ถ้าชีวิตคนไม่มีปัญหาเลย จะเป็นไปได้หรือเปล่า

น่าจะเป็นไปได้อยู่มั้ง

เพราะปัญหา คือสิ่งที่เจ้าตัวกำหนดคิดว่าสิ่งนั้นๆเป็นปัญหา ถ้าเมื่อไม่คิดว่าสิ่งที่เกิดคือปัญหา ก็ไม่ใช่ปัญหา และไม่มีปัญหากับคนๆนั้น

แต่นิสัยคนเราก็อย่างนี้แหละ เวลาเจอสิ่งที่ไม่คาดไว้ ก็อดคิดไม่ได้ว่าเป็นอุปสรรค เป็นปัญหา

ยิ่งถ้าเรื่องราวใดเกิดโดยไม่ใช่เกิดจากตัวเองกระทำโดยตรงแต่ต้องไปรับผล ก็ยิ่งมองเป็นปัญหาเข้าไปใหญ่

เวลาเจอเรื่องอะไร ลองเปลี่ยนความคิดว่า เป็นเรื่องท้าทายดีเหมือนกันว่า จะตั้งอารมณ์รับได้ไหม จะหลุดพ้นอวิชชาได้หรือเปล่า จะให้อภัยคนที่ก่อเหตุการณ์ที่ต้องไปรับผลด้วยได้แค่ไหน

ดังนั้นถึงจะมองสิ่งใดเป็นปัญหาแต่ก้าวข้ามความมืดดำในใจตัวเองได้ ก็น่าจะเรียกได้ว่า ..ปัญหามา..ปัญญาเกิด

พอได้หลุดจากความมืดครั้งแรก...เวลาเจอสิ่งเดียวกัน หรือปัญหาหนักหนาอย่างไร..ใจจะไม่แกว่ง และเข้าใจธรรมชาติของสิ่งที่เกิดได้เร็ว

ความสำคัญคงอยู่ที่จะก้าวข้ามอวิชชานั้น คงต้องอาศัยสติมากๆ นั่นเองค่ะ