"ดิฉันเชื่อว่าทุกคนมีประสบการณ์ที่อาจจะแตกต่างกันออกไป อยากจะบอกทุกคนว่าไม่ว่าเราจะเจอเรื่องราวมามากมายในชีวิต ในบางเรื่องอาจเป็นเรื่องที่ดีและในทางเรื่องอาจเป็นเรื่องที่ไม่ดีให้ทุกคนเรียนรู้และจดจำมันไว้เป็นประสบการณ์ในชีวิตของตนเอง เพราะประสบการณ์จะสอนเราและทำให้เราโตขึ้นในทุกๆเรื่อง"

        เมื่อเราลองมองย้อนกลับไป ประสบการณ์ เรื่องราว และสิ่งต่างๆมากมายที่เกิดขึ้นมาในชีวิตของเรา บางเรื่องเป็นสิ่งที่ดี บางเรื่องเป็นสิ่งที่ไม่อยากเกิดขึ้นก็มี แต่ทุกๆอย่างที่เกิดขึ้นในชีวิตเราล้วนสามารถเก็บมันมาเป็นประสบการณ์ในชีวิต ในวันนี้ฉันจะมาเล่าประสบการณ์และเรื่องราวดีๆที่เคยเกิดขึ้นในชีวิตของฉันและเป็นเรื่องราวที่ดิฉันไม่เคยลืม

*สวัสดีค่ะนี่คือคุณแม่คนสวยของดิฉันเอง*

        นี่เป็นคุณแม่ของดิฉันเอง คนที่สวยและใจดีที่สุดในโลก ดิฉันรักแม่ของดิฉันมากๆ ทำไมถึงรัก ? อย่างที่รู้ดิฉันไม่ได้เกิดมาในครอบครัวที่ร่ำรวยแต่แม่ของฉันเลี้ยงฉันมาอย่างดี ทำทุกวิถีวิถีทางให้ฉันมีความสุข ยอมทำทุกอย่างเพื่อดิฉัน เสียสละเพื่อดิฉัน ดูจากไหนได้บ้าง ? ดูได้ทุกวันและทุกเวลาเลยค่ะ ยกตัวอย่างในรูปภาพข้างบน แม่ของดิฉันเป็นคนที่ชอบโกหกเอามากๆ เห็นไหมท่านทำงานทั้งวันแต่ยังบอกดิฉันว่าไม่เห็นเหนื่อยเลยสบายๆ คนที่ไหนเขาทำงานตากแดดทั้งวันจะไม่เหนื่อยบ้าง เห็นแล้วใชไหมคะทุกคนว่าดิฉันเป็นคนที่โชคดีที่สุดเลยที่ได้เกิดมาแล้วมีแม่แบบนี้ -3-

*ลูกชาวนาจ้า*


        ชีวิตคนเราก็ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบที่สวยหรู  แต่นั้นไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับดิฉันเลยค่ะ  ดิฉันว่าความลำบากนี่แหละเป็นเรื่องที่ดี  มันจะทำให้ดิฉันเป็นคนที่แข็งแรงกว่าใครๆ  มีความพยายามมากกว่าใคร สามารถอดทนต่อทุกอย่างได้ ทุกคนอาจจะไม่เคยรู้ว่าดิฉันเป็นคนที่ช่วยพ่อกับแม่ทำงานเกือบทุกอย่าง ดิฉันว่าการทำงานช่วยพ่อกับแม่ของตนเองเป็นเรื่องที่ดีและภูมิใจมากๆสำหรับตนเองค่ะ

*My garden*

        นี่เป็นสวนของดิฉันเองค่ะ ดิฉันเกิดมาในครอบครัวที่ทำอาชีพการเกษตร ดังนั้นดิฉันจึงมีสวน และมีนาเป็นของตนเอง  ดิฉันชอบสวนของดิฉันมากๆเลยเพราะว่าดิฉันจะช่วยพ่อกับแม่ปลูกบ่อยมาก  เวลาที่ดิฉันกลับบ้านดิฉันเฝ้าคอยและสังเกตการเจริญเติบโตของมันอยู่ตลอด ชอบวิวของสวนมาก มันดูแล้วสบายตา ดิฉันชอบการถ่ายภาพวิวต่างๆที่ดิฉันได้ลงมือทำด้วยตนเองมันมีความรู้สึกภาคภูมิใจในสิ่งที่ตนเองทำกำลังเริ่มเติบโตและให้ผลออกมา ความจริงเราปลูกพืชผักกันอยู่หลายอย่างนี่เป็นแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้นเอง

