"ข้อดีของภาพถ่ายคือ เเม้คนหรือสิ่งในภาพจะเปลี่ยนไป เเต่ภาพถ่ายมันจะไม่เปลี่ยนเเปลง"



 ชื่อภาพ  วันที่ฟ้าไม่ยิ้ม

สถานที่   ตลาดสายหยุดจังหวัดเเม่ฮ่องสอน

ความรู้สึก/ประทับใจต่อภาพนี้  ไปซื้อกับข้าวที่ตลาดโดยไปคนเดียวเเละถ่ายภาพนี้ตอนระหว่างก่อนขับรถกลับเห็นท้องฟ้าครื้ม ๆ คล้ายฝนจะตกจึงหยุดถ่ายภาพก่อนสักภาพอย่างไม่ตั้งใจ พร้อมรีบกลับไปที่หอก่อนฝนจะตก สื่อถึงว่าชีวิตนี้เป็นไปไม่ได้หรอกที่จะมีเเต่รอยยิ้มเเละความสุขในทุกๆ วัน ก็คงเป็นธรรมดาที่จะต้องมีวันที่เราไม่ยิ้มหรือมีความทุกข์ใจบ้าง เเละในวันนี้ก็เช่นกันที่ท้องฟ้าไม่สดใสซึ่งก็คงเป็นวันธรรมดาอีกวันหนึ่งที่ชีวิตถึงคราวที่้องเจอเรื่องเเย่ ๆ ทั้งนี้ขอเเค่เรายอมรับเข้าใจเเละเดี๋ยวมันก็จะผ่านไปเอง "วันใดที่เจอปัญหา ขอให้คิดว่าคุณกำลังจะเป็นคนเก่ง"

………………………………..………………………………………………………………………………………………………………………………………………



ชื่อภาพ  พลังจากเเสงเช้าวันใหม่

สถานที่  หน้าหอพักอิงดอย มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ วิทยาเขตเเม่ฮ่องสอน

ความรู้สึก/ประทับใจต่อภาพนี้  ตอนเช้าของช่วงฤดูหนาวระหว่างเดินไปเรียนภาคเช้าเมื่อตอนอยู่ชั้นปีที่ 1  เห็นว่ามันสวยดีเเละเห็นเเสงนี้ทุก ๆวัน วันนี้จึงถือโอกาสหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าพร้อมกับถ่ายภาพนี้อย่างตั้งใจ ภาพนี้ให้ความรู้สึกว่าเเม้ชีวิตเราในเเต่ละวันจะเจอเรื่องเเย่ ๆ หรือบั่นทอนใจเเละทำให้เราเหนื่อยมากเเค่ไหน เเต่ถ้าพรุ่งนี้เรายยังสามารถเริ่มต้นใหม่ พร้อมจะลุกขึ้นใหม่ได้เสมอ เพราะชีวิตคือชีวิต ล้มได้เเต่ก็ต้องลุกได้เช่นกัน

……………………………………………………………………………………………………………………...………………………………………………………


ชื่อภาพ  ผืนนาที่ฉันรัก

สถานที่  บ้านโพซอ อำเภอ เเม่สะเรียง จังหวัด เเม่ฮ่องสอน (ผืนนาคุณตา)

ความรู้สึก/ประทับใจต่อภาพนี้  ถ่ายภาพนี้เมื่อครั้งไปถ่ายรูปเล่นกับน้องๆ สามคนเเละพี่ชายของฉัน ช่วงที่ข้าวในนาเริ่มออกรวงข้าว ถ่ายภาพนี้เเบบไม่ได้ตั้งใจมากเเละถ่ายภาพไปเรื่อยๆ ภาพนี้ให้ความรู้สึกคิดถึงคุุณตาที่ฉันรักมากๆ 7 ปีเเล้วกับการจากไปเเบบไม่มีวันหวนกลับของคุณตาเมื่อวันใดที่ฉันคิดถึงคุณตา ก็จะมักมาที่ผืนนาเเห่งนี้เพื่อมาดูผืนนา ต้นมะม่วง ต้นมะพร้าว เเละอื่นๆ อีกมากมายที่คุณตาปลูกเเละทิ้งไว้ให้ลูกหลานเสมอ นอกจากนี้เห็นภาพเเล้วรู้สึกว่าตนเองโชคดีมาก ๆ ที่ครอบครัวมีผืนนานี้เป็นของตนเอง มีข้าวให้กินเเบบไม่ต้องอดมื้อกินมื้อหรือต้องขอคนอื่น รู้สึกขอบคุณบรรพบุรุษเเละคุณตาที่สร้างเเละเก็บที่นาผืนนี้เพื่อตกทอดเป็นมรดกให้ลูกหลานอย่างฉันให้ได้มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดี ไม่ลำบาก ดิฉันสัญญาจะขอเก็บผืนนาที่ฉันรักอันเป็นมรดกอันล้ำค่านี้ให้ลูกหลานเหมือนที่คุณตาเก็บไว้ให้เราจากรุ่นสู่รุ่นต่อไป

