GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

บทเริ่มต้น บันทึกโรคอัลไซเมอร์

แม่ผมเป็นโรคนี้มาหลายปีแล้วครับ พยายามจะหาวิธีช่วยเหลือบรรเทาอาการให้ช้าลง อยากจะเขียน และรวบรวมเรื่องราวต่างๆ เกี่ยวกับโรคอัลไซเมอร์ไว้ที่นี่ครับ 

"อยากให้คนไทยเข้าใจและช่วยเหลือผู้ป่วยอัลไซเมอร์" ก็เพราะผมและครอบครัว ยังกลัวที่จะบอกใครต่อใครที่เป็นเพื่อนบ้านหรือเป็นคนที่ต้องพบเจอ ติดต่อกันกันบ่อยๆ ในชีวิตประจำวัน ว่าแม่ผมเป็นโรคนี้ กลัวเค้าจะมาโกง หลอกลวงแม่ผม เมื่อต้องอยู่คนเดียว

เคยเห็นบทเรียนจากพี่ของแม่ซึ่งก็เป็นโรคเดียวกัน ทำอาชีพค้าขาย วันนึงมีวัยรุ่นมาซื้อของ เค้าสังเกตได้ว่าคนๆนี้ความจำสั้นเอามากๆ เลยหลอก ซื้อของราคา 50 บาท แล้วให้ธนบัตรใบละ 100 บาทไป ป้าผมก็นำเงินทอนมาให้ 50 บาท จากนั้นก็ชวนป้าของผมคุยเรื่อยๆประมาณ 5-10 นาที แล้วก็บอกต่อว่าเมื่อกี้ให้ธนบัตรใบละ 1000 บาทไป ยังไม่ได้ให้เงินทอนเลย ป้าผมก็นำเงินทอนมาให้อีก 950 บาท พวกเลวนั้นทำแบบนี้ทุกๆวัน จนชาวบ้านสังเกตได้ว่ามันรวยผิดปกติ สามีของป้าผมก็นำกล้องวงจรปิดมาติดไว้ จึงรู้ว่าโดนโกงแล้ว สุดท้ายก็จับวัยรุ่นพวกนั้นได้

ผมแค่อยากจะให้คนไทยส่วนใหญ่ เมื่อเห็นผู้ป่วยโรคนี้  สิ่งแรกที่ต้องคิดคือพยายามช่วยเหลือ หรือช่วยเป็นหูเป็นตาให้ ไม่ใช่มาซ้ำเติมครับ 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

คำสำคัญ (keywords): อัลไซเมอร์alzheimer
หมายเลขบันทึก: 74870
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 7
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (7)

เป็นกำลังใจให้ครับ

ไว้ถ้าเจอเรื่องเกี่ยวกับโรคนี้จะนำมาฝากครับ 

มาเป็นกำลังใจให้ค่ะ  น้องวิว

 

 

เห็นด้วยอย่างยิ่งค่ะ และอยากให้คนไทยทุกคนเห็นอกเห็นใจซึ่งกันและกัน โลกเราคงน่าอยู่ขึ้นเยอะเลย  งัยก็ขอเป็นกำลังใจนะคะ
 เราพึ่งเคยเห็นบันทึกนี้อะวิว เป็นกำลังใจให้ด้วยคนนะ นายเยี่ยมมาก ^^

เห็นด้วยน่ะอยากให้คนไทยเห็นอกเห็นใจกัน  ไม่ว่าเค้าคนนั้นจะเป็นโรคอะไร  แค่อยากบอกให้คนที่มองคนอื่นว่าแปลกได้รู้ว่าเค้าก้อเป็นคนมีหัวใจเหมือนกัน  ถึงแม้ครอบครัวชั้นไม่มีใครเป็นโรคอย่างที่นายต้องเจอ  แต่พี่สาวของชั้นเค้าก้อไม่แข็งแรงมาตั้งแต่เกิด  การเดินบางครั้งมีอาการกระตุกบ้าง  การเขียนก้อยิ่งทำให้พี่เหนื่อย  การพูดบางครั้งก้อมีอาการติดอ่าง  การรักษาด้วยการผ่าตัดหมอก้อบอกว่ามันเสี่ยง  อยู่ที่การดูแลการเอาใจใส่ของคนในครอบครัว

       หลายคนจะมองพี่สาวชั้นแปลกๆนั้นแหล่ะที่ทำให้ชั้นชอบออกไปไหนกับพี่สาวมากกว่าเพื่อนๆ เพราะเวลาใครมองพี่สาวชั้นแปลกๆชั้นก้อจะมองกลับและก้อไม่ยอมให้ใครมาว่าพี่ชั้นหรอก  เพราะถึงพี่ชั้นจะดูไม่แข็งแรงเหมือนพวกคนอื่นๆแต่จิตใจพี่นะซิ่...คงจะดีกว่าพวกที่ชอบดูถูกคนอื่นเพียงแค่ภายนอกเท่านั้น  มีอยู่ครั้งหนึ่งชั้นบังเอิญเจอ Diary ของพี่  รู้มั้ยชั้นถึงกับร้องไห้ออกมาโดยไม่รู้ตัว...เพระพี่เขียนไว้เชิงน้อยใจสังคมเหมือนกันที่คอยซ้ำเติมเค้า  นั้นแหล่ะมันยิ่งทำให้ชั้นรักพี่สาวของชั้นมากขึ้น  จิงๆ 

       นายก้อสู้ๆนะ  นายเก่งอยู่แล้ว...ชั้นเชื่อ นายยังดีที่มีแม่  ดูแลท่านให้ดีที่สุดเท่าที่ลูกคนหนึ่งจะทำได้ก้อดีแล้ว...เอาใจช่วยน่ะ...

โทดทีนะอาจจะใช้คำไม่ถูก  แค่...อยากจะเป็นกำลังให้เพื่อนแค่นั้นแหล่ะ...

มาเริ่มตั้งต้นอ่านค่ะ

ตามมาจากบันทึกพี่ศศินันท์ค่ะ