ผมเห็นว่าอาจารย์ขจิตมีความสุขกับการเป็นชาวบล็อกอย่างมาก ตั้งแต่เช้ากระทั่งเที่ยงคืน พวกเราอยู่กับโลกของบล็อก ที่เป็นหน้าต่างความรู้ใหม่รอให้ใครๆเปิดมาทักทายกัน ดังนั้น การที่ผมฟันธงว่า..วันนี้วันที 27 มกราคม เป็นวันขจิตDay.

ขจิต Day        

..วันนี้ต้องยกให้เป็นวันของอาจารย์ขจิตเพียวๆแต่ผู้เดียวเพราะเป็นกลไกหลักของระบบการจัดการความรู้แบบบูรณาการ ที่ครบเครื่อง3รส คือ มีผู้เรียน ครูคน ครูเครื่องไอซีที หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวโดยบังเอิญ แต่เกิดผลในทางสร้างสรรค์อย่างที่สุด 

       

ดีใจที่มีวันนี้  วันที่อากาศเย็นสบายๆ แดดอุ่นในช่วงเช้า ชาวเม็กดำมาถึงก่อนเป็นกลุ่มแรก เด็กๆกระโดดลงรถคนละตุบละตับ มายืนยิ้มเฉ่ง คณะแรกทราบอยู่แล้วว่าอาจารย์ขจิตจะมา เพราะสื่อสารผ่านบล็อกนัดหมายกันล่วงหน้าแล้ว หลังจากนั้นเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น..

 “ครูบาคะหนูหลงทาง ตอนนี้อยู่บ้านเชือก จะเดินทางไปยังไงได้”          

หลังจากนัดแนะกันแล้ว สักพักก็เห็นรถโผล่มา 3-4คัน คณะนี้มาจากวิทยาลัยการอาชีพชุมพวง จังหวัดนครราชสีมา ในเบื้องต้นติดต่อขอนำนักเรียนมาดูงาน ผมดูตารางแล้วอยู่บ้านก็ OK.มาก็มา จะเป็นความบังเอิญหรือสวรรค์มีตาก็ไม่ทราบได้ เด็กนักเรียนคณะนี้เป็นชมรมภาษาอังกฤษ ครูภาษาอังกฤษ มาเจอชมรมภาษาอังกฤษ มันจะประจวบเหมาะอะไรขนาดนั้น            

เรื่องนี้ถ้าไม่เล่าจะเสียดายแย่ การที่จะได้เห็นพัฒนาการสอนภาษาอังกฤษจากครูที่ศึกษากลยุทธมาอย่างดี แถมไม่ต้องตีตั๋วเข้าไปดูอีกต่างหาก ผมจะไม่ปลื้มอย่างไรได้ เมื่อเด็กๆและครูพร้อมแล้ว อ.ขจิตเปิดโน้ตบุกส์ ฉายโปรแกรมสอนภาษาผ่านจอLCD.  เริ่มที่สอนคำศํพท์ผ่านการ์ตูนเดินเรื่องประกอบเสียงที่แปลกใหม่ เด็กๆตาแป๋วตั้งใจติดตามเนื้อหาอย่างสนุก เมื่อได้ต้นทุนถ้อยคำด้านภาษาพอที่จะต่อแต้มได้แล้ว อ.ขจิตพาเด็กๆไต่ระดับขึ้นไปเรียนแบบแอ็คชั่น

ผมเข้าใจว่าเป็นการเรียน กึ่งเกมส์กึ่งการมีส่วนร่วมของทุกคน ภาษาเสียง ภาษากาย ผายผันเป็นกระบวนการที่เคลื่อนไหว ร้องเพลง  เต้นตามจังหวะ จับคู่ หมุนเปลี่ยนเวียนไปรอบๆ เสียงครูเสียงเด็กไปในลู่เดียวกัน จับน้ำเสียงได้ว่าสนุกสนานเป็นกันเอง เด็กไม่อาย ตอบไม่ได้ เพื่อนๆจะช่วยทำให้ความเคอะเขินค่อยๆเลือนหายไป  เด็กเริ่มสนุกกับการเรียนภาษาอังกฤษที่เป็นธรรมชาติ          