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………




ชื่อภาพ  หลับตาเเล้วพักเถอะ

สถานที่  โรงเรียนยอดดอยวิทยา อำเภอ เมือง จังหวัดเเม่ฮ่องสอน

ความรู้สึก/ประทับใจต่อภาพนี้  ถ่ายภาพนี้ตอนไม่กี่นาทีก่อนที่พระอาทิตย์จะลาลับขอบฟ้าอย่าสนิท ซึ่งเป็นตอนเย็นวันหนึ่งของช่วงสังเกตการสอน ภาคเรียนที่ 2/2561 ภาพนี้ให้ความรู้สึกสงบ อยากพักผ่อน วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันเเล้วต่อจากนี้ไปไม่กี่นาทีก็คงต้องเป็นเวลาพักผ่อนร่างกายเเละจิตใจของตนเองเเล้วหล่ะเเละสื่อว่าชีวิตเราเมื่อถึงเวลาพักก็ต้องพักบ้าง ไม่ไหวอย่าฝืน เพราะร่างกายนะไม่ใช่เครื่องจักรที่จะทำงานได้ตลอดเวลา ดังนั้นวันนี้เหนื่อยจงหยุดพัก ปล่อยวางทุกสิ่ง พักผ่อนเติมพลังให้ตนเองอย่างเต็มที่เพื่อที่จะได้เริ่มต้นวันใหม่ของพรุ่งนี้ได้อย่างสดใสเเละเเข็งเเรง


…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….




ชื่อภาพ  สาดส่งเเรงใจ

สถานที่  หน้าบันไดหนีไฟหอพักกลางดอย มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ วิทยาเขตเเม่ฮ่องสอน

ความรู้สึก/ประทับใจต่อภาพนี้  ภาพนี้ถ่ายไว้เมื่อพระอาทิตย์กำลังจะตกดินตรงหน้าระเบียงทางหนีไฟหอพักกลางดอยตอนอยู่ชั้นปีที่ 1 จะเห็นได้ว่าภาพนี้พระอาทิตย์กำลังจะตกดินเเต่มันยังสาดส่งเเสงของตนเองได้อย่างสวยงาม ซึ่งใให้ความรู้สึกเปรียบเหมือนกับคุณครูบางท่านเเม้ว่่าตนจะเกษียณเเล้วเเต่ก็ยังมาช่วยสอนเเละทำหน้าที่ของตนด้วยจิตวิญญาณของความเป็นครูที่ยังเปี่ยมล้น เเม้อายุเเละร่างกายของครูจะทำให้ไฟภายนอกของครูน้อยลงบ้างเเต่ไฟภายในของครูยังลุกไสวอย่างโชติช่วงเสมอ เพราะเชื่อว่าครูที่ทำหน้าที่ด้วยหัวใจท่านจะทำหน้าที่อย่างเต็มที่เเม้กระทั่งวินาทีสุดท้ายของชีวิตท่านก็ยังจะทำ เพื่อใช้ไฟที่ตนเองยังพอมอยู่นั้นสาดส่งเเรงใจทิ้งท้ายจนกว่าไฟนั้นจะหมดลงไปในที่สุด

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..



