เผื่อบางทีท่านจะได้รู้สึกเหมือนกับที่ผมกำลังรู้สึกว่า "เมืองอีสานยังบ่ฮ้าง เด้อพี่น้อง !!"

ทุกครั้งที่มีเรื่องดี ๆ ในวิถีกิจกรรม   หรือแม้แต่ในวิถีแห่งโลกและชีวิต,  ผมมักกระหายที่จะนำพาเรื่องเหล่านั้นสู่บันทึกเพื่อแบ่งปันมายังผู้คนใน gotoknow  เพื่อให้รับรู้ว่า.... ท่ามกลางความสับสนและเรื่องวุ่นวายนานาเหตุการณ์ที่เรากำลังสู้เผชิญอย่างหนักหน่วงนั้น   ยังมีเรื่องดี ๆ อีกเยอะที่กำลังจะมาเยือน....จะช้าหรือเร็ว...ยังไงก็ต้องมา....

"มหกรรมเด็ก เรียนรู้ รักษ์วัฒนธรรม"   ที่จัดขึ้นเมื่อวันที่  13  มกราคม 2550  ณ   พิพิธภัณฑ์มหาวิทยาลัยมหาสารคาม   โดยการฟูมฟักขับเคลื่อนของชมรมนาฏศิลป์และดนตรีพื้นเมือง (วงแคน)  คืออีกเรื่องดี ๆ  อีกเรื่องที่ผมรู้สึก (เอาเอง)  ว่า  มาช้า...แต่ก็ยังดีกว่า....ไม่มา !

ชมรมนาฏศิลป์และดนตรีพื้นเมือง (วงแคน) มีอายุยาวนานกว่าสามทศวรรษ  ก่อขึ้นและดำรงอยู่ในวิถีกิจกรรมของมหาวิทยาลัยมาอย่างช้านาน  เข้มแข็งและมีตัวตนที่ชัดเจนในแนวทางการก้าวย่าง  โดยเฉพาะวิถีแห่งการอนุรักษ์และสืบสานวัฒนธรรมอีสาน.. ดินแดน  หรือผืนแผ่นดินที่ได้รับการขนานนามว่าแห้งแล้ง  แร้นแค้น  และทุกข์ท้นด้วยภัยธรรมชาติ 

แต่ในอีกมุมหนึ่งกลับกลายเป็นผืนแผ่นดินที่ไม่เคยร้างไร้ด้วยวัฒนธรรมอันดีงาม  โดยเฉพาะในด้านดนตรีและการขับร้อง....ต้องถือว่าลมหายใจของศิลปะแขนงนี้ยังคงโลดแล่นและเที่ยวท่องอยู่อย่างไม่ขาดสายในทุกยุคทุกสมัย

ภาพสถานที่ตั้งศูนย์สืบสานฯ และผู้มีเกียรติจากมหาวิทยาลัย เจ้าของทุน นิสิต และนักเรียน

"มหกรรมเด็ก เรียนรู้ รักษ์วัฒนธรรม" ได้รับการสนับสนุนงบประมาณการจัดกิจกรรมจาก โครงการตลาดประกอบฝันปีที่ 3 โดยกลุ่มนวัตกรรมเยาวชนสร้างสรรค์ (YIY) ร่วมกับ สสส.  และบริษัทบ้านปู จำกัด (มหาชน) 

กิจกรรมดังกล่าวเป็นส่วนหนึ่งของการดำเนินงานจัดตั้งศูนย์สืบสานและเผยแพร่ศิลปะดนตรีนาฏศิลป์อีสาน มาตั้งแต่เดือนกรกฎาคม 2549  และกำหนดเปิดศูนย์ดังกล่าวในวันที่  13 มกราคม  2550  โดยนำนักเรียนลูกหลานชาวอีสานจากโรงเรียนต่าง ๆ ที่วงแคนเคยไปจัดค่ายสอนดนตรีและนาฏศิลป์อีสานมาร่วมแสดงผลงานอันเป็นผลึกความคิดที่เคยได้เก็บเกี่ยวและเรียนรู้ร่วมกับพี่ ๆ นิสิตในช่วงเวลาหนึ่งที่ผ่านมา

การจัดตั้งศูนย์ครั้งนี้แตกต่างจากการตั้งศูนย์ทั่วไป   เพราะเกิดขึ้นจากการขับเคลื่อนของนิสิตโดยตรง...!!  ขับเคลื่อนออกจากจิตวิญญาณอันข้นและเข้มของลูกหลานชาวอีสานทั้งที่เป็นนิสิตและนักเรียน !!