*โอ้โห!!!!หมู่บ้านห้วยปูลิง*

          ดิฉันเคยคิดว่าดิฉันเกิดมาในหมู่บ้านที่มีความยากลำบากมากแล้ว แต่นั้นไม่ใช่เลยค่ะ ครั้งหนึ่งดิฉันจำได้ขึ้นใจเลย เป็นประสบการณ์ครั้งแรกของดิฉันในการเดินทางไปหมู่บ้านห้วยปูลิง กางเดินทางมีความลำบากมาก ถนนหนทางเป็นดินหินทรายอยู่ เป็นดอยไปมาคนที่เป็นคนขับรถต้องมีความชำนาญเป็นอย่างมาก แแต่การเดินทางของดิฉันครั้งนั้นคุ้มค่ามากๆเลยค่ะ  เพร้ะาว่าดิฉันเจอกับสิ่งที่สวยงามที่ดิฉันไม่เคยพบเจอ วิวธรรมชาติของป่าไม้สวยงามมากๆ อากาศที่นั่นดีมากแม้ว่าเป็นตอนฤดูร้อนแต่ที่นั่นกลับเย็นสบายอยู่เลย  มีความเงียบสงบเหมาะแก่การพักผ่อน ประเพณณีของชาวบ้านกะเหรี่ยงยังคงวัฒนธรรมเดิม อย่างที่ทุกคนเห็นจากในภาพยังมีการใช้ใบตองในการห่อข้าวแจกแขกที่มาเยือนหมู่บ้าน อยากให้ทุกคนได้เห็นว่าไม่ว่าที่ไหนๆก็มีสิ่งที่สวยงามในตัวของมันเอง

*อาหารที่ดิฉันขาดไม่ได้ในชีวิต*

        ดิฉันว่าทุกคนคงมีอาหารจานโปรดเป็นของตนเองและกินเท่าไหร่ก็ไม่เคยเบื่อ เมนูอาหารที่ดิฉันชอบมากที่สุดในโลกคือส้มตำปูปลาร้าค่ะ ดิฉันไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร แต่ที่รู้คือชอบเอามากๆดิฉันชอบถึงชนิดที่ว่าอาทิตย์ไหนที่ไม่ได้กินดิฉันเหมือนขาดอะไรไปในชีวิต เสน่ห์ของส้มตำเป็นอาหารที่มีสีสันสวยงาม  รสชาติเผ็ดเปรี้ยวหวามรวมกัน เอกลักษ์ดิฉันมองเห็นคือความแซ่บ ความเผ็ด ความร้อน นั่นแหละจึงเป็นสิ่งที่ดิฉันโปรดปรานและติดใจจนถึงทุกวันนี้ค่ะ

*หนองจองคำที่รัก*

        ในการใช้ชีวิตในแต่ละวันการเจอเรื่องราวต่างๆอาจทำให้เราเหนื่อยและอยากหาสถานที่่ที่มีแต่ความสงบ ดิฉันก็เป็นอีกคนที่เจอกับเรื่องราวต่างๆเข้ามาในชีวิตที่เหมือนกับทุกๆคน ดังนั้นสถานที่ ที่ฉันจะไปบ่อยๆคือหนองจองคำในช่วงเวลากลางคืน หนองจองคำเป็นสถานที่เงียบสงบสามารถช่วยคลายเครียดได้เป็นอย่างดี เมื่อได้เจอกับวิวที่สวยงามของแสงไฟในตอนกลางคืน บรรยากาศดีๆที่เต็มไปด้วยธรรมชาติที่สวยงาม และบวกกับความเงียบสงบในเวลาตอนกลางคืนจะช่วยให้เรามีความสุขมากขึ้นนั่นเอง

*รับน้องตอนปีหนึ่ง*

        ประสบการณ์ในการเข้ามาอยู่ในรั้วของมหาลัยอย่างที่ทุกคนรู้จะต้องมีการรับน้อง ดิฉันพออยู่ในสถานการณ์นั้นจะบอกให้ทุกคนรู้ดลยว่า ในการรับน้องนั้นเราจะต้องเจอกับสิ่งที่น่าตื่นเต้น น่าหนักใจ ความสนุกสนาน ความรักของพี่น้องในสาขา เจอกับเพื่อนใหม่ เจอกับคนที่ดีและร้ายในเวลาเดียวกัน  เป็นสิวผุดขึ้นมาเต็มหน้าเพราะว่าหน้าที่เราจุ่มน้ำสกปรกๆบนพื้นถนนตอนกลิ้งตัวบนน้ำเน่าๆกลางแดด ตัวดำ  โดนนอนตากแดดเป็นสิบๆนาที  อาเจียน โดนกินกระปิผสมน้ำหวานและน้ำปลา  หน้าวอกเพราะโดนปะแป้งหน้าขาวเหมือนตูดลิง  หน้าตึงเพราะโดนปะแป้งดินสอพองหลากสีมาก  เสื้อผ้าเต็มไปด้วยแป้งจนไม่กล้านั่งรถกลับบ้านเพราะกลัวรถเปื้อนขี้เกียจล้างหลายรอบ   เล่นเกมวิบากเป่าแป้ง เสื้อผ้าเปียกแถมเม็ดแมงรักเกาะเสื้อผ้าเกาะเส้นผมไป ผมรุงรังเพราะรุ่นพี่เอาเม็ดแมงรักผสมน้ำใส่ในลูกโป่งแล้วไล่ปาใส่รุ่นน้องตอนวิ่งเปลี่ยนฐาน  ได้เต้นท่าอุบาทว์   โดนว๊ากน้ำตาซึม โดนสายยางฉีดน้ำราดตัวตอนนอนเป็นปลาเค็มตากแดดและอีกมากมาย เสียงแหบเอย ร้องรำทำเพลงต่างๆ แต่ทุกอย่างที่เกิดจากกิจกรรรมจะทำให้เราได้เรียนรู้อะไรมากมายจากการทำกิจกรรม

