ระยะนี้ครูอ้อยจะเขียนเรื่องเกี่ยวกับฝน ฝนเป็นสัญญลักษณ์ เกี่ยวกับความสุข เกี่ยวกับความทุกข์ที่กำลังจะหายไป เกี่ยวกับความร่มเย็น ความปรารถนา
สองวันแล้วที่ครูอ้อยไปเรียนและกลับดึก   ระยะนี้ครูอ้อยทำงานหนักมาก  ไม่ว่าที่โรงเรียน  เรียน  และภารกิจส่วนตัว 
ครูอ้อยพยายามใช้เวลาให้เกิดประโยชน์มากที่สุด   ทั้งๆที่เหนื่อยอ่อน  และล้าในจิตใจเป็นอย่างมาก  
แต่เพื่อ...ความสุขอย่างยั่งยืน  ครูอ้อยจึงต้องจำทนสภาวะเช่นนี้  
ครูอ้อยขับรถไปเรียนในตอนเย็น  ซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งที่ขายอยู่ที่หน้าโรงเรียน  นั่งกินในรถ  ดื่มน้ำในรถ  และเก็บหนังสือที่จะเรียน  ใส่กระเป๋า  คว้าเสื้อคลุม  เดินไปที่ตึกเรียน 
ครูอ้อยขึ้นลิฟท์อย่างใจลอย  เมื่อเข้าไปในลิฟท์แล้ว  จึงรู้สึกตัวว่า  ห้องที่จะไปเรียนนั้นอยู่ชั้น 2  เดินขึ้นบันไดก็ได้  ทำไมต้องขึ้นลิฟท์ให้เปลืองไฟ  แต่เมื่อขึ้นไปแล้ว  ครูอ้อยจึงกดหมายเลขที่มากที่สุดในอาคารนี้  
ครูอ้อยมองเห็นตัวเองในกระจก...เป็นผู้หญิง  สูง  ท้วม  หน้าตาหม่นหมอง  และเต็มไปด้วยความกังวล  น้ำตามันปริ่มออกมา  ใกล้จะล้นออกมาจากเบ้าตา  ประตูลิฟท์ก็เปิดออก   ครูอ้อยเดินออกมาจากลิฟท์  แหงนหน้าเล็กน้อย  เพื่อไม่ให้น้ำตามันออกมาให้เสียหน้า  
ครูอ้อยรู้สึก....หนาว...หนาวเหน็บ  และอยู่ที่นี่คนเดียว  เหมือนกับการเดินทางไปสู่ความสำเร็จที่ต้องเดินไปคนเดียว.....
ถึงแม้ว่า  ..ดูผิวเผินว่า..ครูอ้อยจะมีเพื่อนมากมาย  มีพันแสง  ที่ช่วยเหลือ  มีมิตรรักใน g2k ที่เป็นห่วงและให้กำลังใจ...ก็ตาม 
ครูอ้อยยืนอยู่บนชั้นที่สูงที่สุดของอาคาร..ตรงกับความเป็นจริงในชีวิตที่...หนาว..เมื่อต้องใช้ชีวิตในการเรียนและทำงานไปควบคู่กัน..ครูอ้อยแบ่งเวลา..ครูอ้อยมีความรับผิดชอบต่อหน้าที่..ยังไม่รู้จักทิ้งบ้าง....หลีกทางให้คนอื่นบ้าง..
เพื่อให้ครูอ้อยได้มีเวลาได้เรียน   ศึกษา  ค้นคว้า ดำเนินการตามขั้นตอนของการศึกษา.. 
ครูอ้อยกลับหลังหันเดินมาที่ลิฟท์อีกครั้ง  เอามือซ้ายที่อยู่เฉยๆในขณะที่มือขวาหิ้วกระเป๋า...มือซ้ายปาดน้ำตา  งานง่ายๆแค่นี้เธอคงทำได้นะ....
ครูอ้อยเห็นตัวเองในกระจกในลิฟท์อีกครั้ง...
และเห็น..ฝน..กำลังตกอยู่ที่กลางใจ...ที่แก้ไม่ได้กับปัญหานี้  ฝนที่เกี่ยวกับความสุขความทุกข์....ที่สะสมมานานหลายปี  ยังคงพอกพูนอยู่ในใจของครูอ้อย...
และ...เป็นฝนที่ตกในกลางใจของคนมากกว่าหนึ่งคน