แน่น คับ ฟิต
บันทึกรวมความรู้ที่ได้จากงานมหกรรมการจัดการความรู้แห่งชาติครั้งที่ 3 ครับ
ผมอยากจะนิยามงานนี้จังเลย
มันแน่น คับ ฟิตจริงๆ
ไม่ได้หมายถึงขนาดห้องนะครับ
หมายถึงความรู้ที่จัดครับ ยิ่งใหญ่มาก จนแน่น(หัวผม) คับ(คุณภาพและเวลา) ฟิต(บริหารสมองอย่างมากจนผมน็อคไปเลย 3 วัน)
ด้วยความรู้อันน้อยนิดของผมเกี่ยวกับ KM ทำให้ทุกสิ่งดูตื่นตาตื่นใจมาก
และทุกอย่างผิดความคาดหมายของผมหมดเลย
เริ่มตั้งแต่ที่ผมวางแผนเข้าห้องอบรมวันละ 4-7 ห้อง กลายเป็นเข้าได้วันละห้องเพราะห้องส่วนใหญ่ให้เข้าแบบเต็มวัน
หนทางเลือกเลยโดนบีบมากเหลือเข้า 2 ห้องที่ผมสนใจที่สุด คือ
ห้องคิดสุข ทำสุข ในวันที่ 1 (รับ 30 คนเท่านั้น)
ห้องเบาหวาน ในวันที่ 2
ทุกท่านที่เข้ามาเต็มไปด้วยความรู้มากๆ หรือผมไค่อยรู้เรื่องพวกนี้เลยรู้สึกว่า ทุกอย่างเป็นเรื่องน่าสนใจทั้งสิ้น
ตั้งกะเริ่มเปิดงานจากที่ตั้งใจจดก็ตะลึงงันจนจดไม่ถูก
ได้แต่จดจำในหัวแล้วตั้งใจมาจดทีหลัง
แต่โอกาสก็ไม่เปิดให้ผมได้บันทึกมาก
เพราะพอเข้าห้องไปก็เริ่มทำกิจกรรมทันที
ห้องคิดสุขนี่...ถ้าถามว่าได้อะไรมาบ้าง ผมพูดไม่ถูก
แต่โชคดีผมได้หนังสือแจกเล่มเล็กๆ ซึ่งคาดว่าจดเรื่องราวไว้แต่ผมก็ยังไม่อ่านเพราะอยากย่อยสิ่งที่ได้รับเองก่อน
สิ่งที่ผมได้ที่โดนใจผม ซึ่งตั้งเป้าไว้ คือ กำลังใจแต่สิ่งที่ได้เป็นมากกว่านั้นครับ
มันคือ แรงบันดาลใจ
เป็นสิ่งที่ผมห่างมันไปนานมาก ตั้งแต่ก่อนเริ่มโครงการลดน้ำหนัก+โครงการเพิ่มน้ำหนัก เอ้ย ยกน้ำหนักขึ้นมา
ตอนนั้นกว่าผมจะเกิดแรงบันดาลใจผมต้องเจอหลายสิ่งมาก นานนับเดือนจนเกิดเป็นแรงบันดาลใจขึ้นมา
แต่ที่นี่วันเดียวผมก็ได้แรงบันดาลใจ ที่เหมือนไฟที่ลุกติดขึ้นมาในใจผม ว่านี่คือสิ่งที่ผมทำได้
กำลังใจเป็นสิ่งที่ทำให้สามารถดำเนินงานต่อไปได้เท่านั้น แต่แรงบันดาลใจทำให้เกิดไอเดียใหม่ๆ มากมายที่จะก้าวทำสิ่งใหม่ ก่อให้เกิดสิ่งสร้างสรรค์
สิ่งที่เหล่าอาจารย์ห้องนี้สอนผมมากมายนัก แต่สิ่งที่ผมได้มากที่สุดคือ 2 สิ่งนี้ครับ
แรงบันดาลใจ (ความเชื่อ,จินตนาการ,ความสร้างสรรค์)
คนเราเปลี่ยนได้ด้วยความคิด (ถ้าเชื่อว่าทำได้ก็ทำได้, ถ้าคิดว่าตัวเราดีอยู่แล้วแล้วก็ไม่ฟังคนอื่นล เชื่อว่าเราพัฒนาได้กว่านี้ก็พัฒนาได้)
แค่ 2 ข้อนี่ทำให้ผมกลับไปนอนหลับแบบไม่สนิทแล้วครับ วันรุ่งขึ้นยิ่งทำให้ผมแน่นเข้าไปอีกกับห้องเบาหวาน
โอ บันทึกนี้ขอจบแค่นี้ก่อนละกันครับ
