ผู้เขียนและกลุ่มเพื่อนที่ร่วมเรียนวิชาชีพมาด้วยกัน เมื่อเกือบ 30 ปีที่ผ่านมา

เกือบ 30 ปี ที่ห่างกันไปนั้น......... ต่างคนต่างเลือกขีดเส้นใต้ของชีวิตให้กับตัวเอง

..

เพื่อน ๆ หลายต่อหลายท่าน.............มีครอบครัวที่สวยงาม และหลายต่อหลายคน ที่ครองตัวเป็นโสด แต่กลับมีชีวิตก็น่าค้นหาเสียนี่กระไร? .....ผู้เขียนอดยกย่องและชื่นชมในปัจจุบันขณะของเพื่อน ๆ ที่ห่างหายกันไปนานเหล่านี้ไม่ได้ จริง ๆ

มันนานมากเลยนะ ....นานเสียจนชีวิตที่เหลืออยู่นั้นหดน้อยถอยลงไป

..

การได้กลับมาติดต่อกันอีกครั้งหนึ่ง ซึ่งมันเป็นเรื่องยากเหลือเกิน....กับห้วงชีวิตที่กำลังก้าวลงจากสะพานโค้ง...

และหากมิใช่วิธีนี้แล้ว ผู้เขียนก็คงคิดไม่ออกว่า....เราจะพบเจอกันได้เช่นไร?...

..

โลกใบนี้ย่อตัวหดสั้นลง... มันช่างต่างกันกับชีวิตของคนเราซะเหลือเกิน

กำมือของข่าวสาร...ทำให้ชีวิตมีค่ามีความหมายมากขึ้นในหลาย ๆ มิติ

ในขณะเดียวกัน..ชีวิตที่ใช้ให้หมดไปในกำมือนี้....ก็หดสั้นด้วยเช่นกัน


...หากแต่ว่า วันนี้....

การหดสั้นของทั้งสองสิ่งนี้... ทำให้ผู้เขียนนึกถึงบางสิ่งบางอย่างในชีวิตของคนเรา

สิ่งดีงามที่เราได้สานต่อไว้นี้เอง และทำไมผู้เขียนถึงนึกถึงผู้หญิงคนนี้

แบบอย่างในชีวิตของใครสักคนหนึ่ง อาจส่งผลถึงใครได้มากมายนัก

ผู้เขียนรู้เพียงว่า...ช่วงที่เราเป็นเพื่อนกันนั้น

หัวใจของเธอมีแต่สิ่งดีดีส่งถึงกัน ไม่ว่าจะเป็น...ความเป็นกัลยาณมิตรในกลุ่มเพื่อน ความเอื้ออาทร มองโลกในแง่ดี การรู้จักค่าของเงิน และความขยันเรียน.... เธอทำให้ผู้เขียนรู้สึกดียามใดที่มีโอกาสได้พูดคุยกับเธอ ณ เวลานั้น....เกือบ 30 ปีทีเดียวเลยนะ..พี่นะ

..

ด้วยความที่เธอมีอายุมากเป็นอันดับต้นๆของนักเรียนทุนในรุ่น ที่ผู้เขียนร่วมเรียนอยู่ด้วย

...

วันนี้ผู้เขียนขอถอดหัวใจเขียนและยกนิ้วให้กับเพื่อนผู้พี่ท่านนี้... นามว่า.... พี่ปี (สมพร ชอบธรรม)

ผู้หญิงตัวเล็กจากเมืองแพร่ ที่ผันตัวเองมาเรียนในเมืองหลวง...

เมือเราต่างเรียนจบในหลักสูตร เราก็ต่างกลับไปทำงานใช้ทุนหลวง ในโรงพยาบาลบ้านเกิด

ตัวพี่ปีกลับไปแพร่...ในขณะที่ตัวผู้เขียนกลับปักษ์ใต้

แล้วเราก็ห่างหายจากกันไป แทบจะไร้ร่องรอยระหว่างกัน

..


..

จวบจนกระทั่งวันนี้...วันที่โลกใบนี้ย่อตัว....หดสั้นลง

ผู้เขียนได้อีกโอกาสพบหน้าค่าตาของเธออีกครั้ง...

ภาพถ่ายจึงเป็นสิ่งหนึ่งที่เราสามารถสัมผัสมิตรภาพของความเป็นเพื่อนระหว่างกันได้ดีเป็นอย่างดี......ผู้เขียนรู้สึกเช่นนั้น

..

..

