วันที่มีคนเรียก "คุณผู้ชาย" ครั้งแรกในชีวิต

สิ่งหนึ่งที่พ่อชื่นชมคือการให้บริการ และการดูแลรักษาคนไข้ของโรงพยาลแห่งนี้มาก นั่นก็คือ.... หัวใจของการให้บริการอย่างแท้จริง... มันอาจจะแพงสักหน่อย.. แต่เมื่อเทียบกับคุณค่าทางจิตใจแล้ว มันก็ทำให้พ่อได้คิดต่อว่า.. หากเป็นโรงพยาบาลของรัฐแล้ว.. มันไม่ต้องมากมายขนาดนี้ก็ได้ .. ขอเพียงแค่...ได้ดูแลคนไข้ด้วยหัวใจของความเป็นมนุษย์ก็พอ

..

ก้านตุ้มหู ข้างนี้...เป็นวันที่พ่อ..ตัดสินใจว่า...อย่างไรเสียก็ต้องพาลูกสาวคนเดียวเข้าโรงพยาบาลแลัว

วันนั้น เป็นเทศกาลวันหยุดยาวช่วงสงกรานต์ '59 วันที่พ่อพาครอบครัวของเราไปเยี่ยมยายน้องดวงใจที่ชลบุรี

..

เหตุเพราะพ่อพาดวงใจไปเจาะหู โดยละเลยเรื่องของการขยับก้านตุ้มหู และทำความสะอาดบริเวณติ่งหูที่พาดวงใจไปเจาะไว้ เวลาผ่านไปเป็น 10 วันกว่าแล้ว ซึ่งพ่อตั้งใจว่า จะหาตุ้มหูคู่ไหม่ให้ดวงใจ ..ในวันที่มาถึงบ้านยายที่ชลบุรี

..

เหตุการณ์อันน่าหวาดเสียว ก็เกิดขึ้นมาเสียก่อน..จนได้

วันนั้น... หลังจากที่พ่อพาดวงใจไปว่ายน้ำที่สระว่ายน้ำของโรงแรม..แห่งหนึ่งกลางเมืองประจวบฯ

พ่อก็ไม่ได้เห็นความผิดปกติใด ๆ เกิดขึ้นกับดวงใจเลย แม้กระทั่งตัวของแม่เองก็เช่นกัน จนกระทั่งดวงใจอาบน้ำเสร็จแล้ว ออกมานั่งให้แม่เช็ดตัวให้

..

แล้วลูกก็ร้องเสียงหลง.........."โอ้ย!! แม่หนูเจ็บหู"...เมื่อแม่เช็ดไปโดนติ่งหูที่ดวงใจเจาะตุ้มหูไว้

เมื่อแม่ พลิกติ่งหูของดวงใจข้างนั้นดู ...ก็พบว่า... หัวพลอยของก้านตุ้มหูนั้น หายไป และตัวของแม่เองก็คิดว่า...มันน่าจะหลุดออกจากก้านตุ้มหูนั้น

..

แม่ได้พูดกับดวงใจว่า..........."เด๊๋ยวแม่ดึงมันออกเองให้นะ มันจะได้หายเจ็บ ทนนิดหนึ่งนะลูก" ... แล้วแม่ก็ตั้งท่าดึงก้านตุ้มหูนั้นออก

แต่ปรากฏว่า....มันไม่ออก และดวงใจก็ร้องไห้ออกมา พร้อมกับพูดว่่า..."แม่หนูเจ็บ"

..

ใจพ่อไม่ค่อยดีแล้วละ .... ไอ้ก้านตุ้มหูก้านนี้เนี่ย!! ทำไมมันบอบบางจัง!! ...ทั้ง ๆ ที่ วันที่พ่อพาดวงใจไปเจาะนั้น.. ก็เลือกเหลือเกินแล้ว ผ่านการ sterilize อย่างดี และ นำเข้ามาจากต่างประเทศอีกต่างหาก ...ทำไมมันถึงเบาบาง หัวพลอยมันทำไมถึงหลุดง่ายจัง...

..

ใจคิดว่า...เดี๋ยวจะดึงก้านตุ้มหูก้านนี้ ออกจากหูของลูกให้ได้ เพราะฟันของลูก.. พ่อยังดึงออกด้วยมือได้เลย ...ก้านตุ้มหู.. ก้านนิดเดียวจึงไม่น่ายาก

พร้อมกับพูดกับดวงใจว่า... "หนูอยู่เฉย ๆ นะ เด๊๋ยวพ่อ จะดึงมันออกมาเอง ให้เหมือนกับที่พ่อเคยดึงฟันโยก ๆ ของหนูออกจากปากมาหลายซี่แล้ว"

พร้อมกัยพูดปลอบใจ ดวงใจว่า..."ทนเจ็บนิดเดียวนะลูก เดี๋ยวมันก็หลุดแล้วละ!!"

