ผมไม่มีความรู้ใด ๆ เกี่ยวกับ “ศิลปะ” หรือความงามของศิลปะ รู้แต่เพียงว่า “ชอบ” และ “ชอบ” เท่านั้นเป็นสำคัญ

เคยได้ตั้งข้อสังเกตตนเองบ้างหรือเปล่าครับ -  ทุกครั้งคราที่ท่าน “เข้าวัด”   ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลหรือกิจอันใดก็แล้วแต่  ท่านมักจะใช้เวลาพักวางชีวิตในวัดอย่างไรบ้าง  ?   ท่านชื่นชม หรือแม้แต่ชื่นชอบที่จะเที่ยวชมอะไรต่อมิอะไรในวัดบ้าง หรือไม่ ? ...

   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่สำหรับผม -  ผมชอบที่จะเดินเที่ยวชมหอระฆัง  ภาพวาดตามผนังศาลาวัดและพระอุโบสถ  รวมถึงพระไม้อันเก่าแก่ทั้งที่ถูกจัดเก็บดูแลอย่างดี  หรือแม้แต่การถูกปล่อยเลยอย่างไม่เห็นคุณค่า</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>ครั้งนี้ก็เช่นกัน… (13  เมษายน)  ช่วงเวลาสั้น ๆ ที่ผมไปถึงบ้านเกิดของเพื่อนคู่ชีวิต  ผมไม่ลังเลที่จะขออนุญาตไปสรงน้ำเถ้ากระดูกของพ่อตาและบรรดาญาติมิตรของท่านที่จัดเก็บไว้ในบริเวณวัดประจำหมู่บ้าน  </p><p>   </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ทุกครั้งที่ผมมาเยือนบ้านหนองทับม้าในเทศกาลสงกรานต์เช่นนี้   ผมมักชื่นชมกับการ “แห่ดอกไม้” ของชุมชนนี้เป็นอย่างยิ่ง  โดยบ่ายคล้อยพระภิกษุสงฆ์จาก “วัดป่าเดื่อน้อย”  จะร่วมเดินในขบวนแห่ดอกไม้ร่วมกับชาวบ้านสัญจรผ่านคุ้มบ้านต่าง ๆ  มีการตีฆ้องร้องป่าวเป็นระยะ ๆ  พร้อมกับการเล่นสาดน้ำกันอย่างสนุกสนาน  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">บางครั้ง, หรือแม้แต่บ่อยครั้งพระสงฆ์ก็จะถูกญาติโยมนิมนต์ให้หยุดเพื่อรับการสรงน้ำ  และบางทีพระสงฆ์ก็จะเข้าไปสรงน้ำให้พรกับชาวบ้านถึงครัวเรือนเลยก็มี …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ภาพชีวิตอันเป็นวัฒนธรรมเช่นนี้ผมยังพบเห็นอย่างไม่เปลี่ยนแปลงในชุมชนบ้านหนองทับม้า…</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่ปีนี้ถือเป็นปีแรกที่ผมมีวันหยุดในช่วงดังกล่าว  และเป็นครั้งแรกที่ผมมีโอกาสเข้าไปสรงน้ำพระพุทธรูปในวัดป่าเดื่อน้อย</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมแปลกใจไม่น้อยที่เห็นพระสงฆ์ยังคงมานั่งอยู่ใกล้ ๆ กับสถานที่ที่จัดไว้ให้ญาติโยมสรงน้ำพระพุทธรูป   ท่านเป็นกันเองและไม่เกี่ยงงอนใด ๆ กับการถูกญาติโยมคนแล้วคนเล่า  สรงน้ำ อย่างไม่รู้จบ   และชาวบ้านเองก็ไม่จำเป็นต้องลำบากไปนิมนต์ท่านถึงกุฏิเพื่อมารับการสรงน้ำเลยแม้แต่น้อย</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>    </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ภายในวัดดูจะไม่กว้างใหญ่นัก  แต่ก็ยังร่มรื่นเย็นสบาย   .. ศาลาการเปรียญดูเหมือนเพิ่งสร้างเสร็จเมื่อไม่นาน   และผมก็ถือโอกาสอันน้อยนิดแห่งเวลานั้นสัญจรเดินเที่ยวชมภาพวาดที่อยู่ในตัวศาลาอย่างเพลิดเพลิน  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมไม่มีความรู้ใด ๆ เกี่ยวกับ “ศิลปะ”  หรือความงามของศิลปะ   รู้แต่เพียงว่า “ชอบ”  และ “ชอบ” เท่านั้นเป็นสำคัญ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ในวัยเด็กผมชอบที่จะดูภาพพระเวสสันดรจากผ้าผะเหวด  หรือแม้แต่ภาพเขียนเรื่องราวของพระเวสสันดรที่ปรากฏอยู่ตามผนังศาลาและพระอุโบสถ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ภาพเหล่านั้นดูเหมือนไม่งดงามวิจิตราหรืออลังการนัก   ภาพผู้คนดูไม่สมจริง  สมส่วน  แต่เรื่องราวและเนื้อหาที่ปรากฏนั้นกลับให้ความรู้สึกอันจับจิตจับใจมากกว่าเป็นไหน ๆ  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ครั้งนี้ก็เช่นกัน -  ภาพเขียนที่ปรากฏในศาลาการเปรียญวัดป่าเดื่อน้อยดูจะไม่ฉูดฉาด  โทนสีไม่โดดเด่นสะดุดตา  แต่ผมก็ยังรู้สึกอย่างไม่เปลี่ยนแปลง คือ “ชอบ” และ “ชอบ”  ภาพและเรื่องราวเหล่านั้นเป็นไหน ๆ  ทั้งที่เป็นภาพมหาชาติ 13  กัณฑ์ของพระเวสสันดร  รวมถึงภาพบาปบุญ  นรกสวรรค์ที่เพียรบอกเล่าวิถีแห่งการดำเนินชีวิต ด้วยการ ละชั่ว ทำดีและมีจิตใจอันผ่องใส</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>  </p><p>การได้ดูชมภาพเขียนเหล่านี้   ผมรู้สึกโล่งสบายใจและมีความสุขเป็นที่สุด  คิดถึงเรื่องเล่าอันมากมายเกี่ยวกับนรกสวรรค์ที่บันทึกไว้ในหนังสือ “ไตรภูมิพระร่วง”  แห่งกรุงสุโขทัย    </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ถึงแม้ห้วงเวลาที่อยู่ในวัดจะดูแสนสั้นนัก   แต่ก็ยิ่งใหญ่และเพียงพอต่อการได้เสพความสุขในวันหยุดของชีวิตของผม</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>และความสุขที่ได้รับจากการ “เข้าวัด”  ในวันนั้น  ก็ช่วยให้ผมรู้สึกดีต่อการที่จะต้องขับรถกลับบ้านเกิดที่กาฬสินธุ์.  ที่ซึ่งมีคนที่เรารักและรักเรา  -  รอคอยอยู่อย่างใจจดใจจ่อ   </p><p>   </p>