ห่างหายไปนานเลย... กับการเขียน blog ยุ่งวุ่นวายกับชีวิตจนลืมไปว่า มีชุมชนคนเขียน blog ที่อาจจะมีคนที่ยินดีจะเป็นเพื่อน
ด้วยเหตุที่ชีวิตต้องเปลี่ยน ย้ายสถานที่ สถานะ กลายเป็นนักเรียน(โข่ง)อีกครั้ง ไม่เคยคิดว่า(แก่) จนป่านนี้ จะเกิดอาการ homesick ได้อีก
คิดถึงบรรยากาศที่เคยมีเพื่อนร่วมงานมากเลยค่ะ แม้ว่าชีวิตทำงานจะวุ่นวายมากๆ งานเยอะจนหัวฟู แต่มันก็เป็นสิ่งที่คุ้นเคยมาเกือบ 10 ปี อยู่ดีๆ กลายมาเป็นนักเรียนอีกครั้ง แถมเป็นนักเรียนผู้ใหญ่ที่เจอเพื่อนฝูงพร้อมหน้าไม่กี่วัน นอกนั้นจะค้นคว้าที่ไหนก็แล้วแต่เธอ ... จะนั่งห้องสมุด หรือจะอยู่หอ หรือนั่งทำงานที่คณะ
ขนาดปกติเป็นคนที่ " มีโลกส่วนตัว " สูง ชินกับการชอบอยู่สันโดษ แต่คราวนี้ไม่ชอบแฮะ ...
ไม่รู้มีใครที่มีประสบการณ์จัดการกับความเหงาบ้างคะ ... นึกสงสัยเลย แล้วก็ยอมรับว่าคนที่ไปเรียนไกลบ้านอย่างต่างประเทศนี่ ต้องใช้ความอดทนมากจริงๆ
สำหรับตัวดิฉัน เริ่มปรับตัวได้บ้างแล้วล่ะค่ะ พี่ๆน้องๆ ... เริ่มหา TV ไว้ดูข่าวสารบ้านเมืองทุกวัน จะได้ไม่ตกข่าว มาที่คณะไม่ค่อยเจอเพื่อนๆ เพราะส่วนใหญ่ไม่ได้ลาเรียน ก็ไปห้องสมุด ... บรรยากาศห้องสมุดน่าจะเป็นที่ๆเราคุ้นเคยมากที่สุด แม้จะเป็นมข .. ไม่ใช่มน. แหม แต่มันก็คล้ายๆ บ้านนิ ห้องสมุดมข. เดี๋ยวนี้มีสีสันน่าเข้าใช้ เป็นแหล่งเรียนรู้ที่เหมาะสมกับยุคสมัยทีเดียว
แผนต่อไปของดิฉันคือ จะหารองเท้าผ้าใบ ไว้แอโรบิคตอนเย็นซักหน่อย... อ้อ คนที่มข ชอบวิ่งออกกำลังกายแถวสวนสาธารณะในมอ มากเลยค่ะ สังเกตจากคนวิ่งเป็นแถว เยอะเชียว ....