*สนามบินแม่ฮ่องสอน*

       สนามบินแม่ฮ่องสอนเป็นอีกสถานที่ ที่ดิฉันชอบไป ดิฉันเป็นคนที่อยู่ติดห้องมากๆ  ชอบการอยู่นิ่งๆ ชอบการดูซีรีส์เกาหลีเป็นเอามากและในเวลาที่กินไปต้องมีของกินไปกำกับคู่ดวยในขณะที่ดู ดิฉันกินไปเรื่อยๆจนกลายเป็นหมูที่มีความอุดมสมบู่รณ์เอามากๆร่างกายเริ่มรับไม่ไหว อาการเริ่มป่วยและง่วงตลอดเวลา ดังนั้นดิฉันจึงลดในการดูขากการดูทุกวันเป็นสองถึงสามวันต่อสัปดาห์ และหันไปสนใจการออกกำลังให้มากขึ้น สนามบินที่นี่จึงเป็นสถานที่ดิฉันชอบไปออกำลังกายที่นั่น เพราะวิวสวยและเต็มไปด้วยผู้คนที่รักสุขภาพมารวมกันมันเป็นอีกสังคมที่ดิฉันชอบ

* หอในการประถมศึกษาตอนปี 1 *

        ประสบการณ์ในชีวิตที่ดิฉันประทับใจอีกอย่าง คือการมาอยู่ร่วมกันตอนปี 1 บางคนอาจจะคิดว่าหอในไม่น่าอยู่ มีกฎมากมายในการมาอยู่ร่วมกัน ไม่อยากใช้ห้องนอนกับคนอื่น ห้องน้ำสกปรก มีกิจกรรมของหอมากมาย แต่นั่นไม่ได้เป็นปัญหาอะไรสำหรับดิฉันแม้แต่น้อยเลย กลับเป็นว่าดิฉันชอบมากเวลาที่มีเพื่อนอยู่ด้วยกัน แม้ในบางเวลาเราอาจจะมีการทะเลาะกันบ้างแต่นั้นไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่แต่กลับเป็นสีสันมากกว่า มันสนุกมากเลยเวลาที่ได้ทำกิจกรรมร่วมกัน ได้นอนด้วยกัน ได้นินทาเพื่อนต่างห้องบ้าง ได้กินข้าวทำกับข้าวของเพื่อน ได้ลอกการบ้านเพื่อน นี่เป็นช่วงเวลาที่ดิฉันอยากจะเก็บไว้ในความทรงจำของดิฉันว่าครั้งหนึ่งดิฉันก็เคยอยู่หอในเหมือนกัน

*เพื่อนคนแรกในรั้วมหาลัย *

     มาถึงเรื่องดีๆตอนสุดท้าย รูปตอนปี 1ของดิฉัน คนข้างๆคือเพื่อนคนแรกของดิฉันในรั้วมหาลัยที่ดิฉันคุยด้วย เป็นเรื่องที่ตลกมากๆเลย  ความจริงเราเคยเห็นกันมามากมายหลายครั้ง เคยเรียนโรงเรียนมัธยมปลายด้วยกัน เคยเดินผ่านไปผ่านมาแต่ไม่เคยคุยกันเลยสักครั้งเดียว ตอนนั้นดิฉันคิดว่าเธอคนนี้ไม่น่าคบเลย น่าจะเป็นเด็กเรียน คนหยิ่งๆ นิ่งๆ แล้วก็ดุๆหน่อย แต่ในทางกลับกันเธอเป็นคนที่ดีมากเลย ดิฉันคิดว่าที่เรากันได้มาจนถึงทุกวันนี้เพราะเราบ้าเหมือนกันนั่นเองค่ะทุกคน^^

      "ดิฉันเชื่อว่าทุกคนมีประสบการณ์ที่อาจจะแตกต่างกันออกไป อยากจะบอกทุกคนว่าไม่ว่าเราจะเจอเรื่องราวมามากมายในชีวิต  ในบางเรื่องอาจเป็นเรื่องที่ดีและในทางเรื่องอาจเป็นเรื่องที่ไม่ดีให้ทุกคนเรียนรู้และจดจำมันไว้เป็นประสบการณ์ในชีวิตของตนเอง เพราะประสบการณ์จะสอนเราและทำให้เราโตขึ้นในทุกๆเรื่อง"