"??หนูน้อยฉ่าลีลากับเจ้าปุ๊หริ?"

ดิฉันเลือกภาพของ "หนูน้อยฉ่าลีลากับเจ้าปุ๊หริ" เพราะดิฉันชื่นชอบในนิสัยใจคอของหนูน้อยคนนี้มาก หนูน้อยคนนี้อาจจะดื้อไปบ้างซนไปบ้างตามวัยของเขาแต่สิ่งที่ดิฉันชื่นชมในตัวหนูน้อยคือ ความขยันและความอดทนของเขาที่มีต่อโชคชะตาของตัวเองแม้ว่าต้องพบเจอกับปัญหาหลายอย่างที่เด็กอายุเท่านี้ไม่ควรจะต้องพบเจอ แต่สิ่งเหล่านี้แหละที่ดูเหมือนว่าจะทำให้เขากลายเป็นหนูน้อยที่เข้มแข็ง และหนูน้อยคนนี้ยังรักเจ้าปุ๊หริมากๆด้วย ทั้ง ๆ ที่ตัวเองนั้นแสนจะกลัวเจ้าสี่ขาพวกนี้มากก็ตาม เพราะว่าเจ้าปุ๊หริดีกับเขา แต่สำหรับเจ้าสี่ขาตัวอื่นๆคือ ความน่ากลัวสำหรับเจ้าหนูน้อยคนนี้

 "แม่น้ำเม่อแนโกละ"

ฉันชื่นชอบภาพ  "แม่น้ำเม่อแนโกละ"

"เพราะแม่น้ำนี้  ได้ให้ชีวิตฉัน"

"เพราะแม่น้ำสายนี้ ทำให้ครอบครัวของฉันได้ทำการเกษตร"

"เพราะแม่น้ำสายนี้ ทำให้ฉันได้กินปลา"

เพราแม่น้ำสายนี้  ทำเพื่อฉันหลายอย่างและผูกพันธ์กับฉันมากตั้งแต่ลืมตามองดูโลกจนถึงตอนนี้ ฉันถึงชอบแม่น้ำสายนี้มาก ฉันจึงเลือกภาพ

 "แม่น้ำเม่อแนโกละ" นี้

"วิ่งไปข้างหน้าอย่าได้ถอย"

ดิฉันเลือกภาพนี้เพราะทำให้ดิฉันรู้สึกว่าในสังคมปัจจุบันของเราที่เราอยู่ทุกวันนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนต้องรีบเร่ง จะทำตัวสบายๆดั่งเช่นแต่ก่อนไม่ได้แล้ว เพราะว่าหากเราวิ่งช้าก็อาจทำให้ชีวิตของเรานั้นถูกสังคมเอาเปรียบได้ อาจไม่ใช่ทุกสังคมที่จะเอาเปรียบเราแต่ทางที่ดีควรเตรียมตัวพร้อมวิ่งพร้อมกับสังคมรอบข้างอาจจะช้ากว่าเขาไปบ้าง อาจโดดเดี่ยวไปบ้าง ขอเพียงอย่าได้ท้อถอยกับการวิ่งไปข้างหน้าเท่าที่เราจะทำได้ก็พอแล้วไม่จำเป็นต้องวิ่งแข่งกับคนอื่น ขอเพียงวิ่งแข่งกับตัวเองให้ดีกว่าทุกๆวันก็เพียงพอแล้ว

"ลำบากหน่อยแต่ ก็มีความสุข?"

ที่ดิฉันเลือกภาพ "ลำบากหน่อยแต่ ก็มีความสุข?" นี้เพราะส่งเป็นสิ่งที่ฉันเป็นฉันจึงรู้สึกภูมิใจที่เกิดมาแบบนี้ อาจจะลำบาก และเหนื่อยมาก ในบางช่วง แต่ฉันก็ภูมิใจและมีกับสิ่งที่มีอยู่มาก ไม่ต้องทุกข์มาก ไม่ต้องคิดมาก อยู่อย่างมีความสุข เพราะฉันคิดว่าชีวิตของคนเรามันสั้น และเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอน ถ้าหาก "ไม่มีความสุขตอนนี้ " "ไม่พอใจในสิ่งที่ตัวเองมีตอนนี้แล้วฉันจะเอาเวลาไหนมาพอใจในสิ่งที่มีอยู่" ฉันคิดว่าช่วงที่ฉันอยู่กับครอบครัวนี่แหละดีมากที่สุด สุขมากที่สุดในชีวิตแล้ว

"?? ใกล้แต่เหมือนใกล ??"

