๔๑๖. การปรุงรสการสอนด้วย...อารมณ์ขัน

เรานำเข้าสู่บทเรียนด้วยอารมณ์ขันกันแทบทั้งนั้น ครูแกล้งพูดผิดนิดเดียว เราก็ขำแล้ว อารมณ์ขัน ช่วยสร้างบรรยากาศการเรียนรู้ ให้เด็กรู้สึกอยากเรียน..รู้สึกว่าครูเป็นมิตร..และเด็กอยากติดตาม เนื้อหา และกิจกรรม อยู่ตลอดเวลา

ทำไม..บรรยากาศการเรียนรู้ หรือ การเรียนการสอนของครู กับนักเรียน..ในปัจจุบัน.. ส่วนใหญ่..จะเคร่งเครียด..ขาดความสนุกสนาน..จริงๆ..คำตอบก็คงพอรู้กันอยู่ว่ามาจากสาเหตุใด..อีกส่วนหนึ่งก็มาจาก..ไม่ได้รับการฝึกฝนทักษะ การสร้างอารมณ์ขัน มาจากรั้วมหาวิทยาลัย และท้ายที่สุดก็ขึ้นอยู่กับตัวบุคคลด้วย..ว่าต้องการจะสร้างให้เกิดขึ้น..หรือไม่...

กิจกรรมการเรียนรู้ ด้วย กระบวนการ BBl... แท้จริง เป็นของฝรั่ง แต่ อารมณ์ขัน อยู่คู่ครูไทย มานาน อารมณ์ขันมีอยู่ทุกชุมชน ท้องถิ่น อยู่ในสายเลือดของคนไทย..เด็กญี่ปุ่น เกาหลี มีอารมณ์ขันน้อย ขำยากกว่าเด็กไทย...อารมณ์ขัน..ช่วยหลั่งสาร ไปเสริมสมอง ให้โล่ง โปร่ง สบาย รับรู้และเข้าใจอะไรได้ง่าย..ซึ่งไม่ต้องซื้อหา หรือ ลงทุนอะไรเลย แต่ทำไมครูไทย จึงมักไปแสวงหาวัตถุ และ สีสันอะไรก็ไม่รู้ให้มาแสบตาเด็ก ๆ ซะงั้น

อย่างเช่นวันนี้..ซ้อมเพลงฉ่อยให้ คณะชายโก้..เป็นฉ่อย ภาษาอังกฤษ ที่ชาวคณะไม่คุ้นเคย ก็เลยสอนโก้ให้ออกท่าทาง แบบแร็บๆ โย่ๆ ยกมือยกไม้...เรียกเสียงฮา และเร้าความสนใจได้ตั้งเยอะ....

เมื่อก่อนหลักสูตร พ.ศ. ๒๕๐๓ และ ๒๕๒๑ เรานำเข้าสู่บทเรียนด้วยอารมณ์ขันกันแทบทั้งนั้น ครูแกล้งพูดผิดนิดเดียว เราก็ขำแล้ว อารมณ์ขัน ช่วยสร้างบรรยากาศการเรียนรู้ ให้เด็กรู้สึกอยากเรียน..รู้สึกว่าครูเป็นมิตร..และเด็กอยากติดตาม เนื้อหา และกิจกรรม อยู่ตลอดเวลา

อย่างเช่น..ผมสอนกลองยาว..แม้ว่าจะให้พี่สอนน้อง ให้คนที่เก่งแล้ว สอนคนที่เพิ่งจะหัดตี วันนี้ แค่เริ่มต้น..ยังไม่เป็นที่น่าพอใจ ก็ไม่เป็นไร...ให้เด็กอยากสัมผัสกลอง ต้องการที่จะเรียนรู้ต่อไป ครูก็ต้องค่อยๆบอก..ด้วยการสาธิต..ครูแกล้งตีผิดตีถูก เด็กก็ขำแล้ว บางทีก็ต้องหยอกล้อกับเด็กบ้าง โดยถามว่า...”เวลาเธอตี ทำไมต้องก้มหน้าด้วย กลัวกลองยาวจะหายรึ...” แค่นี้เด็กก็ขำ หรือ

“ทำไมตีเบาจัง กลัวกลองเจ็บหรือไง “ (ฮา) "ตกลงเธอจะตี หรือ เธอจะเอามือลูบคลำกลอง”(ฮา)

ผมเรียกนักเรียนหญิง..ฝ่ายนันทนาการมา..บอกให้ไปฝึกซ้อมท่ารำกลองยาวประยุกต์ โดยให้คิดท่าอิสระ แต่ต้องถูกจังหวะ จะได้ไปฝึกน้องๆด้วย..

นักเรียนสงสัยว่า จะรำอย่างไร แบบไหน ผมก็รำให้ดู ส่ายสะโพกโยกไหล่ เด็กแยกไม่ออกระหว่างท่าทางร่ายรำกับเต้นของผม ดูตลกขบขันมากกว่า..ก็เพื่อให้นักเรียนไม่มองเป็นเรื่องยาก..

ดังนั้น..ก่อนสอน หรือระหว่างสอน..ผมจะมีภาษาท่าทางตามเพลงบ้าง คิดขึ้นเองบ้าง เพื่อสร้างอารณ์ขัน กระตุ้นให้นักเรียนสนใจใฝ่เรียน...อารมณ์ขัน..ไม่จำเป็นต้องเตรียมอะไรมาก ไม่ต้องปรุงเยอะ ให้ออกมาเป็นธรรมชาติ...แล้วครูจะรู้สึกว่า..ห้องเรียนของเรา..ก็สร้างความสุขได้ ครับ

ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

๒๔ มิถุนายน ๒๕๕๙









บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่า....จากโรงเรียนเล็ก



ความเห็น (5)

เขียนเมื่อ 

จิตวิทยาล้ำเลิศค่ะ เยี่ยมจริงๆ

ยุคนี้ ต้องทุกรูปแบบเลยครับ


เขียนเมื่อ 

อ่านบันทึกนี้แล้วคิดถึงผอ.ค่ะ

ขอบคุณครับ

และผมก็คิดถึงตัวเองเหมือนกัน ครับ

ว่า...จะอยู่ในวงการนี้ ได้นานแค่ไหน....