ชื่อภาพ  สองเท้าน้อย กับทางที่ก้าวเดิน

สถานที่  โรงเรียนบ้านยอดดอยวิทยา อำเภอ เมือง จังหวัด เเม่ฮ่องสอน

ความรู้สึก/ประทับใจต่อภาพนี้  ถ่ายภาพนี้เมื่อครั้งไปสังเกตการสอนภาคเรียนที่ 2/2561 ภาพนี้ถ่ายโดยไม่ได้ั้งใจมากเช่นกัน สื่อความหมายถึงเท้าสองข้างน้อย ๆ ที่จะต้องก้าวเดินเเละเติบโตเเละใช้ชีวิตบนโลกใบนี้ต่อไปในอนาคต เขาจะก้าวถูก ก้าวผิดเรามิอาจรู้เเต่ที่รู้คือเราในฐานะที่เป็นว่าที่คุณครูในอนาคต เรามีโอกาสที่จะสามารถช่วยให้สองเท้าน้อยๆ คู่นี้ ก้าวไปในทางที่จะพาเขาไปมีชีวิตที่ถูกที่ควรในอนาคตได้ เเละภาพนี้ยังทำให้มีความรู้สึกนึกถึงตนเองตอนเด็กที่ใช้สองเท้าพร้อมรองเท้าเเตะเก่า ๆ ที่ใส่จนขาดเเต่เเม่ก็ยังมีความสามารถมัดให้หรือใช้ด้ายเย็บให้จนสามารถใช้อีกได้นานจนกว่าเเม่จะซื้อคู่ใหม่ให้ เราใช้เท้าเดินไปโรงเรียนด้วยตนเองทุกวัน ขอบคุณรองเท้าจากเเม่เเละเท้าคู่นี้ที่พ่อเเม่สร้างให้จนสามารถทำให้ตนเองมีจุดยืนเเละก้าวผ่านสิ่งต่างๆ มาได้จนถึงทุกวันนี้

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….




ชื่อภาพ  เเววตาคู่นั้น

สถานที่  บ้านโพอ อำเภอ เเม่สะเรียง จังหวัด เเม่ฮ่องสอน

ความรู้สึก/ประทับใจต่อภาพนี้  ภาพนี้ถ่ายไว้ตอนที่กลับบ้าน ระหว่างที่ยืนอยู่หน้าบ้านนั้นสุนัขของเรามันก็มาหาเหมือนกับว่าอยากให้เราเล่นกับมันด้วย เราจึงนั่งลงพร้อมกับยื่นมือไปให้ จากนั้นมันก็วางมือมาที่มือของเราดังภาพ ชอบภาพนี้เพราะทำให้รู้สึกถึงความรัก การต้องการควมเอาใจใส่จากเรา เเม้มันจะเป็นสัตว์เเต่มันก็มีหัวใจเหมือนกับมนุษย์ เเละสัมผัสได้จากเเววตาของมันว่ารู้สึกอบอุ่นปนกับความกลัว ความเศร้าเเละความน้อยใจเล็กน้อยเหมือนที่ผ่านมามันรู้สึกโดดเดี่ยว เพราะเพื่อนมันอีกตัวถูกโดนวางยาเเล้วตาย เเต่มันมีเพื่อนใหม่ซึ่งเป็นหมาของคุณยายมันอาจจะไม่คุ้นเคยเเละรู้สึกไม่อบอุ่นเท่ากับเพื่อนตัวเก่าของมัน รู้สึกว่ามันอยากให้เราเล่นด้วย อยากให้เราดูเเลเขา ไม่อยากให้เราทิ้งเขาไป เเววตาคู่นั้น ทำให้ฉันจำได้จนถึงวันนี้

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………...




ชื่อภาพ เรื่องระหว่าทาง

สถานที่ ระหว่างทางกลับบ้าน เส้นทาง อำเภอเเม่สะเรียง - บ้านโพซอ

ความรู้สึก/ประทับใจต่อภาพนี้  ภาพนี้ถ่ายเมื่อครั้งระหว่างเดินทางมาอำเภอเเม่สะเรียงกับเพื่อนสาว (เอี๊ยม) เเล้วเกิดยางรถเสียระหว่างทาง จำเป็นต้องเดินด้วยขาตนเองสลับกับเพื่อนเป็นระยะทางประมาณ 20 กิโลเมตรถึงจะเจอร้านค้าที่อยู่กลางป่า จำได้ว่าระหว่างทางนั้นไม่มีรถคันไหนที่จอดหรือหยุดเพื่อถามเราเลย เเต่ก็นั่นเเหล่ะเขาอาจจะไม่คิดว่ารถเรายางเสียก็ได้เเละเช่นเดียวกับเราไม่โบกรถเพื่อขอความช่วยเหลือ เเต่ท้ายที่สุดเราก็มาถึงร้านค้าหลังนี้เเละมีหลังเดียวจนได้ เราให้ลุงช่วยเปลียนยางในของรถให้ ระหว่างที่รอการซ่อมรถนั้นเราไม่มีโทรศัพท์ให้เล่นเพราะที่นี่ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ จึงเหลือบมองไปเห็นมุมๆ หนึ่งคือ "มุมอ่านหนังสือ...นักเดินทาง" ที่เรียงรายให้เราเลือกอ่านทั้ง 3 ชั้นนี้ เราจึงหยิบยกขึ้นมาอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง อ่านจนเผลอหลับบนเปล จากนั้นเมื่อลุงซ่อมรถเสร็จเพื่อนจึงปลุกเราให้ตื่นเพื่อเดินทางต่อไป เหตุกาณ์ในครั้งนี้ทำให้รู้ว่า บางทีเพื่อนระหว่างทางที่ดีที่สุดอาจไม่จำเป็นต้องเป็นเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน อาจไม่ใช่โทรศัพท์เครื่องโปรด หรืออาจไม่ใช่รถจักรยานยนต์คู่ใจ เเต่เป็นเพียงหนังสือเล่มหนึ่งก็สามารถทำให้หายเหนื่อยได้เช่นกันนะ ขอบคุณ "มุมอ่าน...นักเดินทาง จาก กศน.ตำบลเสาหิน"

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………


ชื่อภาพ  You are My sunshine.