และภาพที่ผู้เขียนได้รับจากเธอและเก็บไว้เหล่านี้เป็นสิ่งหนึ่ง.... ที่ทำให้ที่ผู้เขียนรู้สึกถึงอารมณ์แห่งความสุขที่ปรากฏอบู่รอบตัวเธอ

ผู้เขียนเห็นความสุข ที่ครอบครัวอยู่ด้วยกันอย่างพร้อมหน้า

ผู้เขียนเห็นความเรียบง่ายในการใช้ชีวิตของเธอ และจากการพูดคุยสื่อสารกันผ่าน social network

ผู้เขียนเห็นร่องรอยแห่งความสุข ที่เธอส่งต่อให้กับ ลูกสาว ลูกชาย และคนใกล้ตัวของเธอ..

..

ความสุขแบบนี้เอง..ที่ ทำให้ผู้เขียนเห็นความเป็นตัวเธอจากภาพในอดีต เมื่อเกือบ 30 ปี ที่ผ่านมา

ผู้เขียนเห็นสิ่งดีงาม.. ที่ซึมซับผ่านตัวเธอและคนใกล้ตัวของเธอ

..

..ไม่ว่าสังคมจะเปลี่ยนแปลงไปเช่นไร หากสิ่งดีงามเหล่านี้ ได้ถูกซึมซับจากรุ่นสู่รุ่น นั้นเท่ากับว่า..เราได้ต่อยอดความดีงามนี้ไว้ เป็นทบทวีคุณ

..

ผูู้เขียนจึงไม่แปลกใจเลยว่า...หลานตัวน้อยทั้งสองของผู้เขียนนั้น

ถอดแบบแม่พิมพ์ และพ่อพิมพ์ได้มาเยี่ยงไร?

และสิ่งเหล่านี้...ผู้เขียนเชื่ออยู่ในใจลึก ๆ เสมอว่า...วันหนึ่งข้างหน้านั้นเค้าต้องเติบใหญ่ขึ้นมาเป็นเมล็ดพันธุ์ที่ดีของสังคมสืบไป

ผู้เขียนขอแสดงความยินดีกับพี่ปีด้วยนะครับ ที่ลูกทั้งสองของพี่พบเส้นทางแห่งความสุขและความสำเร็จของชีวิต

..

ลูกสาวของพี่.....ผู้เขียนเห็นภาพหลานสาวแล้ว รู้ได้ว่า....วิชาชีพเภสัชกรที่หลานเรียนจบมานั้น จากภาพถ่ายที่พี่ส่งมาให้ ผู้เขียนเห็นรอยยิ้มของหลานแล้ว ผู้เขียนเห็นบางสิ่งบางอย่างในตัวเธอ ผู้เขียนเห็นคำ ๆ นี้ ครับ....TAKE CARE... และเชื่อมั่นว่า... หลานจะต้องเป็นเช่นนั้น

ลูกชายของพี่....ขณะนี้กำลังเรียนอยู่ คณะแพทย์ฯ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ซึ่งสถาบันแห่งนี้ มีสิ่งหล่อหลอมหัวใจให้อ่อนโยนมากมายเหลือเกิน (ผู้เขียนรู้สึกเช่นนั้นอีกแล้ว) จากการได้ซึมซับความรู้สึกนึกคิด หรือการปฏิบัติในบางเรื่องบางอย่าง ของนักเขียนในชุมชนแห่งนี้ ไม่ว่าจะเป็น คุณดาวลูกไก่ อาจารย์วัตฯ หรือคุณหมอ ป.

ผู้เขียนจะรู้สึกยินดีมากขึ้น หากวันใดวันหนึ่ง หลานชายคนนี้ของผู้เขียนจะได้เดินชน บุคคลตัวอย่าง ที่ผู้เขียนกล่าวถึง

การได้เดินชนสิ่งดีงามในชีวิตนั้น.... มันมีค่าควรแก่การจดจำมิใช่หรือ?

...

...

...

ผู้เขียนคิดเช่นนั้น

...


"ครอบครัวคือบ่อเกิด....แห่งทุกสิ่ง อยากเห็นสิ่งใด ต้องใส่ใจสิ่งนั้น"


และนี่ อาจคือ.. คำตอบบางส่วนที่ผุู้เขียนคิดแทนพี่ปี

..มีความสุขครับ ที่ได้เขียน บางสิ่ง บางอย่าง ที่มีอยู่ในครอบครัวของพี่ ให้สังคมได้รับรู้ครับ

..