...........................................................การเรียนรู้ที่แท้จริงมาจากการที่ตนเองฝึกทำผลงานนั้นๆ ได้มีโอกาสมีประสบการณ์ต่อความยากลำบากและ การฟันฝ่า ความรู้และประสบการณ์ตรงเหล่านั้นมีค่าต่อชีวิตอนาคตมากกว่าการได้ปริญญาจากการซื้อบริการ นอกจากนั้น การซื้อบริการนั้น ยังถือเป็นความไม่ซื่อสัตย์อีกด้วย


บันทึกนี้ เป็นโจทย์ขอความเห็นแก่แฟนๆ ของผมใน Gotoknow ว่ามีความเห็นอย่างไรต่อการรับจ้าง ทำวิจัยเพื่อปริญญาหรือวิทยฐานะ ผมลงบันทึกนี้ในตอนเช้าวันที่ ๑๔ กรกฎาคม ๒๕๕๘ จนถึงเวลา ๑๗.๓๐ น. ที่ผมเขียนบันทึกนี้ มีคนมาเขียนความเห็น ๒ ท่าน คือ ดร. จันทวรรณ และยายธี รวม ๓ ความเห็น

บัดนี้ สมควรที่ผมจะให้ความเห็นของผมบ้าง เป็นความเห็นที่จะเอาลงบันทึกใน Gotoknow ในวันที่ ๒๑ สิงหาคม ๒๕๕๘ คืออีกเดือนเศษข้างหน้า

คำถามของผมคือ มหาวิทยาลัยควรมีท่าทีอย่างไรต่อโฆษณาดังกล่าว

คำตอบของผมคือ ควรแสดงท่าทีอย่างเปิดเผยเป็นลายลักษณ์อักษร ถือเป็นจรรยาบรรณ ของนักศึกษาและอาจารย์

นั่นคือ มหาวิทยาลัยควรประชุมคณาจารย์เพื่อร่วมกันกำหนดท่าที และจรรยาบรรณของอาจารย์ และของนักศึกษา ต่อโฆษณาดังกล่าว ข้อแรกคือ กำหนดว่า ห้ามอาจารย์คนใดทำธุรกิจดังกล่าว หรือแม้จะช่วยทำให้ฟรีๆ ก็ไม่ได้ ถือเป็นการทำผิดจรรยาบรรณของอาจารย์ หากในจรรยาบรรณ ของอาจารย์ยังไม่ระบุข้อนี้ ก็ต้องเพิ่มเติมลงไป

ข้อที่สอง คือ สื่อสารต่อนักศึกษา ให้ตระหนักว่า การไปจ้างหรือวานให้ผู้อื่นให้บริการเช่นนั้น ถือเป็นการทำลายตนเอง ตนเองจะได้เพียงปริญญาหรือสอบผ่านวิชานั้นๆ แต่จะไม่มีความรู้และทักษะที่แท้จริง การเรียนรู้ที่แท้จริงมาจากการที่ตนเองฝึกทำผลงานนั้นๆ ได้มีโอกาสมีประสบการณ์ต่อความยากลำบากและ การฟันฝ่า ความรู้และประสบการณ์ตรงเหล่านั้นมีค่าต่อชีวิตอนาคตมากกว่าการได้ปริญญาจากการซื้อบริการ นอกจากนั้น การซื้อบริการนั้น ยังถือเป็นความไม่ซื่อสัตย์อีกด้วย

ข้อที่สาม หากในคู่มือหรือข้อบังคับของนักศึกษายังไม่มีข้อห้ามใช้บริการดังกล่าว ก็ต้องเพิ่มเติมลงไปด้วย

ข้อที่สี่ หากพบว่ามีการละเมิดข้อบังคับดังกล่าว ต้องลงโทษขั้นรุนแรง

ผมอยากฟังข้อคิดเห็นที่แตกต่าง พร้อมด้วยเหตุผลครับ



วิจารณ์ พานิช

๑๔ ก.ค. ๕๘