ที่ฉันเลือกภาพ"?? ใกล้แต่เหมือนใกล ??" นี้ ไม่ใช่เพราะฉันชอบภาพที่ถ่ายเอาไว้ แต่ฉันชอบที่ภาพนี้ได้สะท้อนความคิดให้กับฉันที่ทำให้ฉันคิดได้ ว่าในสังคมรอบตัวของฉันในปัจจุบันนั้นได้เปลี่ยนแปลงไป ต่างจากแต่ก่อนมาก หากเป็นในครั้งยังอยู่ในสมัยประถม หากอยู่ด้วยกันเยอะอย่างนี้คงเล่น "หมากเก็บ"  "กระโดดยาง" หรือเล่าเรื่องต่างๆที่พบเจอของแต่ละวัน หรือไม่ก็ชวนคุยกันเรื่องเรื่อยเปื่อย แต่ตอนนี้ต่างออกไปแล้วนั่งอยู่ด้วยกัน ก็ไม่ได้พูดคุยกันเพราะแต่ละคนล้วนมีมือถือของตัวเอง ส่วนใหญ่แล้วแต่ละคนก็จะคุยกับมือถือของตัวเอง  ทำให้สังคมสมัยนี้กลายเป็นสังคมก้มหน้ามากขึ้นเรื่อยๆ

"?น้องแจแจ?"

ฉันเลือกภาพ "?น้องแจแจ?" ภาพนี้เพราะว่าภาพของหนูน้อยคนนี้ทำให้ฉันคิดถึง เพื่อน น้องๆที่เคยเรียนด้วยกัน ที่ต้องเจอ สภาพแวดล้อมที่คล้ายๆกับ"น้องแจแจ" คนนี้ ฉันได้เจอกับ "น้องแจแจ" ตอนไปสังเกตการสอนที่หมู่บ้านชนเผ่าหมู่บ้าน หนึ่ง "น้องแจแจ" มักจะโดนเพื่อนล้อว่า "ตาเหล่" บ้าง "สกปรก"บ้าง "เหม็น"บ้าง น้องแจแจเป็นเด็กที่มีพัฒนาการ การเรียนรู้ช้ากว่าเพื่อนในห้อง เพื่อนในห้องมักจะไม่ชอบน้องและเกล้งน้องอยู่บ่อยแม้คุณครูประจำชั้นจะเตือนเพื่อนในห้องแล้วก็ตาม แต่ก็ยังเหมือนเดิม อีกทั้ง "น้องแจแจ"กำพร้าพ่อ เนื่องจากพ่อกับแม่แยกทางกัน น้องแจแจอาจเหมือนเด็กมีปัญหาที่เก็บตัวเงียบ ไม่ค่อยพูด แต่สิ่งที่น้องแจแจมากกว่าเพื่อนๆในห้องเรียนน้อง คือ ความอดทนที่จะเรียนรู้ และความพยายามที่จะเรียนทั้งๆที่อะไรหลายอย่างที่ทำให้น้องไปช้ากว่าเพื่อนเล็กน้อยในการเรียนรู้  ดิฉันชื่นชอบน้องแจแจมาก และน้องแจแจยังเป็นแรงบันดาลใจให้กับฉันในการเดินต่อไปข้างหน้าอีก ด้วย 

"ผู้หญิงที่สวยที่สุด????"

หลาย ๆ ท่านคงสงสัยว่าทำไมชื่อภาพนี้ต้องเป็น "ผู้หญิงที่สวยที่สุด" ทั้งๆที่ก็เป็นผู้หญิงวัยกลางคน ค่อนไปทางมีอายุด้วยซ้ำยังเรียกผู้หญิงที่สวยที่สุด ที่ตั้งแบบนั้นเพราะทุกคนล้วนมีเหตุผลของตัวเองรวมทั้งฉันด้วย ในสายตาของฉัน ไม่ว่าเขาจะทำอะไรเขาก็สวยที่สุดเสมอ "ไม่ว่าเวลาที่ดุฉัน"  "เวลาโมโหฉัน"  "ตีฉันด้วยไม้เรียว"  "ยิ้มให้ฉัน"  "หยอกล้อฉัน"  ทุกๆเวลา เพราะฉันรู้ว่าเขาไม่เคยคิดร้ายต่อฉันเลยสักครั้ง ไม่ว่าในเวลาใดก็ตาม และฉันรู้ดีว่าเขาทำทุกอย่างเพื่อฉันมามาก และรักฉันมากด้วยเช่นกัน เพราะว่าท่านคือ"แม่" ของฉัน และในสายตาของฉันท่านเป็นคนที่ดีที่สุดไม่จะทำอะไร และสวยที่สุดไม่ว่าท่านจะเป็นยังงัย นี่แหละคือเหตุผลที่ฉันเลือกภาพนี้

