ฝนตกที่กลางใจของคนมากกว่าหนึ่งคน

  ติดต่อ

  ระยะนี้ครูอ้อยจะเขียนเรื่องเกี่ยวกับฝน ฝนเป็นสัญญลักษณ์ เกี่ยวกับความสุข เกี่ยวกับความทุกข์ที่กำลังจะหายไป เกี่ยวกับความร่มเย็น ความปรารถนา  
สองวันแล้วที่ครูอ้อยไปเรียนและกลับดึก   ระยะนี้ครูอ้อยทำงานหนักมาก  ไม่ว่าที่โรงเรียน  เรียน  และภารกิจส่วนตัว 
ครูอ้อยพยายามใช้เวลาให้เกิดประโยชน์มากที่สุด   ทั้งๆที่เหนื่อยอ่อน  และล้าในจิตใจเป็นอย่างมาก  
แต่เพื่อ...ความสุขอย่างยั่งยืน  ครูอ้อยจึงต้องจำทนสภาวะเช่นนี้  
ครูอ้อยขับรถไปเรียนในตอนเย็น  ซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งที่ขายอยู่ที่หน้าโรงเรียน  นั่งกินในรถ  ดื่มน้ำในรถ  และเก็บหนังสือที่จะเรียน  ใส่กระเป๋า  คว้าเสื้อคลุม  เดินไปที่ตึกเรียน 
ครูอ้อยขึ้นลิฟท์อย่างใจลอย  เมื่อเข้าไปในลิฟท์แล้ว  จึงรู้สึกตัวว่า  ห้องที่จะไปเรียนนั้นอยู่ชั้น 2  เดินขึ้นบันไดก็ได้  ทำไมต้องขึ้นลิฟท์ให้เปลืองไฟ  แต่เมื่อขึ้นไปแล้ว  ครูอ้อยจึงกดหมายเลขที่มากที่สุดในอาคารนี้  
ครูอ้อยมองเห็นตัวเองในกระจก...เป็นผู้หญิง  สูง  ท้วม  หน้าตาหม่นหมอง  และเต็มไปด้วยความกังวล  น้ำตามันปริ่มออกมา  ใกล้จะล้นออกมาจากเบ้าตา  ประตูลิฟท์ก็เปิดออก   ครูอ้อยเดินออกมาจากลิฟท์  แหงนหน้าเล็กน้อย  เพื่อไม่ให้น้ำตามันออกมาให้เสียหน้า  
ครูอ้อยรู้สึก....หนาว...หนาวเหน็บ  และอยู่ที่นี่คนเดียว  เหมือนกับการเดินทางไปสู่ความสำเร็จที่ต้องเดินไปคนเดียว.....
ถึงแม้ว่า  ..ดูผิวเผินว่า..ครูอ้อยจะมีเพื่อนมากมาย  มีพันแสง  ที่ช่วยเหลือ  มีมิตรรักใน g2k ที่เป็นห่วงและให้กำลังใจ...ก็ตาม 
ครูอ้อยยืนอยู่บนชั้นที่สูงที่สุดของอาคาร..ตรงกับความเป็นจริงในชีวิตที่...หนาว..เมื่อต้องใช้ชีวิตในการเรียนและทำงานไปควบคู่กัน..ครูอ้อยแบ่งเวลา..ครูอ้อยมีความรับผิดชอบต่อหน้าที่..ยังไม่รู้จักทิ้งบ้าง....หลีกทางให้คนอื่นบ้าง..
เพื่อให้ครูอ้อยได้มีเวลาได้เรียน   ศึกษา  ค้นคว้า ดำเนินการตามขั้นตอนของการศึกษา.. 
ครูอ้อยกลับหลังหันเดินมาที่ลิฟท์อีกครั้ง  เอามือซ้ายที่อยู่เฉยๆในขณะที่มือขวาหิ้วกระเป๋า...มือซ้ายปาดน้ำตา  งานง่ายๆแค่นี้เธอคงทำได้นะ....
ครูอ้อยเห็นตัวเองในกระจกในลิฟท์อีกครั้ง...
และเห็น..ฝน..กำลังตกอยู่ที่กลางใจ...ที่แก้ไม่ได้กับปัญหานี้  ฝนที่เกี่ยวกับความสุขความทุกข์....ที่สะสมมานานหลายปี  ยังคงพอกพูนอยู่ในใจของครูอ้อย...
และ...เป็นฝนที่ตกในกลางใจของคนมากกว่าหนึ่งคน

