“เอ!...แปลกว่ะ...ใครเคยเห็นบ้างไหมแบบนี้น่ะ....เส้นนี้มันควรจะทอดไปด้านหน้า...แล้วเส้นนี้มันควรจะทอดมาด้านหลัง..แล้วทำไม...ไอ้เส้นนี้มันเอียงๆ...เฉียงๆวะ....เกิดมาก็ไม่เคยเห็น..”

เมื่อสองวันก่อนมีการผ่าตัดบริเวณแขนที่หัก...ที่เขาใส่ plate & screws มาแล้ว(เป็นแผ่นเหล็กมีรู...เอาสกรูล็อคแผ่นเหล็กให้เชื่อมติดกับกระดูกที่หัก..)...ทำผ่าตัดมาแล้ว  3  เดือน...ผู้ป่วยมีอาการชาแขน…..เมื่อถึงขั้นตอนค้นหาเส้นประสาท...ที่คาดว่ามันขาดตอนเกิดอุบัติเหตุเพื่อจะเอามาต่อ..

ฉันได้ยินเสียงหมอบ่น

“เอ!...แปลกว่ะ...ใครเคยเห็นบ้างไหมแบบนี้น่ะ....เส้นนี้มันควรจะทอดไปด้านหน้า...แล้วเส้นนี้มันควรจะทอดมาด้านหลัง..แล้วทำไม...ไอ้เส้นนี้มันเอียงๆ...เฉียงๆวะ....เกิดมาก็ไม่เคยเห็น..”หมอค้นหาอยู่อีกพักใหญ่ๆ….

“หรือมันถูกหนีบ......”หาต่อเพิ่มเติม..

”เอ..ไม่ใช่..หรือว่า.......”..หาต่ออีกหลายๆพัก....

“โอย...สงสัยมันเส้นเดียวกันนี่แหละ...มันถูกกระดูกหนีบตอนที่ยึดติดกัน...หนีบมันเข้าไปด้วย..."

"ตาย..ตาย..ตายละวา..ใครทำมันวะ...เอ้า...ถ่ายรูปๆ...ไม่เคยเห็น...เอาไว้สอน” จากนั้นมีการเชิญอาจารย์อีกท่านที่สนิทสนมมาช่วยกัน discuss แล้วสรุปว่า..”มันทำมาได้ยังไงวะ....”......

มี 2 วิธีในการแก้ไข..คือพยายามเลาะเอามันออกมาจากกระดูกที่หนีบไว้บางส่วน..หรือถ้าขาดจริงแล้วก็เอามันมาต่อใหม่....

แพทย์ผ่าตัดใส่แว่นขยาย...เธอใช้ยางเส้นเล็กๆคล้องปลายสองด้านของเส้นประสาทเส้นนั้น...เส้นใหญ่เบ่อเริ่ม...แล้วค่อยๆดึง....ไม่กล้าดึงแรง...ดูท่ากล้าๆกลัวๆ...

“เออ..มันเริ่มขยับเล็กน้อยแล้วอาจารย์”..ฉันพูด

“จริงเหรอพี่ติ๋ว....ไหน..เออจริงด้วย...” เธอทำเสียงสูง  ดูลิงโลดใจ...

“มาๆ...เอาสิ่วเล็กๆ...ปลายงอ..มาค่อยๆเลาะ...ถ้าไม่ขาดก็โชคดีไปไม่ต้องต่อ...ถ้าขาดก็โชคดีไป..จะได้ต่อชัวร์ๆ”...สรุป...ต่อจากนี้ไป....อะไรจะเกิดขึ้น....จะดีหม๊ดดด….

หมอเริ่มทำ..ฉันเริ่มเชียร์...โดยปกติเป็นมารยาท...ไม่ควรแนะนำแพทย์...ควรให้เขาคิดและตัดสินใจเอง...แต่ฉันประเมินแล้ว..งานนี้..."เกิดมาหมอก็ไม่เคยเห็น..เนี่ย.."...ถ้าไม่เชียร์...คงไม่ไหว...มา..เราถ้าจะต้องช่วย...แค่ให้กำลังใจก็ยังดี..

“เฮ้ย...ขยับแล้ว.ๆ...”

“หา...อะไรนะพี่ติ๋ว...เป็นเล่น...หนูเพิ่งแคะนา....” หมอบอก

“อ้าว...จริงจริ๊ง...ดูซี่...”

“ไหนๆ...เออ...จริงด้วยๆ..ขยับมากขึ้นหน่อย...อ้าวถ่ายVDOไว้...จะได้รู้ว่ามันขยับมากขึ้นแค่ไหน” หมอค่อยๆเอาสิ่วเลาะต่อ....

“เฮ้ย...ขยับได้มากขึ้นแล้ว.ๆ...”

“โอย...พี่ติ๋วเก่งจังเลย..เชียร์ดีๆ..เดี๋ยวหนูเลาะต่อ..ชอบๆ..”

“ขยับแล้ว.ๆ...”…ฉันก็เชียร์ไปเรื่อยๆตามที่เห็น...

“โอย...พี่ติ๋วเก่งจัง” หมอทำจนมันขยับได้มาก...จน 80-90%มั้ง...เขาหวังว่ามันจะดีขึ้น....หมอดีใจที่ทำได้สำเร็จ...ชื่นชมกับกองเชียร์...ครั้งสุดท้ายเกือบจะล่อน...พวกเราร้องเฮ...แล้วปรบมือกันเสียงดังลั่นห้อง....หมอชอบใจ...

เธอสรุปว่า...กองเชียร์ดีมากๆ...ประทับใจ....เป็นดรีมทีมจริงๆ...เธอว่างั้น.......

ฉันไม่อยากบอกเธอ...ว่าฉันเคยเป็นเชียร์ลีดเดอร์...ตอนเรียนพยาบาลที่จุฬาน่ะ..

เอ้า..วี๊ดดดด...บูม....OR…OR…ดมยา..สู้ๆ.....วี๊ดดดด...บูม...GotoKnow…Cheer!......

(บันทึกเพิ่มเติม)...ฉันลืมบอกเพื่อนๆว่าคนไข้ดมยาสลบ..ไม่รู้สึกตัว...หลับและไม่เจ็บ...การเล่าของฉันเลยทำให้เพื่อนๆกลัว..