..

ดวงใจหันเข้ามากอดขาพ่อจนแน่น เพราะคิดว่า... พ่อคงดึงมันหลุดได้เหมือนฟันโยก ๆ ของหนูที่ให้พ่อดึงเสมอ

..

กาลกลับไม่เป็นเช่นนั้น...พ่อแปลกใจมาก.. ทำไม!! ก้านตุ้มหู ที่ไม่มีหัวพลอยแล้ว ทำไมมันถึงดึงออกยากจัง!!

ระหว่างที่จะตัดสินใจกระชากมันออกมา.. ดวงใจก็ร้องจนเสียงหลง.........."พ่อ จ๋า หนูเจ็บจัง......โอ้ย!!"

..

เสียงร้องของลูก... ทำให้พ่อหยุดทันที...ใจคิดว่า...คงต่องเข้าคลินิกหมอหูแล้วละ!!... เพราะหมอเค้าต้องมีเครื่องมือ

..

เราเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า และ check out ออกจากโรงแรม เพื่อหาคลินิกหมอหู... ภายในตัวเมือง จังหวัดประจวบฯ

แต่โชคไม่เข้าข้างเรา... วันหยุดยาวแบบนี้ คลินิกหมอที่ไหนจะเปิด..

..

และแผนการณ์ของเราก็เปลี่ยนไป....แม่ดวงใจหายาแก้ปวดให้ดวงใจกิน.. พ่อตัดสินใจเดินทางต่อไปบ้านยายของดวงใจทันที

เราเดินทางกันเกือบทั้งวัน...กว่าจะถึงชลบุรี แต่หนูก็ไม่กวนพ่อเลยนะ...นั่นอาจเป็นเพราะฤทธิ์ของยาแก้ปวด ที่แม่ใหดวงใจกินนั้นเอง

..

..

เมื่อเราเดินทางถึงชลบุรี ....บรรดาน้า ๆ ป้า ๆ ของดวงใจ ก็จัดแจงกันใหญ่... กับใบหนูของหนู

ดวงใจก็ยินยอมให้ทำแต่โดยดี .. เพราะคิดว่า ยังงัยเสีย!! ก็มีผู้ใหญ่ ห้อมล้อมอยู่.. กำลังใจนั้นมันมีมาเป็นกอง.. และลูกคงคิดเหมือนพ่อว่า.. เดี๋ยวมันก็ออก

..

บรรดา ป้า ๆ น้า ๆ ของดวงใจ นั่งง้าง.. นั่งหมุน เจ้าก้านตุ้มหนูคู่นั้น ของดวงใจ กันยกใหญ่

เวลาผ่านไปร่วมชั่วโมง... ก้านตุ้มหูอีกข้างหนึ่งที่ไม่ใช่ข้างที่มีปัญหาอยู่นั้น.. ก็หลุดออกมาจากหนูของดวงใจจนได้..

ทุกคนต่างวิเคราะห์ก้านตุ้มหูข้างนี้แล้ว ต่างก็บอกว่า ...มันไม่น่าจะเป็นไปได้ที่หัวพลอยจะหลุด เพราะตุ้มหูคู่นี้ ทำจากวัสดุเนื้อดีมาก มันต้องหุบเข้าไปในเนื้อหูของดวงใจมากกว่า... เพราะ หากดึงออกมา มีหวังหูของดวงใจ ฉีกแน่นอน..

..

และทุกคนก็ตัดสินใจพาดวงใจไปคลีนิกหมอที่ชลบุรี และในเทศกาลวันหยุดยาวๆ ที่จังหวัดนี้ ยังพอมีคลินิกหมอเปิดอยู่บ้าง

แต่เหตุการณ์ก็ไม่เป็นอย่างที่คิด หมอที่คลินิกบอกว่า...มันหุบเข้าไปในเนื้อหูมาก ยังงัยเสีย... ต้องใช้เครื่องมือแพทย์ผ่าออก จึงแนะนำให้พาดวงใจไปโรงพยาบาล

..