.........ประสบการณ์เครียดๆ ขอไม่เล่านะคะ 5555 ถ้าใครมีเทคนิคแนะนำวิธีขจัดความเหงา อย่าลืมนะคะ
ขอบคุณค่ะอจ. หนึ่ง สำหรับกำลังใจ :-) มาเรียนแลล้วรู้สึกเลยว่าความรู้เกี่ยวกับวิจัยแค่ป โท ช่วยได้ไม่เท่าไหร่เอง ต้องเพิ่มอีกเยอะเลย อจ คงสบายดีนะคะ แล้วจะเข้ามาอ่านบทความใน blog บ่อยๆค่ะ
พี่ปุ๊กคะ
ชีวิตว่างเปล่าไม่มีใคร
โลกของฉันมันเปลี่ยนสี ตั้งแต่เขาทิ้งฉันไป
และฉันก็เหลือแค่ใจร้าวๆ
จะคิดถึงคำว่ารัก ที่เลยผ่านไปให้มันคุ้น
ให้ใจเคยอุ่นคุ้นความหนาว
จะอย่างไรก็ช่างมัน ก็จะคิดถึงวันเก่า ดูสิน้ำตาจะมีเท่าไร
* เมื่อมันเหงาก็ต้องเหงา ยังไงต้องทน
ถนนของความเดียวดายยังอีกไกล
เมื่อมันเหงาก็ต้องเหงา ต้องอยู่ให้ได้
ชีวิตดำเนินต่อไป ขาดเขาแล้วมันจะตาย ให้รู้ไป
** ในค่ำคืนที่เหว่ว้า ฉันนั่งจ้องตากับความเหงา ยอมรับความเศร้าไม่ไปไหน
บอกตัวเองตั้งแต่นี้ ไม่มีเขาไม่เป็นไร
จากนี้ต้องทำหัวใจให้ชิน
เวลาเหงาหรอค่ะ ให้หากิจกรรมที่อยากทำแต่ไม่ค่อยได้ทำ ลองทำอะไรใหม่ๆ ดู จะทำให้ลืมความคิดถึงบ้านได้ชั่วขณะค่ะ
ถ้าเหงามั่กมากจริงๆ ก็...โทรไปหาคนที่รักและห่วงใยเรา ก็จะหายคิดถึง หายเหงาได้ แต่...ขอให้เป็นทางเลือกสุดท้าย ต้องลองอดทนก่อนค่ะ แล้วจะแกร่ง...ได้จริงๆ
^___^
อยากฟังเพลง จ้องตากับความเหงา แบบออนไลน์น่ะค่ะ มี URL มั๊ยคะ
นั่นแน่ !!! แอบนอนร้องไห้รึเปล่าเนี้ย จำได้ว่าตอนไปอยู่ มข. ครั้งแรก มันเศร้าสุด ๆ อากาศก็เย็นสุด .... สุด มันเงียบเหงาสุด .... สุด อุอุ แล้วก็มีเรื่องเล่าที่น่ากลัวสุด ๆ ที่สะพานขาว เหอ ๆ อย่าไปแถวนั้นดึก ๆ ดื่น ๆ นะ ..................... อิอิ ล้อเล่นจ้าไม่มีอะไรหรอก ความเหงาบรรเทาด้วยกิจกรรม พี่ปุ๊กลองหาอะไรกิจกรรมอะไรทำสักอย่างสิจ้า
อิอิ ถ้าเหงา และ หนาว มาก ๆ ต้องหาใครสักคนอยู่ข้างกายจะได้คลายทั้งหนาวกายและเหงาใจ 5555
ปล. ตั้งแต่พี่ปุ๊กไปเรียน น้อย ผวา สุด ๆ เวลาได้ยินเสียงโทรศัพท์ ...เครียด ... กินข้าว
คุณอิงจันทร์ก็แซวพี่moonlight ของเรา จังเลยนะมันเป็นธรรมดาของคนที่ที่อยู่ไกลบ้านน่ะ หม่อมกลางก็เป็นเหมือนกันน่ะสมัยเมื่อเกือบ 10 ปีที่ได้เข้าเมืองกรุงเพื่อไปศึกษาต่อน่ะ เวลาที่พ่อกับแม่โทรไปหาน้ำตามันไหล (แต่เดี๋ยวมันจะชินค่ะเพราะว่ามันจะมีสิ่งที่มาทำให้เราไม่เหงาเลย)
แต่หม่อมกลางมีวิธีแก้ความเหงาค่ะ มีดังนี้
1. เหงา..............เศร้า = กิน
2. เหงา..............เศร้า = กิน
3. เหงา.............เศร้า = กิน
4. กลับไปทำข้อ 1-3 ค่ะ จบ
ส่ง link เพลงจ้องตากับความเหงา มาให้จ้า เป็น MV นะจ๊ะ
ดีค่ะพี่ปุ๊ก เหงา ไกลบ้านก็ต้องหาคนคุยด้วยค่ะ แต่ถ้าไม่สะดวกก็นอน แล้วกินแล้วนอน
เป็นกำลังใจให้ค่ะค่
ปล.chatกะใครสักคนที่รู้สึกดีดีก็ช่วยได้นะค่ะ
ดีใจจัง เพื่อนๆ มาตอบเยอะเลย เริ่มไม่เหงาแล้วหละ แต่จะสับสนกับชีวิตแทน อจ บอกว่ามันจะเป็นอย่างนี้ประมานเดือนนึง ถ้ามันยังไม่หาย มันต้องบ้ามากกว่านี้ 55555
และแล้วก็มีคนเผยความหลังออกมา ว่าเคย homesick เหมือนกัน อิอิ
ในค่ำคืนที่เหว่ว้า ฉันนั่งจ้องตากับความเหงา
ชีวิตว่างเปล่าไม่มีใคร......
