกฉาน...คิดอย่างนี้ค่ะ ว่า เอ..อาจมีอิทธิพลทางประสบการณ์...หรือเปล่า
ที่อาจารย์สิริพร เขียนว่า
"ตอนนี้เข้าเรียนระดับปริญญาเอก ก็พบแบบนี้เยอะกว่าค่ะ" ถอนใจเลยค่ะ ....สงสัยมีทุกสถาบัน
ตอนนี้กำลังฝึกหัดเริ่มที่ตัวเองตามที่อาจารย์บอกว่า "ตัวเราอย่าเป็นก็แล้วกันนะคะ " อยู่เหมือนกันค่ะ...อยากเป็นคนเก่งมั่งค่ะ
กบนอกโลก...ถ้าเป็นบอร์ดอื่นที่มักเขียนเล่นๆ จะบอกคุณจตุพรว่า "โหย..คิดได้ไง..."
กบนอกโลก...น่าสนใจค่ะ..จะมองโลกและดวงอาทิตย์เป็นอย่างไร...
ขอบคุณค่ะอาจารย์ปภังกร..
เรื่องความรู้ ยิ่งให้ยิ่งได้รับค่ะ...
เป็นการเรียนรู้ที่มีค่าอีกหนึ่งค่ะ คุณสุชานาถ ขอบคุณค่ะที่เล่าแบ่งปันประสบการณ์ ดีใจที่ happy ending ค่ะ เรื่องการอ่านและคอมเม้นท์บทความของใครนี่ เซนซิทีฟพอควรนะคะ ดิฉันคิดอย่างนั้น คนที่กล้าให้ความเห็น ชี้ประเด็นนั้น ดิฉันจะให้เครดิตมากค่ะ ยิ่งถ้าเป็น บก. วารสารวิชาชีพแล้ว จำเป็นมาก ที่จะต้องเก่งจริง กล้าแสดงความเห็น เพราะเรื่องที่ตีพิมพ์ก็จะแสดงความแข็งแกร่งของวิชาชีพไปด้วย
คุณสุชานาถเก่งจริงค่ะ...เหมือนๆกับหลายๆท่านใน gotoknow ที่เก่งมากๆ ค่ะ
เก่ง กับ เห็นแก่ตัว น่าจะเป็นคนละเรื่องกัน
เราสามารถทำ crosstab 2 x 2 คือ
เก่ง และ เห็นแก่ตัว
เก่ง และ ไม่เห็นแก่ตัว
ไม่เก่ง และ เห็นแก่ตัว
ไม่เก่ง และ ไม่เห็นแก่ตัว
ถ้าเราพบแบบไหนบ่อย เราก็คงสรุปตามรูปแบบที่เราพบ ซึ่งก็จะถูกเพียงเฉพาะในกรณีนั้น และกรณีคู่ตรงข้าม
แต่ถ้าไม่สรุป อาจทำให้เราแยกออกในที่สุดว่า คนเห็นแก่ตัวก็คือคนเห็นแก่ตัว และคนไม่เห็นแก่ตัว ก็คือคนไม่เห็นแก่ตัว
ไม่จริงหรอกครับ ผมเชื่อว่า คนเก่งคนดี ยังมีในสังคมแน่นอน ขึ้นอยู่กับว่าเราจะเจอหรือเปล่า เด๋วนี้ เค้ารณรงค์เรื่องคนเก่งคนดีนี้มากๆ ครับ
http://www.xn--12cfbl0e0ad9tmdvd.com/
คนเก่งคนดี เด๋วนี้หายากจริงๆ ครับ