ด้วยความสงสารลูก.. ดวงใจก็เริ่มร้องมากขึ้น เพราะก้านตุ้มหูก้านนี้ มันหุบเข้าไปในใบหูนานมากแล้ว

หากนานกว่านี้ เกรงว่า.... หูจะติดเชื้อ เพราะหนูของหนูบวม จนมองไม่เห็น ก้านตุ้มหูก้านดังกล่าว

..

สุดท้ายครอบครัวของเราก็เลือก ...ระหว่างโรงพยาบาลประจำจังหวัด กับโรงพยาบาลเอกชน

พ่อ เปิดกระเป๋าสตางค์ดู ..เราก็ไม่มีเงินมากมายนักหรอกนะ.. มันจะไหวมั้ยเนี่ย หาพาลูกไปโรงพยาบาลเอกชน

แต่บรรดา ป้า ๆ น้า ๆ ของดวงใจบอกว่า...ไม่เป็นไร? ให้พาหลานไปโรงพยาบาลเอกชนเลย..ป้าจะช่วยจ่ายให้

เพราะป้าบอกว่า อาการของหลานขนาดนี้.. ไม่มีทางหรอกที่เด็กจะได้เข้ารับการรักษาทันที่ อาจจะต้องรออีกนาน แล้วหลานจะไหวมั้ย.. เห็นหลานร้องให้แล้ว สงสาร............... พาไปเลย!!!

..

..

พ่อเชื่อแล้วละว่า...ทำไมป้าของดวงใจถึงพูดเช่นนี้

เค้าบริการเราดีมาก.. ทุกจุด..ทุกขั้นตอน พูดกับเราเพราะ.. สุภาพ และแคร์เราสุด ๆ

..

ดวงใจต้องเข้าห้องผ่าตัด ต้องดมยาก่อนที่จะผ่า

คืนนั้นทั้งคืน ตัวพ่อเอง...ต้องทำหน้าที่แทนแม่ทั้งหมด เพราะแม่ สุขภาพยังไม่แข็งแรง และพ่อรู้เสมอว่า...หัวใจของคนเป็นแม่ที่มีต่อลูกนั้น.. มันมหึมาแค่ไหน? ไม่ต้องพูด ไม่ต้องบอก ...พ่อก็สัมผัสสิ่งนี้ได้ด้วยหัวใจ...

..

พ่อนั่งเฝ้าดวงใจ จนกระทั่งหนูออกจากห้องผ่าตัด... ได้เห็นทีมงานของโรงยาบาลแห่งนี้ แล้ว ทึ่งครับ!!

เจ้าหน้าที่ชุดเหลืองเดิน... เข้าไป พยบาลเวร.. เดินเข้าไป สลับเปลี่ยนกันไปมา

พ่อเห็น พยาบาลดมยา... เดินเข้าไป หมอดมยา....เดินเข้าไป สุดท้ายก็เป็นหมอผ่าตัด (ตัวใหญ่ทีเดียว) เดินเข้าไป

..

นานนับชั่วโมง.... ทีมงานทั้งหมด ก็เดินออกไป

คนสุดท้ายที่เหลืออยู่ คือ..หมอผ่าตัด...

เค้าได้เรียกพ่อ.. เข้าไปพูดคุยด้วย คำพูดที่หมอพูดออกมานั้นมันแคร์ความรู้สึกของคนเป็นพ่อมาก ...

"ลูกสาวปลอดภัยแล้วนะครับ" พร้อมกับยื่่นถุงบรรจุก้านตุ้มหู ก้านที่จมเข้าไปอยู่ในใบหนูของดวงใจให้พ่อดู "จะเก็บสิ่งนี้ไว้มั้ยครับ"

..

พ่อ พูดขอบคุณเค้า พร้อมกับรับถุงบรรจุก้านคุ้มหู ก้านนั้นไว้ในอุ้งมือของพ่อ แล้วเราก็ลาจากกัน

พ่อเห็นหมอผ่าตัดท่านนั้น เดินห่างออกไป จนกระทั่งหายลับเข้าไปในลิฟต์ที่เปิดประตู และงับปิดลง ท่ามกลางความเงียบในค่ำคืนที่ดึกสงัดมากแล้ว

..

