GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

ฝนตกที่กลางใจของคนมากกว่าหนึ่งคน

ระยะนี้ครูอ้อยจะเขียนเรื่องเกี่ยวกับฝน ฝนเป็นสัญญลักษณ์ เกี่ยวกับความสุข เกี่ยวกับความทุกข์ที่กำลังจะหายไป เกี่ยวกับความร่มเย็น ความปรารถนา
สองวันแล้วที่ครูอ้อยไปเรียนและกลับดึก   ระยะนี้ครูอ้อยทำงานหนักมาก  ไม่ว่าที่โรงเรียน  เรียน  และภารกิจส่วนตัว 
ครูอ้อยพยายามใช้เวลาให้เกิดประโยชน์มากที่สุด   ทั้งๆที่เหนื่อยอ่อน  และล้าในจิตใจเป็นอย่างมาก  
แต่เพื่อ...ความสุขอย่างยั่งยืน  ครูอ้อยจึงต้องจำทนสภาวะเช่นนี้  
ครูอ้อยขับรถไปเรียนในตอนเย็น  ซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งที่ขายอยู่ที่หน้าโรงเรียน  นั่งกินในรถ  ดื่มน้ำในรถ  และเก็บหนังสือที่จะเรียน  ใส่กระเป๋า  คว้าเสื้อคลุม  เดินไปที่ตึกเรียน 
ครูอ้อยขึ้นลิฟท์อย่างใจลอย  เมื่อเข้าไปในลิฟท์แล้ว  จึงรู้สึกตัวว่า  ห้องที่จะไปเรียนนั้นอยู่ชั้น 2  เดินขึ้นบันไดก็ได้  ทำไมต้องขึ้นลิฟท์ให้เปลืองไฟ  แต่เมื่อขึ้นไปแล้ว  ครูอ้อยจึงกดหมายเลขที่มากที่สุดในอาคารนี้  
ครูอ้อยมองเห็นตัวเองในกระจก...เป็นผู้หญิง  สูง  ท้วม  หน้าตาหม่นหมอง  และเต็มไปด้วยความกังวล  น้ำตามันปริ่มออกมา  ใกล้จะล้นออกมาจากเบ้าตา  ประตูลิฟท์ก็เปิดออก   ครูอ้อยเดินออกมาจากลิฟท์  แหงนหน้าเล็กน้อย  เพื่อไม่ให้น้ำตามันออกมาให้เสียหน้า  
ครูอ้อยรู้สึก....หนาว...หนาวเหน็บ  และอยู่ที่นี่คนเดียว  เหมือนกับการเดินทางไปสู่ความสำเร็จที่ต้องเดินไปคนเดียว.....
ถึงแม้ว่า  ..ดูผิวเผินว่า..ครูอ้อยจะมีเพื่อนมากมาย  มีพันแสง  ที่ช่วยเหลือ  มีมิตรรักใน g2k ที่เป็นห่วงและให้กำลังใจ...ก็ตาม 
ครูอ้อยยืนอยู่บนชั้นที่สูงที่สุดของอาคาร..ตรงกับความเป็นจริงในชีวิตที่...หนาว..เมื่อต้องใช้ชีวิตในการเรียนและทำงานไปควบคู่กัน..ครูอ้อยแบ่งเวลา..ครูอ้อยมีความรับผิดชอบต่อหน้าที่..ยังไม่รู้จักทิ้งบ้าง....หลีกทางให้คนอื่นบ้าง..
เพื่อให้ครูอ้อยได้มีเวลาได้เรียน   ศึกษา  ค้นคว้า ดำเนินการตามขั้นตอนของการศึกษา.. 
ครูอ้อยกลับหลังหันเดินมาที่ลิฟท์อีกครั้ง  เอามือซ้ายที่อยู่เฉยๆในขณะที่มือขวาหิ้วกระเป๋า...มือซ้ายปาดน้ำตา  งานง่ายๆแค่นี้เธอคงทำได้นะ....
ครูอ้อยเห็นตัวเองในกระจกในลิฟท์อีกครั้ง...
และเห็น..ฝน..กำลังตกอยู่ที่กลางใจ...ที่แก้ไม่ได้กับปัญหานี้  ฝนที่เกี่ยวกับความสุขความทุกข์....ที่สะสมมานานหลายปี  ยังคงพอกพูนอยู่ในใจของครูอ้อย...
และ...เป็นฝนที่ตกในกลางใจของคนมากกว่าหนึ่งคน