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 81056, เขียน: , แก้ไข, , สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 10, อ่าน: คลิก

คำสำคัญ (Tags) #เทคโนโลยีการศึกษา#ph.d#diary#มหาวิทยาลัยรามคำแหง#ครูอ้อย

บันทึกล่าสุด 

ความเห็น (10)

  • ในวิถีอันยาวไกล
  • ผมมีกำลังใจมาแบ่งปัน...
  • ขอให้มีเช้าชื่นแห่งความรัก...เสมอไป  นะครับ
ฝนตก ทำให้เศร้า ทำให้หมอง งานเรียนครูอ้อย ทับถมบนงานปกติ นักเรียน ผู้ปกครอง งาน ส่วนตัว ฯลฯ เอาใจช่วย ครูอ้อยที่รัก บะฟักบะแต๋ง ฝากอวยพรหลาน เอี่ยว แต่ไม่ห่วงหลาน เธอได้รับการบ่มเพาะจากต้นแบบที่ดีงาม ให้เติบโต จนมีครอบครัว ที่งดงาม ห่วงครูอ้อยกว่า รอให้หายป่วย จะรออ่านบล็อก ไม่เร่งค่ะ แค่คิดถึง

สวัสดีค่ะคุณบอน

  • ครูอ้อยอ่านแล้ว...งดการแสดงความคิดเห็นค่ะ
  • ครูอ้อยขอย้ำว่า..สบายดีค่ะ

ขอบคุณค่ะ

Ranee
เขียนเมื่อ 
ให้กำลังใจครูอ้อยเสมอ
sotsai
IP: xxx.19.222.31
เขียนเมื่อ 

journal...journal

หงุดหงิดที่สุดเลย หาjournal มาหนึ่งวันเต็ม ยังหาที่ถูกใจไม่ได้เลย

  • สวัสดีค่ะ  ครูพี่อ้อย ..

มาโอ๋ ๆ ๆ ค่ะ   และหอบกำลังใจมาให้มากมาย

หากครูพี่อ้อยหนาว .. ต้อมกอด ๆ ๆ

หากครูพี่อ้อยรู้สึกคล้ายอยู่คนเดียว .. ต้อมนั่งเป็นเพื่อนหน้าจอได้ 

หากครูพี่อ้อยน้ำตาไหล .. อ่ะ  ต้อมเอาชายเสื้อเช็ดน้ำตาให้

โอ๋ ๆ นะ  

หรือไม่ก็ .. ต้อมนั่งเป็นเพื่อนเงียบ ๆ ไม่พูดอะไรเลย   บีบมือครูพี่อ้อยเบา ๆ เหมือนให้กำลังใจนักมวยเลยเอ้า  แฮ่ะ ๆ ๆ 

สวัสดีค่ะน้องต้อม

ครูอ้อยกำลังนั่งรอรถไฟที่จะกลับบ้าน  หกโมงรภจึงจะมาค่ะ   เปิดมาเจอน้องต้อมเลยค่ะ  

ครูอ้อยได้รับ  การ์ดแต่งงาน  เอ๊ย.....ไม่ใช่  ของฝาก  ครูอ้อยได้ - เล่ม  สีฟ้า  สีม่วง  กับลายผ้าขาวม้าค่ะ

ครูอ้อยชอบ น้ำตาซึมเลยตอนที่ได้รับค่ะ

ทำไมดีกับมิตรรักแบบนี้น่ะ....ขอบใจที่จะเช็ดน้ำตาให้  ฮือฮือ....

  • สวัสดีรอบสุดท้ายของวันนี้ค่ะ ครูพี่อ้อย ..

แล้วชอบการ์ดแต่งงานของต้อมไหมคะ?   ^_^   แฮ่ะ ๆ ๆ  

ตั้งใจทำให้ค่ะ   ก็ครูพี่อ้อยน่ารักนี่คะ..เนอะ    เสียดายไม่ได้กอด  ฮือ ๆ ๆ