ส่วนตัวพ่อเองก็ได้เห็นดวงใจนอนอยู่ในรถเปลที่เข็นออกมาจากห้องผ่าตัด... ในเวลาที่ห่างกันไม่นานมากนัก

พ่อเห็นว่าหนูเริ่มรู้สึกตัวเองแล้ว เห็นใบหูของหนูถูกห่อด้วยผ้าพันแผล ....และพ่อก็ยังคิดในใจว่า.. หากเป็นได้พ่อก็จะรับสิ่งนี้เอาไว้ที่ตัวของพ่อเอง...หนูจะได้ไม่ต้องทนเจ็บ เป็นวัน ..ครึ่งวัน..แบบนี้

..แต่อย่างไรก็ตาม.... ณ เวลานี้.. สิ่งเลวร้ายต่าง ๆ มันก็ได้ผ่านไปแล้วละ

..

..

พรุ่งนี้ ..พ่อ จะได้เห็นหนู "ยิ้ม" และพูดคุยสนุกสนานเหมือนเดิม และทุก ๆ คนที่บ้านยาย ...ก็จะได้คลายความกังวลลงเสียที (ทั้ง ๆ ที่.. เนี่ย!!มันก็แค่ใบหูของหนูเองเท่านั้นนะ.... ก็มีคนห่วงกันถึงเพียงนี้เชียวหรือ!!...ความรักเนี่ย!!.. มันเป็นได้ทุก ๆ อย่างเสียจริง ๆ )

..

..

..

สิ่งหนึ่งที่พ่อชื่นชมคือการให้บริการ และการดูแลรักษาคนไข้ของโรงพยาลแห่งนี้มาก

นั่นก็คือ.... หัวใจของการให้บริการอย่างแท้จริง...

มันอาจจะแพงสักหน่อย.. แต่เมื่อเทียบกับคุณค่าทางจิตใจแล้ว มันก็ทำให้พ่อได้คิดต่อว่า..

หากเป็นโรงพยาบาลของรัฐแล้ว.. มันไม่ต้องมากมายขนาดนี้ก็ได้

..

ขอเพียงแค่...ได้ดูแลคนไข้ด้วยหัวใจของความเป็นมนุษย์ก็พอ

..

และเช้านี้ ก่อน ดวงใจกลับบ้าน..

แม่บ้านของโรงพยาบาล.. ได้เข้ามาถามพ่อ ด้วยถ้อยคำนี้ " คุณผู้ชายคะ!! ..จะรับหนังสือพิมพ์อะไรดี คะ"

..

..

เชื่อมั้ย!! พ่อนี้... ยิ้มแกล้มปริเลย.. ทั้ง ๆ ที่ตังค์ในกระเป๋านั้น...มีไม่กี่บาท?

และคำพูดคำนี้... ในชีวิตของพ่อ... พ่อเพิ่งได้ยิน

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ชื่นชม....ถนนสายชีวิต



ความเห็น (8)

เขียนเมื่อ 

ปลื้มใจด้วย กับความรู้สึกดีๆที่ได้รับ และดีใจด้วยค่ะ ...ที่หนูดวงใจปลอดภัยดี หายไวๆนะคะ...

เป็นบันทึกอีกบันทึกหนึ่งครับ ที่อยากเขียนทิ้งไว้ ..ขอบคุณอาจารย์พจนามากนะครับ

  • ยายธี
  • Pojana Yeamnaiyana Ed.D.
  • GD
  • ขอบคุณมากนะครับ

    คุณผู้หญิง คุณผู้ชาย เมื่อแรกได้ยินมันแปล่งๆ ค่ะ ไม่รู้เขาเร่ิมแรกกันตั้งแต่เมื่อไร

    เขียนเมื่อ 

    การบริการของเอกชน

    ต่างจากรัฐบาลมากเลยนะครับ

    ขอให้น้องดวงใจหายป่วยไวๆครับ

    ขอบคุณมากๆครับ

    ใช่ครับอาจารย์จัน

    มองเเปล่ง ๆ...ก็เพราะเราไม่คุ้นเคย

    แต่ความรู้สึกแรก คือ ..เป็นการให้เกียรติ เยินยอ ดีมากเลยนะครับ

    ไม่น่าละครับ...หัวใจของการบริการ คำพูดจึงเป็นสิ่งสำคัญมากจริง ๆ ครับ


    -สวัสดีครับอาจารย์

    -ตามมาให้กำลังใจน้องดวงใจครับ

    -การให้บริการที่ดีถือเป็นมาตรฐานของการบริหารงานของ รพ.เอกชน นะครับ

    -ประทับใจ..ยามที่เคยไปใช้บริการ..เช่นกันครับ

    -พระคุ้มครอง..นะครับ


    ขอบคุณ..คุณเพชรครับ