ฟังเพลง...แล้วอย่าจ้องตากับความเหงาเพลินล่ะ
เปลี่ยนไปจ้องตากับหนุ่ม ๆ (ถ้ามี) หากโอกาสอำนวย.... อย่าคิดว่า ชีวิตว่างเปล่าไม่มีใคร
ยังมีใคร ๆ อีกมากมาย....ที่รัก...และคิดถึง..ปุ๊กเสมอ...
ขอให้มีคนมาจ้องตาแทนความเหงา...ทีเหอะ.... สาธุ.....ๆๆๆ
- เป็นคน มข. ค่ะ
ไม่เหงาหรอกคะ คนที่นี้น่ารักออก หาอะไรทำ อ่านหนังสือ และ นอน (อันนี้ชอบมากเลย) เดี่ยว ความเหงาก็หายไปเองนะคะ
พี่ปุ๊กสู่ๆๆๆๆ
เดี๋ยวก็เจอ เพื่อนใหม่....สังคมใหม่...อะไรใหม่ ๆ โดยเฉพาะ ประสบการณ์ใหม่ๆ เพียบผมว่านะ...น่าจะสนุกดีออก
ขอให้มีความสุขกับการเรียนนะพี่
หอสมุดถ้ามีปัญหาอะไรผมกับอิงจันทร์จะโทรไปหาครับ อิอิ
คิดถึงจังเลย
ถ้าว่างจากการเรียนเมื่อไหร่แวะมาที่หอสมุดบ้างนะคะ
ดรีมคิดถึงนะ
ตอนป.6-ม4 ฉันต้องอยู่บ้านหลังใหญ่2คนกับน้องชาย ฉันกลัวมากๆ หว้าเหว่ เหงาสุดๆ ฉันเกือบฆ่าตัวตายหลายเวลา จนวันหนึ่งเราได้เจอเขาผู้ที่มีจิตวิทยาในการพูดให้ฉันรักและฝากชีวิตไว้กับเขาได้ แต่….วันนี้ฉันกลับมาเหงาอีกแล้ว อยู่คนเดียว เขาไม่ห่วงฉันเหมือนก่อนแล้ว เขาชอบพูดว่า ทุกอย่างมันอยู่ที่ผู้หญิง แล้วผู้ชาย ที่ดิฉันรักเขาก็ทิ้งให้ฉันอยู่คนเดียวด้วยเหตุผลที่ว่า”ทำงาน” ฉันต้องอดทนใช่ไหม๊ แล้วฉันจะรอจนกว่าจะไม่ไหว ลาก่อน…
ความเหงาบางทีก็เป็นเพื่อนเราได้ดีนะคะ อย่าเพิ่งท้อแท้ ยังมีเพื่อนๆที่พร้อมให้กำลังใจนะคะ ว่างๆ เข้ามาเขียน blog เป็นเพื่อนกันก็ได้ค่ะ