 ภาคเช้า...เป็นพิธีเปิดศูนย์ ศูนย์สืบสานและเผยแพร่ศิลปะดนตรีนาฏศิลป์อีสาน  มีการแสดงดนตรีและนาฏศิลป์ของนิสิตและนักเรียนจากโรงเรียนต่าง ๆ  บ่ายคล้อย "ตั้งวงเสวนา" ในวิถีความเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรม  รวมถึงการแลกเปลี่ยนเรียนรู้เรื่องการทำงานที่ผ่านมาของนิสิต นักเรียนและเจ้าของทุน ...

เย็นย่ำพระอาทิตย์ลับฟ้า  ดนตรีและนาฏศิลป์อีสานก็เปล่งขับสรรพเสียงแห่งชีวิตออกมาอย่างรื่นรมย์

ภายในพื้นที่อันไม่กว้างใหญ่นักของพิพิธภัณฑ์ มมส ถูกปรับแต่งและตกแต่งให้มีบรรยากาศพื้นถิ่นแบบอีสาน ๆ  เวทีการแสดงที่ไม่ใหญ่โตอลังการด้วยวัตถุแห่งยุคสมัย หากแต่เรียบง่าย  พร้อมแจ่มชัดด้วยกลิ่นอายวัฒนธรรม และศิลปะของชาวอีสาน  คือ  ภาพที่ง่ายและงามอย่างจับใจ

ผมไม่จำเป็นต้องเอ่ยอ้างอันใดมากเกินไปกว่านี้ ...

เพื่อให้ทุกท่านได้รับรู้และเห็น  "ภาพชีวิต"  อันเป็นวิถีแห่งหนุ่มสาว หรือแม้แต่นักเรียนที่เป็น "ลูกอีสาน"  ซึ่งเป็นพลังศรัทธาอันแรงกล้าที่พวกเขาทั้งหลายมุ่งมั่นที่จะอนุรักษ์  และสืบสานวัฒนธรรมอีสานได้ทั้งหมด  

ผมขออนุญาตพักวางตัวหนังสือไว้แต่เพียงเท่านี้  เพื่อให้ภาพถ่ายแต่ละภาพได้ทำหน้าที่ในการ "บอกเล่า"  เรื่องราวและแรงศรัทธาของลูกอีสานที่มีต่อการสืบสานวัฒนธรรมแห่งดินแดนอีสานด้วยตัวของมันเอง   ผ่านภาพถ่ายแต่ละภาพที่เต็มไปด้วยชีวิต  ....เผื่อบางทีท่านจะได้รู้สึกเหมือนกับที่ผมกำลังรู้สึกว่า "เมืองอีสานยังบ่ฮ้าง  เด้อพี่น้อง !!"

 

ประมวลภาพการแสดงของนักเรียนจากโรงเรียนต่าง ๆ

 

 ภาพพิธีเปิดผ้าแพรศูนย์ฯ โดยใช้เครื่องปั่นฝ้ายเป็นอุปกรณ์ดึงเชือกแพรป้าย

การเล่นดนตรีและเซิ้งกลองยาวฉลองการเปิดศูนย์ โดย วงแคน

 

สาธิตการปั้นหม้อ การสาวไหม ผลิตภัณฑ์จากเส้นใยไหม :  ศิลปะในครัวเรือนของชาวอีสาน

มุมจินตนาการศิลปะการวาดภาพและระบายสี : อีกมิติทางวัฒนธรรม

กิจกรรมการแสดงตลกบนเวที

มุมสบาย ๆ บริการน้ำดื่ม