สถานที่  บ้านโพซอ อำเภอ เเม่สะเรียง จังหวัด เเม่ฮ่องสอน 

ความรู้สึก/ประทับใจต่อภาพนี้  ภาพนี้เป็นภาพของน้องเกียว ซึ่งเป็นหลานของดิฉัน เด็กน้อยผู้ไร้เดียงสา โกรธง่าย ร้องไห้เก่ง ชอบให้ถ่ายรูป เเต่ถ้ามีความสุขจะหัวเราะกับทุกๆ เรื่องได้อย่างง่าย ๆ เช่นกัน เด็กน้อยคนหนึ่งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอนาคตตนเองจะต้องเจอกับการพลัดพรากที่ทุกคนไม่อาจทำใจยอมรับกันได้ง่ายๆ (ภาพนี้ถ่ายเมื่อประมาณ 1 เดือนก่อนที่พ่อของหลานจะเสียชีวิต) ภาพนี้เมื่อได้ดูในเเววตาของหลานมันทำให้รู้สึกมีเเรงสู้ รู้ว่าชีวิตนี้ต้องอยู่เพื่อใครเเละต้องทำเพื่อใครบ้าง มันทำให้ฉันไม่ยอมเเพ้ง่ายๆ ไม่อ่อนเเอกับอุปสรรคต่างๆ ที่เข้ามา เพราะยังมีอีกหนึ่งชีวิตน้อยๆ ที่เราต้องดูเเลเพื่อให้เขาเติบโตเป็นคนที่ไม่รู้สึกว่าตนเองขาดบางอย่างไปเเละอยากให้เขาเติบโตพร้อมกับใช้ชีวิตนี้ในสังคมได้อย่างมี  ความสุข "เเม้บางวันท้องฟ้าอาจมืดมิด เเต่ฉันรับรู้ได้เสมอว่ายังมีเเสงน้อยๆที่สว่างในใจให้น้าคนนี้ลุกขึ้นสู้ได้ใหม่เสมอนะ"

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..




ชื่อภาพ  ยิ้มที่สวยที่สุด

สถานที่  บ้านโพซอ อำเภอ เเม่สะเรียง จังหวัด เเม่ฮ่องสอน

ความรู้สึก/ประทับใจต่อภาพนี้  ภาพนี้เป็นภาพของเเม่ จำได้ว่าไม่ได้ตั้งใจถ่ายนี้เลยเเต่เป็นภาพที่พอกลับมาดูอีกกี่ครั้งหรือหลาย ๆครั้ง รู้สึกไม่คยเห็นยิ้มที่สวยที่สุดนี้มาก่อน เพราะเมื่อดูยิ้มนี้เเล้วทำให้รู้สึกเผลอยิ้มตามอย่างไม่รู้ตัว ที่ผ่านมาไม่เคยเห็นเเม่ยิ้มสดใสเท่าเเบบนี้ รอยยิ้มนี้ลูกอยากให้อยู่กับเเม่นานๆ  เเละเป็นไปได้ลูกอยากให้เกิดยิ้มเเบบนี้กับเเม่ทุกๆ ช่วงเวลาในชีวิตของเเม่เลยนะ เเละท้ายนี้จึงรู้ว่า "โชคดีเเค่ไหนที่  ถ่ายภาพนี้ ภาพยิ้มที่สวยที่สุดสำหรับฉัน"



...ภาพถ่ายที่ดีที่สุด... อาจไม่ใช่ภาพที่เราตั้งใจถ่ายภาพมากที่สุด ไม่ใช่ภาพที่สวยที่สุด ไม่ใช่ภาพที่ดีที่สุด เเละอาจไม่ใช่ภาพที่คนในภาพตั้งใจให้เราถ่ายภาพมากที่สุด เเต่เป็นภาพที่เมื่อเราเผลอหยิบขึ้นมาดูเเล้วอาจจะด้วยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจเเต่มันทำให้เกิดความประทับใจ เเละต้องกลับมาพูดกับตัวเองว่า "โชคดีเเค่ไหนที่ได้ถ่ายภาพนี้ไว้"