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 81056
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 10
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (10)

  • ในวิถีอันยาวไกล
  • ผมมีกำลังใจมาแบ่งปัน...
  • ขอให้มีเช้าชื่นแห่งความรัก...เสมอไป  นะครับ
ฝนตก ทำให้เศร้า ทำให้หมอง งานเรียนครูอ้อย ทับถมบนงานปกติ นักเรียน ผู้ปกครอง งาน ส่วนตัว ฯลฯ เอาใจช่วย ครูอ้อยที่รัก บะฟักบะแต๋ง ฝากอวยพรหลาน เอี่ยว แต่ไม่ห่วงหลาน เธอได้รับการบ่มเพาะจากต้นแบบที่ดีงาม ให้เติบโต จนมีครอบครัว ที่งดงาม ห่วงครูอ้อยกว่า รอให้หายป่วย จะรออ่านบล็อก ไม่เร่งค่ะ แค่คิดถึง

สวัสดีค่ะคุณบอน

  • ครูอ้อยอ่านแล้ว...งดการแสดงความคิดเห็นค่ะ
  • ครูอ้อยขอย้ำว่า..สบายดีค่ะ

ขอบคุณค่ะ

ให้กำลังใจครูอ้อยเสมอ

journal...journal

หงุดหงิดที่สุดเลย หาjournal มาหนึ่งวันเต็ม ยังหาที่ถูกใจไม่ได้เลย

  • สวัสดีค่ะ  ครูพี่อ้อย ..

มาโอ๋ ๆ ๆ ค่ะ   และหอบกำลังใจมาให้มากมาย

หากครูพี่อ้อยหนาว .. ต้อมกอด ๆ ๆ

หากครูพี่อ้อยรู้สึกคล้ายอยู่คนเดียว .. ต้อมนั่งเป็นเพื่อนหน้าจอได้ 

หากครูพี่อ้อยน้ำตาไหล .. อ่ะ  ต้อมเอาชายเสื้อเช็ดน้ำตาให้

โอ๋ ๆ นะ  

หรือไม่ก็ .. ต้อมนั่งเป็นเพื่อนเงียบ ๆ ไม่พูดอะไรเลย   บีบมือครูพี่อ้อยเบา ๆ เหมือนให้กำลังใจนักมวยเลยเอ้า  แฮ่ะ ๆ ๆ 

สวัสดีค่ะน้องต้อม

ครูอ้อยกำลังนั่งรอรถไฟที่จะกลับบ้าน  หกโมงรภจึงจะมาค่ะ   เปิดมาเจอน้องต้อมเลยค่ะ  

ครูอ้อยได้รับ  การ์ดแต่งงาน  เอ๊ย.....ไม่ใช่  ของฝาก  ครูอ้อยได้ - เล่ม  สีฟ้า  สีม่วง  กับลายผ้าขาวม้าค่ะ

ครูอ้อยชอบ น้ำตาซึมเลยตอนที่ได้รับค่ะ

ทำไมดีกับมิตรรักแบบนี้น่ะ....ขอบใจที่จะเช็ดน้ำตาให้  ฮือฮือ....

  • สวัสดีรอบสุดท้ายของวันนี้ค่ะ ครูพี่อ้อย ..

แล้วชอบการ์ดแต่งงานของต้อมไหมคะ?   ^_^   แฮ่ะ ๆ ๆ  

ตั้งใจทำให้ค่ะ   ก็ครูพี่อ้อยน่ารักนี่คะ..เนอะ    เสียดายไม่ได้กอด  ฮือ ๆ ๆ