พอดีใช้เครื่องที่บ้านเครื่องจะอืดหน่อย แล้วค่อยมาแต่งรายละเอียดอีกที
บันทึกนี้พิมพ์รวดเดียว 25 นาทีกะต่ออีกบันทึกนะ
ขอบคุณสำหรับหนึ่งประสบการณ์ที่ส่งผ่านต่อคนที่ไม่มีโอกาสได้ไปครับ
ขอบคุณมากค่ะที่เล่าให้ฟัง เพราะห้องคิดสุข ทำสุข เป็นห้องหนึ่งที่เล็งไว้แต่แรก แต่ไม่ได้เข้า จะรออ่านบันทึกต่อไปนะคะ
ขอบคุณมากครับที่เล่าให้ฟัง คุณถ่ายทอดดีมากๆๆ เห็นภาพและความรู้สึกที่ออกมาจากหัวใจจริงๆๆนะครับ และผมก็เห็นด้วยกับ “แรงบันดารใจ” ว่าเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด ซึ่งมันสำคัญมากสำหรับชีวิตที่ผ่านมาเกือบจะครึ่งชีวิตของผมเช่นกัน ถ้าผมขาดมันคงแย่มาก ก็ขอให้แรงบันดารใจเกิดขึ้นและอยู่คู่กับคุณตลอดไปนะครับ
ดีใจครับที่ได้ F2F กับ "จันทร์เมามาย" ด้วยการแนะนำจากพี่เล็ก เพราะไม่คุ้นชินกับตัวจริง(ที่หล่อกว่าภาพในบล็อก) โอกาสต่อไปคงได้ F2F กันอีกนะครับ
สิ่งที่พี่ได้คือ...
เก็บเกี่ยว...ต่อยอด และเต็มตื้น กับความรู้ และความสุขจากงานค่ะ ลองแลกเปลี่ยนกับพี่ที่ บันทึกความสุขนี้ นะ
ยินดีที่ได้พบตัวคุณจันทร์เมามายค่ะ เห็นปุ๊บ ดิฉันก็จำได้ปั๊บเลยค่ะ
ได้เข้าห้องตั้งสองห้องนะค่ะ ดิฉันได้เข้าห้องเดียวค่ะ ห้องบล็อก แถมห้อง Grand hall อีกหน่อยค่ะ :)
มาตอบช้า แต่ยังดีกว่าไม่มานะขอรับทุกท่าน
Mr. Kamphanat Archa (Jack)
พี่ไมโต
พี่ปิ่ง
ทีมงานซ่อมบำรุง
พี่มอม
พี่เล็ก
ดร. จันทวรรณ น้อยวัน
ทำไมกะปุ๋มไม่เจอคุณจันทร์เมามายคะ...อะไรมาบังตากะปุ๋มไว้...สงสัยความน่ารักของพี่เล็กและสาวๆ บำราศแน่เลย..ทำให้กะปุ๋มไม่เจอคุณจันทร์เมามาย...อิอิ..แอบย่องมาแซวยามดึกคะ...
(^____^)
กะปุ๋ม
พี่กะปุ๋ม
ท่าพี่จะเจอผม สงสัยต้องมีบุญร่วมกันมาก่อนมากๆ ครับเพราะวันนั้นผมเดินเร่ร่อนจริงๆ อิอิ
คะคะ....
ก่อนไปสงสัยลืมทำบุญ...ไว้เยอะๆ คะ...
เลยพลาดไม่เจอกันคะ...อิอิ...
ตกลงกะปุ๋มเป็นพี่เหรอคะ...555...
(^_________^)
กะปุ๋ม
เข้ามาทักทายค่ะ จะตามอ่านเพราะมีโอกาสเข้าฟังวันเดียวค่ะ
ตามมาอ่านและให้กำลังใจครับ และไม่ได้มามือเปล่า มีน้ำเต้าหู้ติดมือมาด้วย 2 ถุงครับ .. ตอนนี้ เป็น Virtual เตาหู้ไปก่อน อีกหน่อยคงได้ออกจาก โลกเสมือน มีของจริงไปฝาก เพราะผมไปที่ บำราศฯ บ่อยอยู่เหมือนกันครับ
สนุกดีครับที่ได้อ่านเรื่องของ จันทร์เมามาย ที่สำคัญ ผมจำไม่ได้จริงว่าเป็นคนเดียวกับที่เจอ งานมหกรรม ทั้งๆที่เคยแวะเข้า blog ตั้งหลายครั้ง
ดีใจจังที่เจอ เภสัชกร ในงาน KM