เวลามีใครป่วยด้วยสาเหตุใดก็ตาม จะมีคนแวะไปเยี่ยมกันแบบไม่ขาดสาย โดยเฉพาะตอนเย็นๆ จะนั่งกันเต็มนอกชานเลยละครับ

เมื่อ ๒ วันก่อนขณะที่ผมกำลังเตรียมการสอนอยู่ในห้องทำงาน ผมได้รับโทรศัพท์จากพี่ชายที่อยู่ที่โคราชว่า พี่สาวคนโต (ตอนนี้อายุ ๗๔ ปี) ป่วยหนัก ไม่สามารถวัดชีพจรได้ ไปโรงพยาบาลที่อำเภอสูงเนิน ไม่สามารถแก้ไขได้ ต้องส่งตัวด่วนไปที่โรงพยาบาลมหาราชในเมืองโคราช

  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">พี่สาวคนนี้เป็นคนที่เลี้ยงผมมาตั้งแต่เด็กแบเบาะ จนเข้าวัยเรียนหนังสือ จะเว้นก็ช่วงที่ผมไปอยู่วัด ส่งผมเรียนจนจบชั้นมัธยม ก่อนจะส่งต่อไปให้พี่ชายคนโตส่งเรียนต่อในระดับมหาวิทยาลัย</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมก็อยากจะรีบไปเยี่ยม แต่ก็ติดงานด่วนมากมายหลายเรื่อง จึงใช้วิธีโทรฯติดต่อกับหลานที่ดูแลอยู่เรื่อยๆแทนการไปเยี่ยมด้วยตัวเอง</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ได้ทราบว่าหมอที่โรงพยาบาลในเมืองโคราชได้ช่วยแก้ไขได้ทัน ก็โล่งใจไปเปลาะหนึ่ง และหวังว่าคงจะดีขึ้น</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ได้ทราบว่าได้มีการให้น้ำเกลือ  ให้ออกซิเจน และยาหลายขนาน แต่ยังไม่ถึงกับเข้าห้อง ICU</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ได้ทราบว่าจนถึงเมื่อวานนี้ (๒๖ มค.) ตอนกลางวัน ที่ผมโทรไป หลานก็บอกว่าดีขึ้น มีญาติพี่น้องยกขบวนไปให้กำลังใจกัน ๒-๓ รถ เกือบทั้งหมู่บ้าน ตามประเพณีไทย ว่าใครป่วยต้องไปเยี่ยมกัน เหมือนกับที่ผมเคยเห็นสมัยเด็กๆ เวลามีใครป่วยด้วยสาเหตุใดก็ตาม จะมีคนแวะไปเยี่ยมกันแบบไม่ขาดสาย โดยเฉพาะตอนเย็นๆ จะนั่งกันเต็มนอกชานเลยละครับ</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ที่ “นักวิชาการ” ระดับ “มนุษย์กระถาง” ไม่ค่อยจะเข้าใจ แต่ก็คงคิดว่าน่าจะเป็นปัญหาในระดับโรงพยาบาล และการ “รักษาพยาบาล” </p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ที่จริงผมก็เห็นบ่อยในโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยขอนแก่น ที่ชาวบ้านเหมารถกันมาเยี่ยมญาติที่ป่วยอยู่ที่โรงพยาบาล แต่ก็ไม่รู้สึกอะไร เพราะไม่ประสพกับตนเอง</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">วันนี้ ผมก็เลยวางแผนรีบทำงานและกะว่าจะไปเยี่ยม ให้ทันญาติพี่น้อง แต่ก็ไปช้าจนทุกคนกลับไปหมดก่อน แบบพลาดกันนิดเดียว</p>  พอผมไปถึงโรงพยาบาลก็เห็นพี่สาวนอนแบบคนป่วยธรรมดา ก็ใจไม่ค่อยดีเท่าไหร่   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่พอพี่สาวผมเห็นผมก็ร้องทักแล้วรีบลุกขึ้นมานั่งคุยเหมือนกับไม่ใช่คนไม่สบาย</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมเห็นอาการสดชื่นของพี่สาวผมแล้ว ก็ตื้นตันใจจริงๆว่า </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>  นี่แหละหนออำนาจ “กำลังใจ” คนที่เฉียดเส้นตายมาเมื่อวันก่อน เมื่อวานสายยางยังระโยงรยางค์ วันนี้ลุกนั่งคุยได้แล้ว ผมก็เลยรีบโทรกลับไปหาพี่ๆที่อยู่กรุงเทพฯ ว่าไม่ต้องเป็นห่วง เพราะดูเหมือนจะหายดีแล้ว หมอให้รอดูอาการอีกนิดหน่อย เผื่อโรคจะแกล้งย้อนกลับมาอีก  ผมก็เลยพูดล้อเล่นๆให้พี่สาวลืมความเจ็บป่วยว่า “สงสัยวันนี้คนทำความสะอาดโรงพยาบาลลางาน หมอก็เลยให้พี่สาวผมอยู่ช่วยงานโรงพยาบาลไปก่อน จนกว่าคนที่ลาจะกลับมาทำงานตามปกติ” ที่ทำให้ทุกคนหัวเราะแบบหายเครียดกันไป   </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">วันนี้ ผมจึงประทับใจ และซึ้งกับคำว่า “กำลังใจ” คือ “ยาขนานเอก” ไม่ทราบ ท่าน ดร. ดร. กะปุ๋ม เห็นด้วยไหมครับ </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>หรือมีคำอธิบายเชิงวิชาการตามสาขาที่เรียนมา เสริมให้ดูเป็นจริงขึ้นอีกสักหน่อยไหมครับ