เย็นวันอาทิตย์ที่ 28 มกราคม  2550 ผมเดินเข้าไปใต้ถุนตึกแดง  ของคณะแพทย์  มอ.  หาดใหญ่ 

มีงานเกี่ยวกับหนังสือ  ผู้คนมาซื้อหนังสือมากและมีการเล่าเรื่องของนักเขียน

ใส่อารมณ์ผสมจินตนาการอยู่บนเวทีอยู่พอดี 

ผมถามยามว่าทราบว่ามีมโนราห์มาแสดงตอน 18 .30 น. 20 . 30 น.

ยามแจ้งว่าเห็นอยู่ทางใต้ถุนหอประชุมทองจันทร์  ขอบคุณเขาแล้ว

ผมเดินอ้อมไปเห็นกลุ่มคน...คณะมโนราห์สมานสืบสานศิลป์ 

 กำลังจัดเตรียมเพื่อขึ้นเวที 

ผมได้คุยกับ ผู้อำนวยการโรงเรียนวัดโคกสมานคุณ  อ. หาดใหญ่ 

ชื่อ อาจารย์ธนา  นนทพุทธ  ท่านเป็นผู้จัดการใหญ่ดูแลนักแสดงเหล่านี้มา

  ท่านชวนให้เข้าไปชมการแสดงที่กำลังจะเกิดขึ้น  เมื่อถึงเวลา 

 เสียงกลอง  เสียงฆ้อง  เสียงปี่เริ่มบรรเลง...

โนรา...ออกมาร่ายรำเป็นคณะ...โนราที่เก่งจบศาสตร์แห่งกระบวนการรำฟ้อน

ออกมารำท้ายสุดคือน้องอ้อม  โดยมีพรานบุญมาคล้องบ่วงจับนางโนรานั้น...

ผมนึกถึงสระโปกขราที่ยอดเขาหิมาลัยที่เคยไปดู  ในประเทศเนปาล 

ตรงนั้นย้อนไปหลายพันปีเป็นแหล่งเกิดนางกินรี  นางโนรา   คนธรรณ์ 

 เทพพระยาธรที่มีปีกหางเหาะได้ไปลงเล่นในสระน้ำแห่งนี้ 

ก่อนจบมีการรำโชว์ตัวอ่อน เป็นความสามารถเฉพาะตัวของโนราที่ชื่อ

นางสาวเสาวลักษณ์  เกตุแก้วหรือน้องอ้อม  เธออยู่ ม. 5

ใน โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งของหาดใหญ่ 

 เธอเรียนเก่งด้วย  ทราบจากมโนราห์สมานซึ่งเป็นนายโรงโนราคณะนี้ว่า

 เมื่อแสดงจบเธอกลับบ้านต้องทำรานงานอยู่อีกถึงตีสองจึงได้นอน...                 ต่อมาผมได้นัดคุยกับนายโรงโนราสองท่านในวันที่ 29  มกราคม  2550

เพื่อชื่นชมวิถีชีวิตมโนราห์ที่เป็นภูมิปัญญาท้องถิ่นภาคใต้ คือ

มโนราห์สมานสืบสานศิลป์  และมโนราห์นกน้อยเสียงเสน่ห์

 ซึ่งเป็นอาจารย์สอนโนราให้กับมโนราห์สมานนั้นเอง