"??รดน้ำดำหัว พือๆ พีๆ ??"

ที่ฉันเลือกภาพนี้เพราะเป็นความทรงจำทุดท้ายของฉันที่ได้รดน้ำดำหัวให้กับคุณยายเป็นความคิดถึงไม่เคยจางหาย เพราะตั้งแต่จำความได้ก็อยู่กับท่านตลอดเพราะเราอยู่บ้านเดียวกันไม่เคยห่างกัน อยู่กับท่านแล้วมีความสุข ท่านเป็นคนพูดเก่ง อยู่ด้วยแล้วมีความสุข และที่สำคัญในวันรดน้ำดำหัวนี้ เป็นวันรวมญาติของพวกเรา ไม่ว่าใครจะทำอะไร อยู่ที่ไหนติดงานอะไร วันนี้ก็จะทำตัวให้ว่างทุกคนเพื่อที่จะได้มารวมกันในวันนี้ให้ครบทุกคน จะได้อยู่กันพร้อมหน้ากันทุกๆคน จะพูดว่าเป็นวันสำคัญของตระกุลเราก็ว่าได้เพราะ หนึ่งปีจะจัดเพียงครั้งเดียวเท่านั้น ในวันนี้ก็จะได้รับพรจาก คุณตากับคุณยายกันทุกๆคน ภาพนี้เป็นทั้งความทรงจำและความสุขของฉัน??

"??มาเยี่ยมเด็กหอ??"

ภาพนี้เป็นภาพที่ครอบครัวของฉันมาเยี่ยมฉันในการอยู่ที่ใกลจากบ้านมากเป็นครั้งเเรก ตอนนี้นั้นฉันรู้สึกดีใจมากเหมือนกับว่า ตัวเองติดคุกแล้วมีญาติมาเยี่ยมเอาของกินมาให้ เล่าเรื่องต่างๆที่บ้านให้ฟังว่าเป็นยังไงบ้างมีอะไรเปลี่ยนไปบ้างที่บ้านของเรา แค่นั้นฉันก็มีความสุขมากแล้วที่ได้ฟังได้กินข้าวด้วยกัน เพราะโรงเรียนที่ฉันอยู่เป็นโรงเรียนประจำหญิงล้วน ห้ามญาติมาเยียมบ่อยเกินไป อณุญาตให้เดือนละครั้ง สำหรับฉันแล้วเทอมละครั้งก็ถือว่าดีมากๆแล้วเพราะการเดินทางลำบาก นึกถึงทีไรทำให้ฉันยิ้มไม่หุบเลยคิดถึงช่วงเวลานั้นมากๆ อยากย้อนกลับอีกครั้งแต้คงเป็นไปไม่ได้ จะเก็บความทรงจำดีนี้ไว้ให้ตัวยิ้มในยามที่รู้สึกคิดถึงอยากย้อนเวลา

"? คู่พระอรหันต์ในบ้านฉัน??"

ภาพนี้เป็นภาพที่ฉัน" ชอบ" ที่สุด และเป็นภาพที่ถ่ายด้วยความตั้งใจที่สุดเพราะทั้งคู่เป็นคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตแล้ว และมีพระคุณกับฉันมากที่สุดเช่นกันฉันชอบรอยยิ้มของทั้งสองท่านมากที่สุด เพราะรอยยิ้มของท่านทั้งสองนี้ เป็นกำลังใจให้กับฉันเพราะมือของท่านทั้งสองคอยอุ้มชูฉัน และคอยสร้างสิ่งต่างๆให้กับฉัน เพราะปากของท่านคอยเป็นยาในการใช้ชีวิตของฉัน ทุกสิ่งทุกอย่างที่ท่านทำให้จะไม่มีวันลืม ????