GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

ย้อนรอยความประทับใจจากบันทึกใน gotoknow ไว้ตลอดกาลด้วยเทคนิคแบบครูอ้อย สิริพร กุ่ยกระโทก

มีหลายเวลาที่ยามท้อ ขอกลับมาเติมกำลังใจ และความรู้สึกที่ดีๆ ถึงแม้ว่า ณ เวลาปัจจุบัน คนเขียนบันทึกนั้น อาจจะเขียนประเด็นอื่
ในแต่ละวัน บันทึกใน gotoknow มีเพิ่มเข้ามาเรื่อยๆ ซึ่งจะมีทั้งบันทึกที่ชื่นชอบ ประทับใจ และอยากเก็บไว้อ่านอีก และบันทึกที่ไม่คิดที่จะคลิกเข้าไปอ่านเลย

ทุกคนก็อยากที่จะอ่านบันทึกที่ประทับใจ ที่ชื่นชอบอยู่บ่อยๆ แต่ความรู้สึกของคนเรานั้น ใช่ว่า จะคงที่ได้ตลอดไป ย่อมมีขึ้นมีลง เดี๋ยวโชคดีเดี๋ยวโชคไม่ดี เป็นไปตามวัฏจักรชีวิต

บันทึกที่เขียนออกมาจากบุคคลหนึ่ง เนื้อหาในแบบเดียวกัน ผู้อ่านอาจจะโดนใจ ประทับใจในบันทึกชิ้นแรก แต่เมื่อมาอ่านบันทึกชิ้นที่ 2, 3 แม้จะประทับใจเช่นกัน แต่เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ผู้อ่านคนนั้น ชอบบันทึกชิ้นที่ 1 มากที่สุด...

.. ที่ประทับใจบันทึกชิ้นที่ 2 , 3 น้อยกว่าบันทึกชิ้นแรก อาจเป็นเพราะบันทึกแรก ชนะใจ เข้าถึงใจของผู้อ่านอย่างเต็มที่แล้ว บันทึกชิ้นที่ 2,3  แม้จะประทับใจเช่นกัน แต่ความรู้สึกจะแตกต่างจากบันทึกแรก

เหมือนกับการทานอาหารจานโปรด ทานจานแรกย่อมรู้สึกอร่อยมากๆ แต่เมื่อทานจานที่ 2 และ 3 เริ่มรู้สึกอิ่ม จนหยุดทาน เพราะอิ่มแล้ว แต่เขาก็ยังคงชอบอาหารจานนั้น แต่ที่หยุดเพียงเพราะ ทานจนรู้สึกอิ่มในมื้อนั้นแล้ว


ซึ่งก็เช่นเดียวกับการอ่านบันทึกที่เกิดความประทับใจอย่างมาก

บันทึกที่เกิดความประทับใจมาก ก็อยากจะเก็บไว้อ่านอีก กลับมาเขียนความคิดเห็นอีก เหมือนครั้งแรกที่ได้อ่าน จนเกิดความประทับใจ

เทคนิคที่น่าสนใจในการย้อนรอยความประทับใจในแบบของครูอ้อย ท่านจะเก็บบันทึกใน gotoknow ที่ท่านประทับใจ โดยการไปสร้าง blog ส่วนตัว สำหรับเก็บ link ที่ท่านเลือกสรรไว้แล้ว ทำการ save ลิงค์ เพื่อย้อนกลับมาอ่านอีกเรื่อยๆ

ที่มา http://skuikratoke.212cafe.com/archive/

ตัวอย่างที่เก็บไว้

คุณเมตตา....แก้ตัวกับนายบอน ...

สิ่งที่ดีของ...น้องนิว

รวบรวมคำพูด(ไมโต)ที่ประทับใจควรค่ากับการเก็บไว้ในหัวใจ ...

คุณบอน : เขียนบันทึกถึงครูอ้อย ..

บันทึกที่ครูอ้อยย้อนกลับมาเปิดอ่าน เช่น บันทึกที่นายบอนเขียนถึงครูอ้อยโดยเฉพาะ ท่านจะ Save เก็บไว้ใน blog ส่วนตัวของท่าน รวมทั้งบันทึกอื่นๆที่ท่านชื่นชอบ ประทับใจ ให้แง่คิดที่เป็นประโยชน์

มีหลายเวลาที่ยามท้อ ขอกลับมาเติมกำลังใจ และความรู้สึกที่ดีๆ ถึงแม้ว่า ณ เวลาปัจจุบัน คนเขียนบันทึกนั้น อาจจะเขียนประเด็นอื่น แต่ครูอ้อยยังคงเก็บรักษาความประทับใจในวันวานเอาไว้ได้


เทคนิคแบบนี้ เป็นวิธีการที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของครูอ้อยครับ ไม่ใช่ว่า อ่านบันทึก อ่านผ่านแล้วผ่านไปเลย

เป็นเทคนิคง่ายๆที่ทำให้ครูอ้อยยังคงยืนหยัด มีกำลังกายกำลังใจในการทำงานหนักได้อย่างต่อเนื่องครับ



***
ตัวอย่างจาก คุณบอน : เขียนบันทึกถึงครูอ้อย ..

 

คุณบอน : เขียนบันทึกถึงครูอ้อย
2006-10-26 03:59:33

 
ครูอ้อยทำลายสถิติตัวเอง   http://gotoknow.org/blog/bonlight/69496
ของขวัญปีใหม่   http://gotoknow.org/blog/bonlight/69348
ชมครูอ้อย.....http://gotoknow.org/blog/bonlight/68799
 
 
 
 
 
 
 
 
สติสมาธิในการเขียนบล็อก    http://gotoknow.org/blog/bonlight/66959
ซีรีส์ครูอ้อย                            http://gotoknow.org/blog/bonlight/66365
คุณบอนเขียนถึงโดยเฉพาะ   http://gotoknow.org/blog/bonlight/66272
                                              http://gotoknow.org/blog/bonlight/66288
                                              http://gotoknow.org/blog/bonlight/66286
คุณบอนเขียนถึงล่าสุด           http://gotoknow.org/blog/bonlight/65352
คุณบอน  โฉเก  เดี๋ยวมีเวลาก่อนจะย้ายบ้านหนีคุณบอน..
คุรบอนจะมาเยี่ยม    http://gotoknow.org/blog/bonlight/64603
ปิดฉากกับคุณบอน    http://gotoknow.org/blog/bonlight/64104
คุณไมโตและครูอ้อย  http://gotoknow.org/blog/bonlight/63718
สถิติหมอสมบูรณ์       http://gotoknow.org/blog/bonlight/56737
ชอบมากมาก    http://gotoknow.org/blog/bonlight/58767
ดีใจกับรางวัล   http://gotoknow.org/blog/bonlight/60462
 
ล่าสุดแก้ต่าง  http://gotoknow.org/blog/bonlight/60888
ล่าสุดที่สุด  http://gotohttp://gotoknow.org/blog/bonlight/59579
ล่าสุดกว่านี้  http://gotoknow.org/blog/bonlight/58767
 
เรื่องของไฝ.....http://gotoknow.org/blog/bonlight/61236
 
นายบอน!-กาฬสินธุ์ เมื่อ พฤ. 26 ต.ค. 2549 @ 00:44 จาก 203.113.61.166   ลบ
 
 
 
 
 
 

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 80673
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 1
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (1)

  • ชัดเจนเหลือเกินว่า เป็นทางรัก (บันทึก) ครูอ้อย ไปแล้ว