 “เรียนแล้วสนุก” ฟังดูง่าย แต่จริงๆแล้วถ้าคุณครูไม่พัฒนาฝีมืออย่างจริงจัง ก็ยากที่จะพาตัวเองไปเป็นคุณครูที่หนูรักได้ ผมติดตามดูการสอนอย่างสนุกไปด้วย แสดงว่าครูที่เก่งนั้นจะกำกับกระบวนการและบรรยากาศให้สดชื่นตลอดเวลา ทุกคนกระปรี้กระเปร่าหัวเราะจากอานุภาพของสื่อ บทเรียนของครูเครื่องมาผสมกับศักยภาพของครูคน เกิดผลที่ตัวเด็กให้รักและชอบการเรียนภาษาตลอดไป          

จนกระทั้งบ่ายคล้อย หนูน้อยและคุณครูจึงยอมผละอย่างอาวรณ์ เด็กๆเอาอาหารกล่องขึ้นมานั่งล้อมวงรับประทาน กลุ่มครูล้อมวงรับประทานอาหารใต้ร่มไผ่ ถ้อยทีโอภาปราศรัยกระชับความสนิทสนม จนได้ข้อตกลงร่วมกันว่าจะจัดค่ายภาษาอังกฤษในเดือนถัดไป ในเมื่อเด็กๆร้องขอมีหรือวิญญาณครูจะลังเลใจ ทราบว่าตกปากรับคำจะจัดให้มีวันเช่นนี้อีกที่โรงเรียนบ้านเม็กดำ   

         

หลังจากอิ่มท้อง เด็กๆแยกไปดูกิจกรรมของมหาชีวาลัยอีสาน คุณครูกลุ่มหนึ่งปักหลักเป็นดาวล้อมเดือนอาจารย์ขจิตไม่ยอมห่าง การแลกเปลี่ยนเรียนรู้อีกระดับหนึ่งเกิดขึ้นแล้ว บางคนขอโหลดโปรแกรมที่น่าสนใจ บางคนขอคำแนะนำในด้านเทคนิค คนไหนไม่เคยเข้าบล็อกมาก่อน ถูกกระตุ้นให้นั่งลงสมัครสมาชิก มีรูปจิ้มลิ้มของตนเองขึ้นหราหน้าจอคอมพิวเตอร์ เชื่อไหมครับ หลายคนนึกรักบล็อกอย่างจับใจ จนกระทั้งบ่ายคล้อย คณะดูงานล่ำลากลับไป          

ยังเหลือสมาชิกบูรณาการศาสตร์ที่ตอแยอาจารย์ขจิตไม่ยอมห่าง บทความที่ลงเรื่องให้ทายจำนวนหมูเหมยซาน เริ่มมีทยอยส่งมาไม่ขาดระยะ แม่ครัวตั้งโต๊ะอาหาร มื้ออาหารเย็นที่มีคำทายสนุกๆเป็นเครื่องเคียง ผมเห็นว่าอาจารย์ขจิตมีความสุขกับการเป็นชาวบล็อกอย่างมาก ตั้งแต่เช้ากระทั่งเที่ยงคืน พวกเราอยู่กับโลกของบล็อก ที่เป็นหน้าต่างความรู้ใหม่รอให้ใครๆเปิดมาทักทายกัน ดังนั้น การที่ผมฟันธงว่า..วันนี้วันที 27 มกราคม เป็นวันขจิตDay. จึงเหมาะสมด้วยประการทั้งปวงใช่ไหมครับ  อาจารย์ขจิตไม่รู้ตัวหรอกว่า..ได้มาทำให้คนที่นี่รักอาจารย์จนเก็บไปเพ้อ..  

ปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นนี้อธิบายอะไร? 

  1. ทุกคนมาด้วยใจ สิ่งนี้คือกระบวนการภาคสังคม ที่มหาชีวาลัยให้คำนิยามว่า“การเรียนรู้และพัฒนาแบบอิงระบบ”
  2. ทุกอย่างเรียบง่ายพร้อมที่จะปรับตัวให้ราบรื่น
  3. ทุกกิจกรรมดำเนินไปภายใต้ไม่ตรีจิตมิตรภาพ ที่มีการให้ การแบ่งปัน ความรู้ ความคิด ความรัก และความสมานฉันท์
  4. กลไกตรงนี้ นำไปสู่ความร่วมมือเรื่องใหม่ๆที่จะเกิดขึ้นในอนาคต
  5. ทุกคนรู้จัก รู้ชอบ รู้ใช้ รู้ใจ รู้ว่าจะทำฉันใดให้แก่ความดีงามระหว่างกัน